Hosgeldiniz!

sandal ağacı kokulu zamanlar...kediler, aşklar, masallar...

 

 

‘ Anlat gördüklerini Zeynep, sana anlattıklarımı sen de onlara anlat...

Güneşi anlat mesela, kırmızısını, turuncusunu, cilvesini.

Sabah erken güneş yavaş yavaş yüzünü göstermeye başladığında, insanların nasıl durup da ona selam verdigini anlat.

Onlara sunulan en ufak güzelliğe nasıl da minnetle, sevinçle karşılık veriyorlar değil mi? Gözlerindeki ışıkta aşk var, saflık var – sen varsın, ben varım. 

Tanıdığın kimse olmadan, bi başına geldin buraya, kendini bana teslim ettin, kalbini açtın. Yeni bir hayat kurdun.

Anlat onlara Zeynep, seni nasil sıkı sıkı sardığımı, seni nasıl koruduğumu, seni ne kadar cok sevdiğimi anlat...'

Bana anlatıp duruyor Mumbai. Öğretiyor, büyütüyor, eğitiyor beni. Kimselere benzemiyor. Karşıma çıkardığı herşeyde bir anlam var. Hiçbirşeyin boşuna olmadığını anlatıyor.

 

 

' Şükret‘ diye geldi Şubat. Hırstan, saçmalıktan uzaksın ‘ şükret ‘ diye. Şubat bütün gerçekleri önümüze sererek geldi.

Güvendeydik, korunuyorduk her türlü fenalıktan, kötülükten, gerçeği gibi görünmeyen insanlardan,.. Şubat bize bunu anlatmak için geldi.

Hoşgeldi...

 

Merak edenler olmuş beni, malum burayı ihmal ettim...

Öyle bir koşturmaca, öyle hareketli bir hayat içindeyim ki, oturup yazamadım size...Kusuruma bakmayın.

Mumbai’in kalbi çok büyük, içine alıveriyor – ben de sığınıyorum ona, başımı dayayıp omzuna, kedi gibi oluyorum.

Mumbai beni şımartıyor– ama bir yandan da kendimle ilgili bilmediğim veya bilip de kendimden bile sakladığım birçok şeyi yüzüme çarpıyor. Yüzleşmeler, karşılaşmalar, karşılaştırmalar içinde yuvarlanıp gidiyorum. Hep kedi gibiyim, hep. Yatıp karnımı açıyorum, Mumbai seviyor – burada olmayı, ona sığınmayı ne kadar cok istediğimi biliyor. Karşılıklı şımarıyoruz birbirimize – al sana iki kedi, al sana iki kadın, al sana iki aşık....

 

derken, bir gün....

 

 

 

 

Sizin oralara kar yağmış. Duydum.

Kar gelmiyor buraya, Arap Denizi'nin kıyısındaki bu büyülü kente...

Siz oralarda kar tanelerini izlerken, ben, evimden gökyüzünü seyrediyorum mum ışığında. Pencerenin kenarında Ganesh, oturmuş beni izliyor. Gökyüzünde, onun bana o karanlık gecede teker teker anlattığı yıldızlar, evimdeki mumlarla ve tapınağın mavi ışığıyla birleşip aydınlatıyorlar geceyi.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mumbai, bana iyi bakıyor...Komşularım her gece kapıları açık oturuyor, benimle sohbet ediyor, takside giderken enerjisizim dediğimde yanımdaki arkadaşım bana değişik yoga ipuçları veriyor, ofiste yaktığım tütsüler, astığım posterler devlet binasını tapınağa çevirse de herkesin hoşuna gidiyor, pazardaki herkes dövmelerime bayılıyor, sabah işe giderken yolda karşılaştığım dede beni kutsuyor, apartman boşluğunda uyuyan adamların üzerinden atlayıp evime ulaştığımda, yüzümde bir tebessüm oluyor...Şükürler olsun...Bu mucizevi hediyeyi bana veren güce, her gün teşekkür ediyorum ve herşeyi ona bırakıyorum....Senaryonun başı, sonu ona ait...Bana kalan, kalbimi açmak....( biraz fazla açmış olabilirim - imdat.. )

Buraya yazdıklarımın gücüne ve sihrine inandım her zaman, bu yüzden, aşk da güzel olsun diye dileğimi yazıyorum ...Sanki artık, bunca yol gelmiş, herşeye yeniden başlamışken, güzel bir aşk yakışır bu satırlara...İnşallah...

Siz, kar yağarken, ben Mumbai rüzgarlarla serinlerken, beni gülümsetip dururken, aşkla, sağlıkla, mutlulukla dolalım dilerim....

Amin...

 

sil baştan....

....Sil baştan başlamak gerek bazen 
Hayatı sıfırlamak 
Sil baştan sevmek gerek bazen 
Her şeyi unutmak.....

' hayat sana teşekkür ederim.....bana bütün bunları yapabilme gücünü ve cesaretini verdiğin için...'

 

 

 

.yine mi çiçek.

içimde bir festival var.

kutlayanlar, dans edenler var. ayrı bir köşede sadece oturup bekleyenler var.

bekleyenlerin rehaveti, ağırlığı çöküyor ara ara. ' beklemeyin ' diyorum - bizim yapacak başka neyimiz var, beklemekten başka diyorlar...

Beklemek ne anlamsız bazen. Beklenenin bilmediği bekleyişler hep bekleyenin hanesine yazılıyor...

ama senaryonun içinde beklemek de var. öyle bir senaryo ki, bir gün bir dilek tutmuşken ben,o dileğin gerçek olmasıyla başlayıp, beni buralara kadar getiren...Durmadan, ara vermeden devam eden...Uzun bir film, upuzun ve heyecanlı bir senaryo...Beni kendimle yüzyüze getiren, bazen başımdan aşağı peri tozu serpen, bazen uzun uzun ağlatan bir senaryo. Başrolünde ben varım...Hergün dahil olan yeni yüzler, yeni kahramanlar var..elleri kınalı, burnu hızmalı kadınlar var, akşam gözlü adamlar var, sıcacık masala çayı var...

