Hosgeldiniz!

mavi * balık * bi tane zeynep * sonra bi tane eylül *

işte sonbahar. azıcık kaldı. Eylül dergilerini gördüm bugün, pek sevindim.

Bize her mevsim başlangıcı iyi gelir, biliyorum ama Eylül hep bir başka...Siz de seviyorsunuz Eylül'ü biliyorum. 11 Eylül Ganesh'in, 18 Eylül de benim doğumgünüm. Eylül kızıyım ben. Hele bir başlasın, dilekler için ayrıca buluşalım burada...

Maviye düştüm geçenlerde. İstanbul'uma da kocaman akvaryum yapmışlar. Gittim gördüm. Bilmem ki mutlu mu balıklar orada. Bana seyirlik, onlara eziyet olmuyordur dilerim...Sonra Murathan Mungan'ın ' Mavi Efendim Benim' şiiri düştü aklıma. Her maviye daldığımda dizelerine sarıldığım..

"...mavi efendim benim
mutlak aşkın kadife geleceği
bir uyur bir uyanır gözlerin açık sular denizi
kendinden geçerken adanmış gemilerin gövdeleri
uzak tuzlu fenerli
söndürür yakılmış seferlerin geri dönüşsüz geleceğini
kaybolduğumuz ve bağışlandığımız
karalar
baştan kara ettiğimiz
o büyük uzaklıklar
bir daha öne çıkmayacak adlarımız
kimsesizliğin esmer serüvenleri
mavi efendim benim,
kadife geleceğim,
atlas geleceğim,
mutlak bildiğim,
nazarım dağılır kırılır gözlerim uzaktan
uzağa baktıkça gittiğiniz denizleri
bazı denizler daha suçludur diğerlerinden
çünkü bilirsiniz,
herkes geçemez bazı denizleri

vedadır bazı tekrarlar
üç dizede mükerrer mavi

mavi efendim benim,
kadırganızı karaya çektim
bundan böyle kendiniz biliniz beni..."

Sonra, akvaryumda merdivenlerde böyle bir kardeş ile karşılaştım. Yaşasın kostümler! Yaşasın mavi! Yaşasın Eylül...

Usul usul gelecek Eylül, umutsuzluğu bir kenara bırakıp, ben yine fısıldayacağım ona güzel dileklerimi, herkes için, hepimiz için, Türkiye ' Cumhuriyeti ' için, ülkesini satmayanlar için, senin için, benim için, Pakistan için, hepimiz için...

istanbul'da..

  

 İstanbul'un içinde.

 İstanbul'da.

biz neler yapmışız İstanbul'a da onu böyle kızdırmışız, üzmüşüz bilemediğim bir gece, İstanbul'un kollarında, karanlıkta, bakakalmak hayatlara, hikayelere...

Sonra korkmak, hatırlamak laleleri, güzellikleri, gökyüzünde uçurtma misali salınan çamaşırları, minik köpekleri, ...

  

.."İstanbul deyince aklıma 

Yahya Kemal gelirdi bir eyyam 

Şimdi Orhan Veli gelir 

Demindenberi dilimin ucundasın Orhan Veli 

Demindenberi senin tadın senin tuzun 

Senin şiirin senin yüzün 

Yaralı bir güvercin misali 

Başımın üstünde dolanır durur 

Gelir sessizce konar bu şiirin bir yerine 

Neresine mi arayan bulur 

Erbabı bilir 

Deli eder insanı bu şehir deli 

Kadehlerin çınlasın Orhan Veli... "

Bedri Rahmi Eyüboğlu * İstanbul Destanı'ndan..

 İstanbul karışık bu ara, Haziran gibi aynı..,çiçek de var içinde,mutluluk da, acı da, terkedilmişlik de....bulutlar bırakmadı peşini...ne Haziranın, ne İstanbul'un...

Haziran'a iki kala...