Senaryo benim etrafımda dönerken, kalbime yakın geçen kalpler var, ben, festivalin ortasında, festival kalbimin ortasında...Dans edenler, kutlayanlar, duranlar, bekleyenler, hepsi benim içimde...

yanan bir ateş.

kocaman, süslü, rengarenk kamyonların geçtiği karanlık bir otoyol kenarı..

eski bir bina..

bahçesinde palmiye..

havlayıp duran ama sonrasında susup kedi gibi uyuyan koca koca köpekler..

beyaz bir masa..

masada yeni açılmış ama yarılanmış bir black label şişesi..

yandaki kulübede pişirilip tencereyle getirilmiş nefis tavuk yemeği...

oturduğum bir yatak, otoyolun kenarında...

yanımda senaryoya o gün dahil olmuş iki yeni ışık gözlü kahraman ve ben..

bir sürü yıldız gökyüzünde...

tam o gece işte, kalbimden geçirdiğim bir dilek...şimdi kalbimin ortasında, senaryonun etrafında döndüğü, her yanı sarmış...

dileklerden hiç vazgeçmiyor insan, gözüm kamaşıyor bütün olan bitenden, dualarım bitmiyor, her yanımı sarmış, periler, uçuşup duruyorlar....

' varsa kalbinden geçen bir dua, sahip çık ona ' der gibi, her yanda periler....

her güzel duanın gerçekleşmesini dilerken ben, tam şimdi, Mumbai'de...

her mucizenin gerçekleşebileceğini de bilerek, sabah beni karşılamaya hazırlanan o deli kırmızı güneşe döneceğim yüzümü, hepimiz için.

sevgiyle.

 

teachings of Mumbai..

Oysa hep yeterdi, veya yettiğini sanırdım kelimelerin yaşadıklarımı anlatmaya...

Bu ara - yetmiyor...

Yaşa, gör, izle, şimdilik sadece öğren diyor Mumbai bana...

Öğreniyorum...Hissediyorum...Kelimeler uçuşup duruyor, şimdilik sadece bekliyorum anlatmak için..Aşk gelecek, biliyorum, ardından kelimeler...

...

life is about the people you meet, and the things you create with them, so go out an start creating....

Istanbul ' dişi ' dir ya hani, kadın kadın, cilveli cilveli...Mumbai, onun erkek versiyonu. Istanbul, sana cilve yapar ya hani, Mumbai, sen ona cilve yap istiyor. Gönlünü al, güler yüz göster, baştan çıkart, kadın erkeğine nasıl davranırsa, öyle davran istiyor...Öğreniyorum. O öğretiyor. Öğrenmezsem, öğrenmek istemezsem, ne anlamı kalır ki... Hiçbir seyahate benzemiyor. Hani şarkılar söyleye söyleye elimizde fotoğraf makinaları, ' Hindistan'a ' gidiyorduk ya, burada yaşamak hiç öyle değil...Şarkı söyleye söyleye geldim yine evet, ama bu sefer daha farklıydı herşey Mumbai ile karşılaşmamızda....

O da biliyordu belli ki, taa en önceden, biliyordu...

Yazdığı mektubu yastığımın altına koymuş ve ' masala çayı içerek ve sandal ağacı tütsüsü soluyarak oku ' diye yazmıştı zarfın üzerine...

' Bu kez, öyle bir geldim yıllık izinde, fotoğraf çekeyim, ruhumu dinlendireyim yok Zeynep, şimdi sen, koynuma girmeye geldin, kendini bana teslim etmeye geldin, Zeynep...''

Herşeye hazırlıklı olman gerekiyor...

Ama bunu yaparken, kalbini açman, gerçek olman, gerçekten ' gerçek ' olmanın ne demek olduğunu anlaman gerekiyor...

Öğreneceksin...Öğreteceğim. Kedini özleyeceksin, anneni, hiç özlemem dediğin detayları..Hep, benim koynumda yaşayacaksın bunları...Bir yandan beni tanırken, bir yandan kendini tanıyacaksın. Seni seveceğim, seni sana anlatacağım, seni sevdiğimi bileceksin, asla saklamam sevgimi, sabah kırmızı güneşimle kucaklayacağım seni, sen kırmızı rujunu sür de işe git isteyeceğim, sokakta karşılaştığın insanlara gülümse isteyeceğim...Ama gerçekten öğrenmeni ve yapmanı istediğim tek şey olduğunu zamanla anlayacaksın...' Kendini sevmen, Zeynep. ' - Ben, senin o hep dizginlediğin, kontrol altına alıp, korkularla, endişelerle boğduğun kalbini, ruhunu açmanı, kendini bütün olarak, olduğun gibi sevmeni öğreteceğim sana...Bunu yapman için, önce seni sana tanıtacağım...Hiç kolay olmayacak. Çünkü burası Hindistan. Seni zorlayacağım. Ama akşam olup da başını yastığa koyduğunda, başını koyduğun bir yastık olduğu için şükrettiğini göreceğim, göreceksin...Sen bile şaşıracaksın...

Ben, sana iyi bakacağım.

Tek şartla, aç kalbini. Bırak - bırak o dizginleri.....

Üçüncü haftan doldu, bir bakacaksın seneler geçmiş, bir bakacaksın, bambaşka herşey...

Sen ağaçlara sarılırken, ağaçların da sana sarıldığını anlayacaksın, hissedeceksin....Aşkla geldin, aşkla kalacaksın burada....Aşkına ihanet etmeyeceğim, çünkü biliyorum ki o aşk, senin bütün hayatını değiştirmene, bana teslim olmaya gelmene neden olandır...Dualarına, kalbine her zaman güven, duaların seni hiç yanıltmayacak burada...Karşına çıkacak kahramanlar daha şimdiden gülümsetiyor seni, mutlu ediyor, görüyorum....Bekle bak daha neler olacak, bak daha neler yaşayacağız seninle....

Beni çok sevdiğini, deli gibi aşık olduğunu gözlerindeki o ışıktan anlıyorum....Gözlerini kaçırma hiç....Aşk, saklanabilir mi hiç, kendini aldatma...Bu evrende, her duygunun, her duanın bir karşılığı vardır....Sakladığını sandığın aşkların bile...Esas olan, o karşılığı görebilmek ve onun için herşeyi göze almaktır...

Şimdi, bırak herşeyi, öğrenmeye bak.....Keyifle, aşkla...

İyi ki geldin....

Çok eğleneceğiz...( Sanırım eğlenmeye başladık bile! )

Mumbai.....Maharashtra'nın başkenti...Hindistan'ın en kalabalık kenti...Sevgilin. "

Mumbai, I love you! ( and I need a flat! )

Bizim burada Marine Drive'ımız var. Deniz kıyısı. Sabahtan gecenin çok geç saatlerine kadar herkesin salına salına yürüdüğü, oturup saatlerce sohbet ettiği, ışıl ışıl bir yer. Dün gece orada Hintli bir arkadaşımla oturup derin bir sohbete daldık... ' Mumbai, önce seni bir yere çarpar, kendine getirir, ama eğer dayanırsan ve yılmazsan, o zaman hediyesi çok büyük olur. Seni çağırmış, o yüzden buradasın, dayan, sakın yılma, bak o zaman ne kocaman ve güzel hediyeler sunacak sana.. ' dedi bana.

Evet, Mumbai ve ben, didişiyoruz. Aşktan, biliyorum.

Ben diyorum bana güzel ve cici bir ev var, o diyor, hemen olmaz, biraz zorlan...Arıyorum arıyorum, kendime göre, kiralayabileceğim bir ev bulamıyorum...

Günlerdir gezmediğim ev kalmadı. Gördüğüm evler, şahit olduğum hayatlar..Hepsi bambaşka hikaye...Kimi Müslüman olduğum için olmaz dedi, kimi et pişirmezsen olur dedi, kimi beni görünce fiyatı iki katına çıkardı...

Yine de - ne tuhaf ki - şikayet etmiyorum. Edemiyorum, çünkü çok seviyorum burayı. 

Ganesh'in resmi olan ofis asansörümüzü, her hafta başı bilgisayarı başında dua edip bilgisayarını öyle açan ofis arkadaşlarımı, onların ilginç cep telefonu melodilerini dinlemeyi, her türlü farklı lezzeti tatmayı, karşıma çıkan yaşlı teyzelerin yanaklarını dayanamayıp sıkmayı ve sonra onları öpmeyi, sokakta insanlarla selamlaşmayı, çocuklarla kikirdemeyi, ofis tuvaletimizde tanıştığım süslü hanımla sürekli tuvalette karşılaşıp sohbet etmeyi, onun süslenmesini izlemeyi, ben ofis tuvaletinde gizli gizli sigara içince bana kızmasını : ' ne sigara içiyorsun, bırak şu mereti, rahatla, yoga yap ' diye söylenmesini, ofis arkadaşlarımın öğle yemeklerinin dabbawalla'lar, yani bisikletle evlerden yemek taşıyan adamlar tarafından getirilmesini ve bina girişine bırakılmasını, sonra bizim aşağı inip o yemekleri almamızı, ben ev bulamayacağım imdat, ay aman uf diye söylenirken, ofistekilerin bana ' niye böyle yapıyorsun, kendini manipule etme, rahatla - let it go.. ' diye nasihat vermesini, ofiste yaktığım tütsüleri, akşam iş çıkışında hep beraber gidip içtiğimiz kingfisherları, bu kentin sabahlarını, bu kentin kuşlarını, bu kentin insanlarını...hepsini çok seviyorum..

Çok şey öğreniyorum.

Hayatın beni önce Sidney'e, oradan Mumbai'e getirmesinin tesadüf olmadığını düşünüyorum.

içime güzel şeyler doğuyor, kendimi tanıyorum, hayatı tanıyorum, şimdi bu ev bulamama konusuna çok sıkılıyorum ya, sanki pufff diye nefis birşey olacak ve bir bakacağım ev bulmuşum. inşallah....

bambaşka kahramanlar giriyor hayatıma, hepsini size tanıtmak istiyorum ilerde. her gün, hepimize yenilik getiriyor, her gün hepimize yeni fırsatlar sunuyor, dilerim bu sunulan fırsatlar hep güzel ve iyiliğe olsun...

hayatı daha çok seviyorum.

evet. kesinlikle daha çok seviyorum. her anıma şükrediyorum. dualar, dilekler hiç bitmiyor, hayat hep dileyecek birşey çıkarıyor karşımıza....

Geçen gün Ganesh tapınağına gittim, Siddhivinayak Temple...Herkes nasıl dua ediyordu anlatamam, çok muhteşemdi, ben de dua ettim, Allahım herkesin dualarını kabul et diye....

Farkettiyseniz, biraz uzak kaldım blogdan, o yüzden cümlelerim, fotoğraflarım biraz ürkek....

' Bir sabah uyandım, Mumbai'deydim ' diyecek kadar hızlı geçiyor zaman....Geçip giderken, hepimize güzellikler getirsin...

Artık fotoğraf makinamı yanımda taşımaya karar verdim hem....Masalları biriktirmeye başlama zamanıdır....

Şimdi burada akşamüzeri, Kingfisher içmek lazım, şerefinize, şerefimize, Mumbai ile bana, hayata.... Şerefe...

Sevgiyle....

Bombay Diaries......

‘ hayatın ne zaman nerede kimleri hayatına çıkaracağını bilemiyorsun. Bilemezsin. Gecenin bir vakti, yolunun kimlerle kesişeceğini, kimlerin gözündeki ışığın içine dalıp gideceğini bilemiyorsun. Hayat hazırlıyor, bir sürü güzel sürpriz...Bir sürü masal, bir sürü kahraman...' 

Önünde kocaman bir kapı.

Biraz kırmızı, biraz süslü.

Kapının ardında bilmediklerin.

Korkuların, egon, heyecanların, endişelerin, sevinçlerin.

Kapının ardında, seni sana anlatacak bambaşka bir hayat.

Bambaşka, bilmediğin kahramanlar.

Her masal başlangıcı gibi – kocaman kırmızı kapı.

Bir varmış, bir yokmuş gibi.

En önemlisi, sen gibi.

‘ ben ‘ gibi.

Aşk gibi.....Kalbinin içine dolmuş kelebekler gibi...( üzerine kelebek konması ne güzeldir, bilir misin.... )..

İşte bir varmış, bir yokmuş, Zeynep o kırmızı kapıyı açmış, içeri girmiş....

Kelebekler varmış yine, koalalar, kangurular.

“ Insanın kendi kendine – bir başına – tanıdığı kimse olmadan bambaşka bir diyarda olması “

Tek başına ayakta durmayı öğrenmesi. Kalbini yeniye açması.

En önemlisi, kalbini açması.

Kalbi açmak, paylaşmayı, ayakta durmayı, dengeyi öğrenmek. En başından başlamak.

Sonra ardına dönüp baktıkça, kat ettiğin yolu gördükçe, gülümsemek, ‘ kendine gelmek ‘.

Kendine gelmek ne güzel.

Kocaman kahkaha atmak gerek bunun üzerine.

Kalbi kalbine yakın kahramanlar tanımak. İçinden herşey tesadüf olamaz diye mırıldanmak, gökyüzüne bakıp göz kırpmak. Yine o ‘ koruma altında ‘ olma hissi. Biz iyi bir takımız seninle. Aşk bu. Başka açıklaması yok.

 

Herkesin bir hikayesi var. Herkesin içinde sakladığı, bambaşka bir dünya var.

Ben, hikayemi anlatmayı ve paylaşmayı seçiyorum.