 

 

Haziran'a iki kala, kendimle daha iyi geçinip, barış imzalama çabalarındayım. June : Haziran : nedense hep çiçekli elbise giymiş pembe ayakkabılı bir kız gelir aklıma Haziran diyince. Haziran güzeldir aslında, küçükken hep Haziran'da aşık olurdum diye belki. Artık olmuyorum. Doktorlar bunun bir çaresi yok diyorlar, dilek yazıp sağda solda ağaçlara bağlayacakmışsın, bolca kahve falı, bolca mucize inancı gerekiyormuş. Kahve falında birini görürsen eğer, önce falı bir güzel suya tutacak, sonra da hemen o akşam süslenip püslenip dışarı çıkacakmışsın.    

 

işte zaten sorun da burada herhalde, ben kahve fallarında sadece telve görüyorum bu ara. Korkarım Haziran da aşksız geçecek. Sonra da blogun adını artık ilerde, evde kalmış, aşksız Zeynep Hanım Abla'nın Yeri diye değiştireceğim, siz de arada gelir bakarsınız, e mi.

Haziran gelirken, havalar da sıcak oldu. Hafiften bir rüzgar var, pek güzel. Postadan çıkıveren güzel mektup misali, mutlu ediyor bu rüzgar beni, ne olur devam etsin. Yaz gelişini müjdelerken, İstanbul da kıpır kıpır...Bizim hatun çok sevmez sıcağı aslında, ama Haziran ile iyi anlaşıyorlar, biliyorum. Renklere bürünmeye başladı, tarihi yelkenlileri ağırladı, konserler başladı, Botero da geldi, ona pek sevindi. Istanbul mutlu bu ara anlayacağınız. Bir tek bana dır dır ediyor, ama beni de sever, bilirim.

 

 

 

Mayıs'a yakışır bir veda hazırlayın.

Kahve fallarınızda hep bolca mutluluk, kuş, ay, prensler prensesler çıksın da gerçek olsun inşallah. Gidin de suya tutun sonra... 

Sevgiyle...

İstanbul

İstanbul, ben seni ne çok severim. Böyle kocaman severim. Avuç içi kadar yerinde bile ne çok hikayen var. Hem ben en çok Galata Köprüsü'nü severim. Boğaz Köprüsü halt etmiş...        

Beş Yıl Geçmiş..

Ocak, İstanbul'a lodosla veda etmiş. Şubat, yağmur ve karla gelmiş kente.

Zeynep bu blogu yapmaya başlayalı tam beş yıl olmuş.

Bu beş yıl boyunca her ne yaşadıysa yazmış buraya ( biraz çekingenmiş aslında, bazen hepsini anlatamasa bile kelimelerin ardına saklamış ipuçlarını.. ) en sevdiği görüntüleri önce acemice, sonra daha rahatça paylaşmış sizinle. Sizleri tanımış, usul usul kendini açmış size...Ne çok şey paylaşmışsınız burada onunla..Siz her buraya ziyarete geldiğinizde, Zeynep gülümsemiş, bir fincan kahve ikram etmek istemiş fotoğrafların yanında size..

Zeynep'in Yeri beş yaşına girmiş...Zeynep, artık koca kız olmuş...

Şubat gelince, kar da gelmiş, İstanbul da Zeynep'i takmış koluna, karlı bir gece yürümüşler birlikte İstiklal Caddesi'nde,sessiz ama coşkuyla...

 

  

Burası sizi kazandırmış Zeynep'e.

Sizi çok sevmiş Zeynep. 

Bu beş uzun yılın minicik bir anında olsa bile buraya yolu düşen herkese teşekkür etmişler İstanbul'la birlikte. 

Herkese aşk dilemişler şu kısacık hayatta en güzelinden. Bir sürü gülücük, kahkaha ve mutluluk olsun demişler, kar tanelerine söyleyip dileklerini gökyüzüne göndermişler...

İki yalnız kadın, İstanbul ve Zeynep, doğumgününü kutlamışlar Zeynep'in Yeri'nin o gece, ıslak sokaklarında Beyoğlu'nun...

Suzan Miller'ın dedikleri çıkmadı. Bu kadar.

 

Soğuk oldu hava burada. Suzan Miller bu haftasonum için 2010'un en romantik haftasonu olacak demişti. Sağolsun. Suzan mısın nesin, delirttin beni kadın! Bol fırtınalı, savrulup durduğum, romantizmin 'r'sini görmediğim bir haftasonu yaşadım. 