Ben, hayatta mucizelerin gerçekten var olduğunu ve herşey anlamsız, saçma, kötü olduğu bir anda – o kırmızı kapının bir anda karşımızda belirivereceğini bildiğimi anlatmak istiyorum.

 

Ve işte ilk sabah.

Günaydın Mumbai.

20 Kasım 2011.

Uzun süredir görüşmemiş çekingen aşıklar gibiyiz, farkında mısın....

Güneşi selamladım bu sabah...

Yüzümü severek yanıt verdi güneş, kuşların kanatlarının çizdiği siluetlerle süsledi, geldi başımı okşadı...

“ Hala inanamıyorsun, biliyorum, ama artık buradasın. Sonunda geldin, Zeynep. Hoşgeldin...İstediğin kadar kalmakta serbestsin burada, biliyorum, sen, burayı, bu memleketi, bu insanları, herşeyi severek, kalbini açarak geldin...Biz de seni seveceğiz...Ama zor olacak, bazen sevimsiz olabilecek herşey, gerçi sen biliyorsun...Sana özel masal kahramanları hazırladık burada, yeter ki kalbine her zamanki gibi güven...Geldin. Buradasın...Seni seviyoruz..”

dedi bana...

Gözlerim doluyor, arada ağlıyorum, o kadar inanılmaz ki, şimdi pencereden dışarı baktığımda Hindistan’ı görüyor olmak, birazdan dışarı çıktığımda karşılaşacaklarımı düşünmek...

Hoşbuldum....

Sonunda kavuştuk.

Bu kavuşma, hayatımın en önemli kavuşması, biliyorum.

Açtım kalbimi sonuna kadar, kabul et aşkımı...

( arabesk yaptı bu memleket beni! )

V o y a g e

İki bavula sığdırıp hayatımı gideceğim.

İki pembe bavul.

Biri büyük, biri küçük, ikisi de, pembe.

Hayatımın minicik bir kısmını o bavullara, geri kalan kısmını kalbime yatırıp, pamuklara sarıp gideceğim.

Dışardan bakıldığında anlaşılmayacak belki içimden geçenler, ama gözlerime tesadüfen denk gelen gözler anlayacak, görecek kalbimi. İçimdeki kelebekleri, duaları, heyecanları, dağları, diyarları, aşkları, endişeleri, umutları, korkuları, masalları.

Masallarımı alıp gideceğim, başroldeki perileri.

Hiç bilmediğim, tanımadığım diyarlarda, hiç tanımadığım insanların baş koyduğu yastıklara uykuma kavuşmak için başımı koyduğumda, hiç tanımadığım, hiç görmediğim insanların belki saatlerce baktığı duvarlara bakacağım. Kalplerinden geçirdikleri her türlü hikayenin yanına benim hikayem de eklenecek. O duvarlar, onları dinlediği gibi, beni de dinleyecek. Hiç bilmediğim sokaklardan, insanlardan, hikayelerden, tatlardan, kokulardan, yollardan, fahişelerden, iyi insanlardan, kalpazanlardan, kedilerden, kuşlardan habersiz, o diyarlara gideceğim.

İki bavulumla.

Kalbimde gurur, şükran ve dua ile.

O’nun adıyla.

Kendi adımla.

Yola çıkacağım.

 

Daha önce çıktığım yollar gibi olmayacak.

 

Bu yol, daha o aşk içime düştüğünde bana farkettirmeden açılıveren bu yol, beni Hindistan’a götürecek.

‘ Çağır beni, yanına al ne olur... ‘ diye senelerce dua ettiğim, seslendiğim Hindistan’a götürecek.

Geceleri gözüm kimseyi görmezken, usul usul ağlarken hasretinden canımı yakan Hindistan’a.

Masalına, ışığına, yüzüne, gözüne, tenine, kokusuna aşık olduğum Hindistan’a.

Kalbimi durup durup acıtan hasretime.

 

Japon melekler var düşümde.

Bana bu haberi getiren, kapıyı açan, melekler.

Sonra, peşi sıra gelişen, ışığından gözlerimi yaşartan, beni uzun uzun mutluluktan ağlatan, hatta hıçkırıklara boğan, o muhteşem camide göz yaşlarımı, kalp sözlerimi işlediğim güzel halılarına uzun uzun başımı koyup secde ettiren, ben farkına bile varmadan, önümde muhteşem kapılar açan mucizeler.

Mucizeler, siz farkına bile varmadan gerçekleşiyor bazen (  : gerçekleşivermek, oluvermek – aniden, bir anda )

Dilerim hayatın bir zamanında hepinizin karşısına çıksınlar.

 

Hayat, mucizevi olduğunu göstermediği, sesinin çıkmadığı ve hatta bazen tam tersi canınızı yaktığı zamanlarda ( : hoyrat, saçma, anlamsız ), sizin hiç haberiniz yokken ve siz o hayali öcülerinizle boğuşurken ( kılıç kuşananın : prozac ), sizin için bambaşka yolculuklar, masallar, şiirler ( : Edip Cansever, Turgut Uyar adeta....) , yollar hazırlıyor.

 

Sadece aç kalbini.

Dile.

İste.

Kalbinden, en derinden, en temizden, en ‘sen’den, en içten, iste.

‘ Ama ‘, ‘ acaba ‘, ‘ hmm ‘demeden ( : şüphe duymadan, teslim olarak ), iste.

Kalbin, dileğini içine kabul ettiyse, kalbindeyse o dilek, gerisini hayata bırak.

Bırak, hoyrat davransın sana.

Bırak, ağlatsın, canını yaksın, küfür ettirsin belki...

Sadece dile.

Ve aç kalbini.

 

Bak sonra neler oluyor.

 

Gecenin bir vakti yazıyorum bu yazıyı, 13 yıldır yaşadığım evimden uzakta, iki bavulumla birlikte geldiğim ablamın evinden.

Kedimden uzakta ( : Hürrem’den uzakta, özlemek, özlemek..).

Eski hayatımdan uzakta. ( : aynı ev, aynı zamanlar, aynı garantiler, aynı korkular, aynı, aynı... )

Yeni hayatımın içinden yazıyorum.

 

Yeni hayatım, beni önce Avustralya’ya götürecek, Sidney’e.( : 24 saat uç, Zeynep. Tak kanatlarını. )

Beş hafta orada kaldıktan sonra, Mumbai’e ( : eski adı Bombay ), canıma, aşkıma, Hindistan’ıma, hasretime gideceğim, temelli... ‘ temel ‘ li....

Yeni hayatım, bana kendini tanıtmaya çalışırken ( : şimdiden tanıştığıma çok memnun oldum ), biliyorum acı da öğretecek en farklısından, hasret de, farklı yollar da...

 

Şükrediyorum.

Çok.

 

Sen de, şükret.

Aç kalbini.

Hayata teşekkür et.

Her zaman olmasa bile, bazen, sair zamanlarda, kendi kendine kalmış, yanından bir kuş geçmişken, bir çiçeğin kokusu gelip sana uğramışken, şükret.

 

Düşlerine iyi bak.

Bazen düş olmanın ötesine geçiyorlar.

Bir de bakıyorsun, iki bavulla, dünyanın diğer ucuna gidiyorsun.

 

Ağlıyorsam, bu mutluluğumdan, şükranımdan, aşkımdan.

Ağlıyorsam, mucize içine düşmüşlüğümden ( : inan ).

Ağlıyorsam, gece sabaha karşı beni uyandıran, kalbime konuvermiş düşlerin kıpırtısından.

Ağlıyorsam, sen’den.

 

Hepsi aşk’tan.

Hepsi sen’den.

Hepsi hayat’tan.

 

Gidiyorum.

Hala ‘ inanılmaz ‘ gelse de, işte bavullarım ( : evet, oldukça ağırlar ), işte yolum, işte ben.

 

Seneler önce, uzak bir diyarın aşkını kalbime yazdım, şimdi, ona gidiyorum. Şükürler olsun, ey hayat! Yolum açık olsun, masalım, meleğim, kahramanlarım, aşkım bol olsun....

 

Aç kollarını Hindistan, ben geliyorum.

Aç kollarını ey aşk, ben geliyorum.

Aç kollarını hayat, sana sığınıyorum.

 

* Haftaya başlayacak olan hayatımın en büyük, en uzun yolculuğunda ilk durağım Avustralya, Sidney olacak. Sonra, Mumbai, Hindistan'a geçeceğim...

twitter'dan inşallah herşeyi sizlerle paylaşacağım ve elbette bu sayfadan..

Bana şans dileyin, Allah'a emanet olun...

 

We are all made of stars....

Ağustos.

İzin ver, ışıl ışıl parlasın bu yıldızlar. İzin ver, yolları açık olsun, kalpleri huzurla dolsun.

İzin ver, hayalleri gerçek olsun.

♥

 

......āśā.......

Çatının tepesinde, öylece duruyor.

Onu görmemden ve mavi sokakta yürüyüp mavi gözlü adamla karşılaşmamdan sonra, her gece rüyamda aynı şeyi görüyorum. Mavi sokak, çatının tepesindeki tavuskuşu, mavi gözlü adam.

 -       Tam bu satırları yazarken, pencereden iç pervaza bir güvercin gelip konuyor. ‘ git buradan istersen, evin kedisi seni görmesin ‘ diyorum. Sakince uçup, gidiyor. –

 

Mavi sokak.

 

Mavi şehir.

 

Mavi gözlü adam.

 

Kapıyı açan o kadın, onun o huzurlu gülümseyişi, meraklı bakışları.

 

‘ Bu gece sizde kalacağım ‘ veya ‘ Artık hep burada kalayım olur mu? ‘ desem, kollarını açıp, önce bana sarılacak, sonra içeriye koşup hemen bana bir yatak açacak, buyur edecek beni sanki.

Ellerimi ellerinin arasına almayı çok seviyorlar. Başımı okşamayı da. Kaçamak bakışlarla bakan biri ile bakışlarımız kesişir de, gülümsersem ben, karşılığında sunulan kalpten selam ve gülümseme – dünyanın hiçbir yerinde yok. Biliyorum. Kalple selamlamak, kalple gülmek ve o gülüşü gözlerden muhteşem bir şekilde dış dünyaya iletmek, bir tek burada var.

 

Hindistan’da.

 

Küçük bir kız okula gidiyor tam o sırada, sırtında çantası, saçlarını da iki yandan örmüş annesi, o muhteşem saçlarını, kırmızı kurdela ile bağlamış....

 

Mavi sokakta, kırmızı kurdelalı kız....

 

Arkasına dönüp bakıyor, el sallıyoruz birbirimize, kocaman gülümsüyoruz...yine – gözlerim doluyor.

 

Yanımdan kadınlar geçip gidiyor rengarenk sarileri ile, şifon şifon, tül tül, renk renk, masal masal, akıp gidiyorlar....

 

Bir melodi duyuyorum, biliyorum onlar da duyuyor, ama sırrımız o bizim. Duymayanlar, bir daha uğramasınlar oraya, duyanlar da kalplerini açıp hep gelsin diye.

 

Sanki başımdan aşağı tarçın serpiyorlar, sanki sandal ağacının reçinelerini yakıp, buhru üzerime üflüyorlar. Heryer mis gibi kokuyor. Ben, mis gibiyim. Onlar, daha da mis gibi. Mis’iz. ‘ Biz ‘.

 

Gidip gazete okuyan bir dedenin yanına oturuyorum. Terliklerimiz aynı model, yanyana getirip gülüyoruz. Bana ‘ bidi ‘ sunuyor, onları yapraklı sigaralarından, birlikte içip, gelen geçene bakıyoruz. Sanki herkesi tanıyorum, selam vermeden kimse geçmiyor, terlik kardeşim de yanımda, sandal ağacım da, duman duman....

 

Duvarlara bakıyorum, duvarların çatlaklarından biri biraz büyük olmaya görsün, Ganesha heykeliciği hemen yerini alıyor. Rengarenk yazılar, dualar, mantralar, her yerde.

 

Ganesha’yı nerede görsem selamlıyorum, kalbimden geçen dua ile : ‘ ne olur, en azından bir kere Ganesha’nın doğumgünü kutlamalarında Mumbai’de olayım... ‘

 

Sonra Holi hayalim geliyor aklıma....Ah Hindistan, sen beni hep hayallere, dualara bırakıyorsun...Holi’de boya boya, toz toz, renk renk olup, sabaha kadar dans etmek, orada, sokaklarda, ‘ hayatımın sonuna kadar burada kalacağım ‘ diye haykırmak istiyorum.

 

Hindistan, sen bana ne yapıyorsun.....

 

Ilk görüşte aşık olmuştuk birbirimize, hatırlıyor musun? Tibet’den çıkıp, Nepal’e geçmiş ve sonra Nepal ile senin sınırında, yaklaşık yarım gün geçirmiştim seneler önce. O yarım güne, neler sığdırmıştık seninle. Illüzyonlarını önüme serivermiş, göz kırpmıştın bana : ‘ yine geleceksin, biliyorum... ‘ diye fısıldamıştın bana....