Cumartesi günümü evde üstüste film izlemeye ayırdım, Hürrem'le televizyonun karşısında bir o yana bir bu yana devrilerek ve bir sürü abur cubur yiyerek geçirdik. Hürrem'in abur cuburu zeytin. Benimkileri söyleyemiyeceğim, utanıyorum! Cumartesi gününün en güzeli bir Woody Allen filmiydi..İzlemediyseniz, ne yapıp edip, izliyorsunuz lütfen. Filmin adı ' Whatever Works '. Çok sevdim. Sonra, Sherlock Holmes'u izledik, zaten filmden sonra Robert Downey Jr. televizyondan çıktı geldi, yanıma oturdu ve bana evlenme teklif etti. 

 Pazar günü de evde bir o yana bir bu yana dönüp, üşengeçliğin çarkından geçerken, ani bir kararla, Istanbul'un kucağına attım kendimi. Yollarda kar yoktu, kar manzarası çekecektim sözde, pek rastlayamadım ama yine de karşıma bir sürü hoşluk çıktı. Kimsecikler yoktu, kediler, kuşlar, turistler, polisler ve ben vardık. Galata Köprüsü ve Karaköy'de kısa bir gezinti yaptım. Rüzgara karşı bir sigara tüttürdüm, kibar balıkçıların yanında. Bu Suzan Miller meselesini onlara da açacaktım, vazgeçtim.

Şimdi gece olmak üzere, gökyüzü pembe. Kar yağacak demek bu. Annem öyle derdi. Kar yağınca insan ailesini daha çok özlüyor. 

İşte böyle, karlı İstanbul'dan Zeynep manzaraları. 

Yarın ofisteki penceremin önüne bir kardan kokoş yapacağım. Doğru düzgün kardan adama rastlayamadım zira.

Soğuk bir hafta olacak belli ve ben yine, inadına, güzel dileklerimden vazgeçmiyorum bu yeni hafta başlangıcında.

Yolda - sokak aralarında yürürken, yukarıya bakın arada, öyle güzel manzaralar var ki...Bu siyah beyaz kuş silüeti fotoğraflarını yukarıya bakarak yürürken çektim bize.

 

   

İstanbul'da bir kadın..Ardında eflatun bir yıl..

 

 Küçükken ne Barbie'm, ne Ken'im olmadı benim. Pişman veya üzgün değilim. Ama, Ken çok yakışıklı, Barbie de benim inadıma çok güzeldi..Büyüyüp de kendim para kazandığımda kendime gidip şöyle en fiyakalısından bir Barbie aldım, beğenmedim, çirkindi artık Barbie..Ken desen, diğer erkekler gibiydi, en ' erkeğinden..'..

Sonra, böyle en kalabalığından, İstanbul'um oldu benim.

Sonra, kendime ait, böyle ' değişik ' diye bile adlandırabileceğimiz bir hayatım.

Aynı, sizinki gibi. Hani, sizin hikayenizle benim hikayemin burada karşılaşması gibi, tesadüflerle dolu bir hayat..Fonda İstanbul, önünde biz..Bakıp gördüğümüz gökyüzünün aynı olması gibi, sizin yolunuzun buraya düşmesi, belki bir gün sokakta karşılaşmamız gibi, tesadüf..

 

Sonrasında, siz gittiniz - ben kaldım, İstanbul'da bir kadın, bakmayın, hayli yalnız : bazen kaprisli, bazen neşeli..Sonra, koca bir sene geçti..Baktık, Aralık gelmiş...2009 ile 2010 arasında - Aralık...düşük cümleler kurup kurup, birkaç kadeh şarap içme zamanı..Ardında bıraktığımız 2009 ile hesaplaşma - aşksızlığımıza kadeh kaldırma zamanı...Şerefinize..

Şimdi, işte tam zamanı...Yaptığımız hataları da güzellikleri de kutlamanın...

Aralık geldi...

Geçti gitti kocaman bir yıl. Acısına gülüp geçmeli artık, olan olmuş, ah - güzel umutlar mı, onlar her zaman var : bazen köşe başındaki çöp kutusuna fırlatıp atsam da - bir kapı aralığından tekrar giriveriyorlar şu hayatıma...