 

Nepal’den Hindistan’a doğru giden rickshawlardan birine atlayıp, gidivermek, yakından tanımak istemiştim. Olmamıştı tabii....Iyi de olmuş olmaması, zira Hindistan’ı uzun uzun özlemeden, onun ruhunu anlamak mümkün değil diye düşünüyorum. Sonraları, Hindistan’ı hep özledim...Her gidişimde, kelebekler kalbimde pır pır uçuşup duruyordu, uçaktan inip, önce pasaport kontroldekilere sarılasım, ‘ Ay aman oh! Geldim işte! ‘ diyesim geliyordu.

 

Dönüşler ise, sevgiliyi bırakmak gibiydi.

 

En son dönüş, bu senenin Mart ayında oldu.

 

Mart ayından bu yana, her gece rüyamda, o tavuskuşu, o mavi sokak, mavi gözlü adam, güvercinler, kırmızı kurdelalı kız....

 

Hayat bu süre içinde hızla akıp geçti. Dün düşündüm de, Nisan’dan sonrası ne kadar çabuk geçmiş, Temmuz bitmek üzere, ardında Ağustos var. Hayat efendi, hızla akıp geçerken, bana ‘ Zeynep, birinci bölümü tamamladın, 35 yaşındasın, yolun yarısı derler, al bak bu da benim sana hediyem ‘ diyerek, işimi elimden aldı. ‘ Dur biraz ‘ dedi.

 

Düşün.

 

Aç kalbini, kalbine bir bak.

 

Ne istediğini biliyorsun.

 

Evet, zor olacak.

 

Sadece, bir kere olsun, kendini sev ve kendine güven, kalbini dinle, hadi....

 

Dedi.

 

Kalbini takip et.

 

Öğren onu.

 

Şimdilerde, emekliyorum. Kendimi sevip, kendime güvenmeye, kalbimle iyi geçinmeye çalışıyorum.

 

Artık, ne istediğimi biliyorum. Yazacağı kelimeleri içine saklamış bir kalem gibi, yazacağım kelimelerim var benim.

 

Dua ediyorum.

 

Kalbimi açıyorum, dualarımı, dileklerimi evrene gönderiyorum.

 

Hayal kırıklıkları hayatın bize her zaman yaşattığı o – buruk, acı, hoyrat kırıklar, bir süre, uzak dursun, hayallerim evrende yerlerini bulsun, bana geri gelsin, önümde yeni bir kapı açılsın istiyorum.

 

Yeni bir kapı. Ardında yeni bir yol.

 

Kapı mavi.

 

Yolun sonunda kocaman bir banyan ağacı.

 

Yeniye alışkın değilmişim meğer ben, şimdi bunu farkediyorum. Yeni – ne güzel kelime, ama ‘ yeni ‘ olmayalı çok zaman olmuş....Yeni, korkutsa da beni, biliyorum ki, üstesinden geleceğim.

 

İçimde bir his.

 

Şimdilik bana sadece dua etmek düşüyor.

 

Hindistan da bunu istiyor, mavi sokak da, o tavuskuşu da, mavi gözlü adam da, kapıyı açan kadın da, o dede de, Himalayalar’ın tepesinde içimi serinleten rüzgar da....

Öyle işte, içimde bir his, kalbimde bir dua....

Ah, yaar..........

 

acemi ip cambazı....

Bu aralar, ip cambazı gibi hissediyorum.

İncecik bir ip var ayağımın altında, düşmemem lazım. Hiç bilmediğim bir hayat safhası bu. Günler hızla akıp gidiyor, ben etrafa çok farkettirmeden ipin üzerinde itinayla yürümeye çalışıyorum. 

Korkar ve aşağı bakarsam, kayıp düşermişim gibi.

Hindistan'a bir daha hiç gidememekten korkuyorum. 

İşsiz kalmamışım ki hiç, aklıma bir sürü senaryo geliyor. Hürrem bana bakıyor, ben ona. Herşeyi toparlayıp, gitsem, daha da mı üzülürüm diye düşünüp duruyorum.

İş arıyorum, en acemi şekilde hem de, hiç bilmiyorum ki ben bu durumları....

Alışveriş merkezlerinin önünden koşar adım geçip gidiyorum, mucizeler olur diyorum sonra, belki bir fırsat çıkar, birileri der ki, gel bizimle çalış...Sonra yine o sabırsız, o karamsar Zeynep çıkıyor karşıma kıs kıs gülüyor...

Hindistan seni isterse yanına alır diyorum sonra, belki Etiyopya alır, belki başka bir yer...Gidersin belki gün gelir...

Küçücük kız çocuğu gibiyim bu ara, ipin üzerine koymuşlar, hadi yürü bakalım demişler, ben de salak salak ne yapacağımı bilememişim, böyle bi haller, bi gariplikler.

İşsizliğin, çalışanların deyimiyle ' tatilin ' tadını çıkaramıyorum.

Pardon, ben iş arıyorum, neresi olsa giderim, var mı bir imkan?

.....ipin üzerinde yürümeye devam et Zeynep, sakın düşme...

Yine de, inadına masallara inanıyorum.

Mucizeler için de buradayım işte, ipin üzerinde. 

Var mı tanıdığınız bir mucize, bana yollar mısınız onu?

Bu ara çok ihtiyaç var da bizim buralarda....

Kalbimizden geçenler - belki, gerçek oluverir....hani hep dualarda içimizden geçirdiklerimiz, hani ağaçlara sarılıp da fısıldadığımız....

İnşallah....

 

India, yaar.....I love you..

Bir yeri veya bir kimseyi sevmezse insan, fotoğraflayamaz düşündeki gibi - bence.

Fotoğraf makinası sadece bir araçtır, o sırada kalbinizdir aslında fotoğrafı çeken, karşılaştığıyla aşka düşen, heyecanlanıveren...

Konu Hindistan olunca, duvarlarına, o amber, sandal ağacı, baharat kokusuna, insanlarına, hikayelerine, gözlerine, kalbine aşkla beni kendine bağlayan Hindistan olunca, nasıl da hızla çarpıyor kalbim...Evet bazen gözlerim doluyor, sonra çok da ağlıyorum bazen, çok özlediğim için, ama hep içimde bir ümit, hep içimde bir ses : " Hindistan, alacak seni yanına " diye...

Alır mısın gerçekten beni yanına? Desen ki, " haydi gel, herşeyi bırak gel..."

Der misin ki?

Duyuyorsun sesimi, içimi, kalbimi - biliyorum...Farkediyorsun bazen, içimin nasıl acıdığını, nasıl umutsuzluğa düştüğümü, hırçınlaştığımı, öylece kalakaldığımı...Açar mısın kollarını bana, ne olur...

Bak söz veriyorum, hep cici kız olacağım, hiç kapris yapmayacağım...Bırakır mısın beni o güzelim sokaklarından birinin içine, mavi mavi, güvercin güvercin, tütsü tütsü, bırakır mısın da oturayım bir köşeye de kalkmayayım yerimden uzunca bir süre...Biraz nefes alayım...Şükredeyim...

.....

Gelmek yanına, kendimi sana teslim etmek tek dileğim, tek duam....

Her ne kadar " birileri " tarafından " dinsiz " ilan edilmiş olsak da ( ! ), Allah'tan diliyorum ki, hepimizin bu en güzel, en çok istediğimiz, kalbimizin en orta yerinde taht kurmuş dilekleri, duaları kabul olsun...Amin...

“I hope that the worlds turns, and that things get better. But what I hope most of all is that you understand what I mean when I tell you that, even though I do not know you, and even though I may never meet you, laugh with you, cry with you, or kiss you, I love you. With all my heart, I love you.”

—	Valerie, V for Vendetta

 

 

Seyahatin Z'si - 2. Bölüm....

"Uçağın usulca havalanışı, iç dünyamızdaki bir dönüşümü simgeler kimi zaman. Uçak kalkış sırasında nasıl sakin bir güç sergiliyorsa, biz de kendi yaşamlarımızda benzer bir güçle hareket edebileceğimizi, bir şeyleri usulca değiştirebileceğimizi, bize acı verenlerin üzerinden sessizce uçup geçebileceğimizi hayal ederiz."

Alain de Botton - Seyahat Sanatı

" İnsanın kendine, kendi dışında bir özün gözleriyle bakabilmesi her zaman işe yarar. Bu bir alıştırmadır ve öğrenilebilir "

" İnsanın alıştığı kişi olmaktan çıkması çok tuhaf bir duygudur; kimliğini özümsemesi, kendini tanımlaması, sıradan bile olsa, karşılaştığı kişilerle yeni ilişkiler kurabilmesi için bir zamanlar olduğu gibi, o olduğu kişinin, yapmış olduklarının, doğum yerinin, tanıdığı kişilerin hiçbir önemi kalmamıştır artık. Bu, denemeye değer bir alıştırmadır: Belki seyahatlerde uygulanabilir! "

Tiziano Terzani - " Atlıkarıncada Bir Tur Daha "

Bilmediğin bir kentin, bambaşka bir diyarın sokaklarına kendini tanıtmak kolay olmaz. Zor iştir.
Önce kendini gökten zembille oraya inmiş bir uzaylı gibi hissedersin. Kedilerin yere yakın bir yürüme şekli vardır hani, ilk adımlar genelde öyledir. Tın tın tın. Çok ortalarda görünmeyeyim, dikkat çekmeyeyim. Bu süreç, bende maksimum 5 dakika sürer. Ondan sonra, ayaklarım yerden bir karış yükselir, peri dansı yaparak yürürüm sokaklarda, yüzüm güler, insanlarla selamlaşmaya, hatta burunlarının dibine girip fotoğraflarını çekmeye başlarım. Peri dansı figürleri konusunda size pek yardımcı olamam - ancak, bilmediğiniz, yabancı olduğunuz bir masalın içine düştüğünüzde, daha önce de söylediğim gibi, en önce yapılması gereken ' kendiniz olmak ' tır. Egonuzu, hırslarınızı odanızda çekmeye kilitleyip sokaklara çıkmalısınız. ( kilitlemeseniz de olur sanki? - kim alacak ki! )

İçinde bulunduğunuz kültürün size çok yabancı kuralları olması doğaldır, örneğin güney Etiyopya'da insanlar çıplak dolaşabilirler, elleriyle size çok uzak olan bir tada sahip yemek yiyor olabilirler, Hindistan'da arkanızdan sizi bir inek takip ediyor olabilir, yakılan ölülerin kokusu biraz keskin olabilir, Çin'de ağızlarını şapırdatarak yemek yiyorlardır, Hogwarts'da özellikle birinin ismini söylemeniz yasaktır, Fas'ta fotoğraf çektirmek istemezler...Bütün bu kültür ahengine uyum sağlamakla ve saygı duymakla yükümlüsünüz. Ayıplamak, gülmek, dalga geçmek, insanların yüzüne kötü kötü bakmak, üflemek püflemek : hayır!

Güney Etiyopya'da kabileler, fotoğraf konusunda çok sorun çıkarmazlar, kimisi belli bir ücret karşılığı fotoğrafının çekilmesini kabul eder, ama onların da kendi içlerinde kuralları vardır, kimi insan arkasından fotoğraf çekilmesinden hoşlanmaz - normaldir, zira adam çıplaktır, poposunun fotoğrafını çekip ne yapacaksın, facebooka koyup kendini mi tagleyeceksin, ama bazen turistler, bu kuralları hiçe sayar, geçer adamın poposunun fotoğrafını çekmeye çalışır. O zaman da karşıdan gelecek tepkiye hazırlıklı olmalıdır. Kendisine hayatta başarılar dilerim. Kabilelerin mızrakları pek sivridir zira.

Hindistan'da tapınaklara ayakkabı ile almazlar çoğunlukla, bazılarına galoşla bile almazlar, neden, niçin, ay ben girsem ne olur, şuracıkta giyerim gizli gizli alayım da ayakkabımı : gereksiz çabalar!

Çok mu kuralcıyım. Hayır. Hiç değilim. Egomu, hırslarımı, kendi kurallarımı çekmeceye koydum. Şu ana kadar da kimse almadı onları, geri dönüşlerde hepsini geri alıyorum çekmeceden!

Yanımda fotoğraf makinalarım, lenslerim ( artık hepsini bir arada taşıyamıyorum, ah evladım, çok ağır oluyor - yaşlandım! ), çapraz takılan bir el çantası, güneş gözlüğü ( renkli olanlara bayılıyorum, yaşlandıkça daha renkli şeyler çekiyor insanın canı.. ), bir küçük su, kafama taktığım tuhaf örtüler ve çiçekler, küçük defter ( yaşasın Moleskine! ) ve kalem var.

Sokaklarda, fotoğraf çektiğiniz zaman, o fotoğrafın gerçek sahibi, kareye anısını sakladığınız kahraman, fotoğrafı görmek isteyecektir. Hakkıdır. Fotoğraf onundur aslında. Makinanızın minicik ekranından fotoğrafı ona gösterirsiniz, gülüşmeler, aynı lisan konuşulmasa da konuşmalar geçer...Belki, adresini vermek ister size, fotoğrafı gönderin eve dönünce diye, o defter o yüzden yanınızda olmalı, adres almak için. Dönüşte de fotoğrafı göndermek için.