Bu ay, kocaman yıl boyunca yaşadığımız her türlü acıya, ekşiliğe, saçmalığa, sevmeyi bilmeden kaçıp gidene, bizi üzene, gülüp geçeceğim ben...Sizin adınıza da..Ama - biraz yardımcı olsanız - siz de gülüp geçseniz benimle : bu ay - biraz boşversek...

Etrafımızdaki detayların değerini bilsek, ataç takacağımız kıvrılan defter kenarlarımız yok artık, bu ay, defter kenarları yerine, hayatın detaylarını ataçlasak..

Hem - benim size birkaç güne kalmaz bir güzel bir haberim olacak...Kısmetse..

 

y e ş i l m i ş i k

Bir çift yaprakmış dalında yumuşacık...

Tutmuşum tutmuşum ellerinden senin,

Düşmüşüz yavaşça bir sakin derenin...

İçindeymişik yeşilmişik sazmışık..

kış ve bahar bize sürpriz yapmaya karar vermiş...

bir varmış, bir yokmuş, ormanda periler, Peter Pan'ın peşi sıra koşar dururlarmış...

Ağustos da böylece geçti, gitti...

göz açıp kapayana kadar işte..

demiştim size, yaz da bitiyor, güzel anılarınız kaldı mı bu yazdan? dilerim kalmıştır, dilerim, o anıları dönüp de hatırladığınızda, yüzünüzde hep bir tebessüm olur..

Sırada Eylül - dualarla, güzel dileklerle beklediğim - üzerine bir sürü sorumluluk yüklediğim Eylül..

Hoşgeliyorsun...

Hepimiz fenalıklardan, kötülüklerden, kazadan, beladan uzak olalım.

Mutlu olalım : biraz gülümsersek, çok güzel olacak herşey...

Eylül'de hep gülümseyelim inşallah.

Dün İstanbul'la yanınızdan geçtik, bizi görmediniz...

Başınız önde, dalgın dalgın yürüyordunuz...

Düş'tanbul....

Elimde eflatun kaplı bir kitap, aklımda Sabahattin Ali, Bilge Karasu, Ece Ayhan, dolanıp duruyorum düş kentinde..

Nasihatlarını dinliyor, söz veriyorum gece kente inen meleklere.

...

Anlat İstanbul...

Anlat İstanbul yine aklın nerde..

Anlat İstanbul nerde kaldın dün gece..

Anlat İstanbul üzüldün mü, yorgun musun?

Hala çok mu içiyorsun?..

aşkın başından mı aşkın?

Anlat İstanbul en güzel şehir sen misin?

Her masalı bilir misin?

Anlat İstanbul

Susma, artık susma

...

* söz : Ümit Ünal

( Sevgili Selim Demirdelen'in son albümü ' Dut Ağacı 'nda Levent Yüksel'in seslendirdiği çok sevdiğim bir şarkının sözleri )

Haftasonu, İstanbul anlattı, ben dinledim, ben anlattım, İstanbul dinledi..Bir sürü dedikodu yaptık.Sohbahar gelsin diye bekliyoruz. İstanbul'un bana, benim ona sürprizlerimiz olacak zira.

Balonlar, Balkan Vapuru, Aşk Mutfağından Yalnızlık Tarifleri...

"** Türlü Yalnızlık **

Çok kişilik

Malzeme: 1 kişi. 1 şehir.

Hazırlanışı : Çok çabuk hazırlanabilir, ancak zamanla kazanılabilen bir el becerisi gerektirmektedir. Şehir bir dişi olduğundan daha çok erkeklerin damak zevkine uygundur. ( Kadınlar tarafından da farklı şekillerde hazırlanabilir. ) Sonucun güzel olabilmesi için, dokusu, kokusu güzel bir şehir bulmak gerekir. Yalnızlığa yeterince acıkmış olunan bir anda, korunmasız bir ruh haliyle şehrin sokakları arşınlanmaya başlanır. Her sokağa, kaldırım taşına, elektrik direğine, binaya ( özellikle tarihi dokusu olan yapılara ) farklı anlamlar yüklenerek gün boyu dolaşılır. Çevredeki insanların konuşmalarına kulak kabartılır. Her biri için bir hikaye düşünülür. Dalgınlaşılır. Yalnız insanların yüzünde hüzün, mutlu çiftlerin gözünde kahkaha, gençlerde heyecan, yaşlılarda ölüm aranır. Bütün bu duygular şehrin değişik köşelerine adanır. Arada bir baş yukarı kaldırılıp, gökyüzü seyredilir. Ancak bunun çok yapılması umutları arttıracağından lezzeti bozacaktır. Artık şehir tümüyle yalnızlığa dönüşmeye başladığında, yürüyüşe son verilerek bir duvar dibine oturulur ve duygular soğumaya bırakılır. Sonbahar sıcaklığına ulaşıldığında, türlü yalnızlık da servise hazır olur.