Benim en sevdiğim şeylerden biri...Bu sayfada gördüğünüz fotoğrafların çoğu sahiplerine ulaştı. Okulların duvarlarına asıldı, evlerin bir köşesine konuldu. Keşke elimde olsa da hepsini gönderebilseydim...

Seyahatlerimle ilgili en büyük pişmanlığım çok fazla not tutmuş olmamam. Evet, o defter hep benimle ama akşam olup da oturacak bir köşe bulduğumda yorgunluktan uyuyakalırım - aklımın bir köşesine işlediğim anlar da benimle uyur, sabaha da unutmuş olabilirim bir kısmını...Siz siz olun, notlarınızı sıkı tutun, detayları defterinize işleyin, ayağınızın dibine düşüvermiş çiçekleri defterinizin arasına koyup kurutun, otellerden hatıra kağıtlar alın, sonra okuması çok güzel oluyor.

Son seyahatlerde - özellikle Hindistan'da uyguladığım bir yenilik ( Yeniliğin Z'si ) var, Lotus siparişi vermek. Kaldığım otelin resepsiyonuna bir demet lotus çiçeği sipariş ediyorum odama göndersinler diye ( romantik not yazdırmıyorum hayır, henüz o kadar değil ) - akşam o yorgunlukla odaya geldiğimde bir vazo içinde o kutsal, o nazik lotuslar beni bekliyor...Bir kadeh viski - eşliğinde güzel müzik, kırmızı ruj ve karşımda lotuslar...
Tavsiye ederim. Lotuslara benden de selam söyleyin.
Kolumdaki Ganesh'in elinde kocaman bir lotus var, ne mutlu, artık Ganesh ve lotus hep benimle...

Sevdiğim şeylerden biri de, sokakta bir köşeye oturup ( ki genelde teyzelerin veya dedelerin yanını tercih ederim, birbirimize bakar gülüşürüz, gençler bilmediğim lisanlarda çok konuşabiliyorlar, e anlamıyorum ben de pek ) - o içinde bulunduğum masalda olan biteni izlemektir. Etiyopya'da bu çok neşelidir. Etrafınız hep kalabalıktır! Elimde fotoğraf makinası olunca, gelen geçen ( şanslı günümdeysem ) durup poz verir ve yoluna öyle devam eder. Bazen sohbet uzun ve etrafım çok kalabalık olabilir - ama kalbim gülümser, yüzümdeki gülümsemenin yüz bin milyon katı kadar, bunu onlar bilirler...' Nasıl yapabiliyorsun? ' - ' Nasıl bu kadar iyi anlaşıyorsun? ' diye soranlar olur bana gezilerimde...Ben orada unuturum herşeyi, içimdeki gerçek Zeynep bir bakmışım ortaya çıkıvermiş ( ki o Zeynep'i severim ben, iyi kızdır ) - kalbimi açarım karşımdakilere, onlar da ne mutlu ki kalpleriyle bakarlar çoğunlukla bana...Bu yüzden her dönüşümde depresyona girerim, o fotoğraflara baktıkça ağlamaklı olurum. O anlar, hayatımın gerçek anlarıdır, tam o anda, deklanşörün ucundan bakan kadın gerçektir çünkü...Saftır, çocuktur, sevgidir, aşktır ve çok açtır : kalple bakılmaya çok açtır...

Seyahatin Z'sinde insanlara dokunmaktan, onlarla tokalaşmaktan, sarılmaktan çekinmek yoktur.

Seyahatin Z'sinde öğlen olunca yerel bira içmek vardır. Şöyle oralıların olduğu - keyifli, kalabalık bir mekanda bir sigara eşliğinde bira içilir. ( Meraklısına not : Küba'da iseniz Bucanero, Hindistan'da King Fisher veya Haywards, Etiyopya'da Saint George * Meraklısına Not 2 : Küba'da iseniz bira sonrasında rom ile devam edilmesi uygun gelir. - Hindistan'da da rom içeceğim diyen varsa, Old Monk nefistir. Afiyet olsun. )

Hadi şimdi masaldayız farzedip, üzerine bir de öğlen olmuş gibi yapalım, sonra yine burada görüşelim...

Not : Televizyonlarda gösterilen ve Güney Etiyopya'da çekilmiş bir reklamı beğenip beğenmediğim konusunda çok soru ile karşılaştım...Hiç beğenmedim...Hiç..Nedenini burayı takip edenler anlayacaktır, anlayamayanlara da bir porsiyon Güney Etiyopya gezisi tavsiye ediyorum...

Bir oğlum olsa, adını Siddhartha koysam...

Beklediğim birşey var, olması için elimden geleni yaptığım, hatta aylardır küfür ettiğim Susan Miller'a bile bu ay için güzel şeyler söylemesinden ötürü minnetar olduğum, akşamları yemem gereken 15 adet leblebiyi dörtle çarpmama neden olan....bir dilek.

Küçükken o sihirli lambayı bulduğumda içinden çıkacak cine dileklerim hazırdı.

Şimdi tek bir tane var. Ey cin, nerdesin! Çık bakayım ortaya!

Lambadan çıkacak cinin peşinde ben, sonunda çığlık çığlığa koşacağım sokaklarda...Belki o zaman karşılaşmış ve tanışmış oluruz. Size el sallar, koşmaya devam ederim...

Aslında ben bu ara yazmasam da sadece fotoğraf paylaşsam daha sağlıklı olacak hepimiz için sanki...

Bir de internete Ağustos'da filtre geliyormuş, bir bu eksikti, herşeyimiz filtreli, şifreli...Beni aşmaya başladı bütün bunlar. Valla, kaptan, sağda indir!

Ne filtresi..Blogları kapattılar, youtube'u kapattılar - şimdi kestirmeden bir filtre hikayesi...

Hepimiz biliyoruz neyin ne olduğunu, ama susuyoruz. Biz neden susmayı bu kadar severiz a dostlar...imdat a dostlar, imdat...

Ben işte - cin peşinde.

Cin desen, kimbilir nerede..

Ah bir bulsam...

Pişt, gelsene, bak sana şeker vereceğim...

Not. yavaş açılmıştır sayfa, çok fotoğraf var, boyutlarını kaç kere küçülttüm ama ne yapayım, kusura bakmayın, bana kızmayın.

Not 2. başlık konusunda çok ciddiyim.

Not 3. fotoğraflarda gördüklerinize can kurban. Hepsine bayılıyorum. Hepsini çok seviyorum. Baktıkça, hatırladıkça gözlerim doluyor. İmdat a dostlar! ( ulan cin neredesin! )