Afiyet olsun. "

Yekta Kopan ' Aşk Mutfağından Yalnızlık Tarifleri '

Haftasonu, balonlarla, güzel mi güzel bir vapurla, dostlarla, müzikle, Kolektif Istanbul'la geçti, gitti..

Şimdi gelsin yeni - tazecik bir hafta.

Gözlerimi yumdum, kollarımı açtım, kucaklıyorum yeni haftayı....

Sevgiyle, umutla..

İstanbul bu. .

şaşırtır insanı...

bir bakmışsın güzel nağmeler gelivermiş yanıbaşına..

bir bakmışsın balıklar uçmuş...

İstanbul'da bazen balıklar da uçar..

gören ne şanslıdır..

şimdi bu yeni hafta ya başlayan,

sizin de etrafınızı sarsın bir sürü güzel şans, bir sürü güzel sürpriz..

uçan balık görürseniz eğer, çınlatırsınız kulaklarımı...

bilirsin işte,.. İstanbul gibi...

Maviyi bilir misin. bilirsin. işte onun gibi.

maviyi sever misin. seversin. sevdiğin her tonu gibi.bazen açık, bazen koyu. mavi gibi işte. mavi.

İstanbul.

bilirsin işte..

kedi sever misin. sevmezsen de sev. iyidir kediler. çoğu zaman komiktirler de, farkına varmak zordur.

sevmezsen de sev, e mi. 

teşekkürler. . . kedi gibi işte.

bilemediğin, bazen korktuğun, tedirgin olduğun, bazen de komik olan, ama aslında hep iyi olan...

bilirsin işte, İstanbul : kedi gibi.

e kadınlar da kedi gibi zaten.

bir bakmışsın coşmuş, bir bakmışsın durulmuş.

İstanbul da dişi değil mi zaten.

al sana kedi.

iyidir, kedi. .

bulut gibi. kuş gibi.

sen gibi. ben gibi.

masaldan çıkmış bir cümle gibi. hangisini en çok seviyorsan, onun gibi.

neşeli bir şarkı çalarken, bir anda hüzünlü bir alaturka melodi çalmaya başlaması gibi.

canının rakı istemesi gibi.

yanına azıcık peynir, bir de kavun olsun demen gibi.

hayat ne zor.

insanlar ne zor.

anlamak ne zor.

herşey ne zor.

derken...

aşk ne güzel demen gibi.

kendini aptal gibi hissetmen,

belki bazen tırnaklarını yemen, sabahları uyanmayıp bütün gün yatakta uyumak istemen gibi.

yalnızsın zannediyorsun ya bazen,

yanlış o düşündüğün.

hiç yalnız değilsin aslında.

o senin kendi zırvalaman.

bazen, kendi kendine kazdığın çukurların içine düşüp, başkalarında arama kabahati.

hep daha kolay, başkalarını suçlamak.

yapma.

sen var ya : şahanesin de haberin yok.

canın isterse.

kedileri de sevmezsen sevme.

canın isterse....

görüyor musun bak, İstanbul böyle işte, konudan konuya atlatıp durur insanı.

sen bana İstanbul de yeter ki.

sen de aşka bulaşmıyorsun bu ara, ama madem canın rakı çekiyor, gidip iç derim ben..

en yakın zamanda.

hem de İstanbul'a karşı.

yanına az beyaz peynir, biraz ekmek. karşında İstanbul.

rakı içmem dersen, çay ne güne duruyor.

esas...

hayat ne güne duruyor???

bilirsin...

hayat - orada, öylece duruyor. .

sen neredesin?