Hosgeldiniz!

A d a m

eskilere gidip de hatırladığım şarkılar. sıcak bir Bombay Pazar'ı. cümle başında kullanmak istemediğim büyük harfler. içtiğim Türk kahvesi. kapattığım fal. fincanı açıp da görmeye çalışacağım o kalp. dün geceki dolunay. sağım solum önüm arkam düş. dua. biraz kırgınım sanki. uzun hikaye. anlatmaya değer değmesine, ama gerek var mı, hiç sorma. adamın dediği geliyor aklıma. bir gün beni de yazarsın belki o siteye, bahsedersin uzun uzun. al işte adam, yazıyorum. kapansın bu dava burada. hatıra olarak düşsün satırlara, uğurlar olsun. sonu kırpılmış, sonu hırpalanmış hikayelerden. bazen olur öyle. koca kızlar takmaz kafalarına böyle şeyleri. hele ki cici kızlar. cici gelmişiz, cici gidiyoruz, sonumuz hayır olsun bu cicilikle nereye kadar. elinde ucu başı kırpık, harap edilmiş hikayeler, didiklenmiş masallar, rengi solmuş bir kalp. cici kız.

Bombay, biraz daha sıkı sarıl hadi bana.

Bak, eskilerden bir şarkının sözleri geçiyor aklımdan... 

Sevip de söyleyemediğim şarkılar var
Bir dizesini asla hatırlayamadığım şiirler
Keşke,keşke o ben olsaydım dediğim hikaye kadınları
Düşlerim var…
Uyandığımda yalnızca başını hatırladığım,
Ve asla sonuna kadar görmeyi beceremediğim
Bir adam var düşümde,tam dokunacakken uyandırıldığım
Bir adam,sonumuzun ne olacağını hiç öğrenemediğim
Düşümde bir adam var,benim mi bilemediğim
Bir adam var diyorum,düşünüp düşümden ayrı kaldığım…

Hamdolsun...

Bir yandan beyaz peynir, bir yandan Galata Köprüsü özlüyorsun evet, doğrudur.

Lakin - dönesin gelmiyor.

Bir bakıyorsun seksen yaşında bir adam kucağına mis gibi kokan pembe gül dolu bir sepet bırakıyor, sen gülleri koklayınca önce kızıyor, sonra gülüyor : ' ben o gülleri sana değil, evindeki tanrılara verdim, her gün birer tane tanrı heykellerinin önüne bırak, özel zamanlardayız, dua zamanlarındayız.. ' diyor.

Bu haftasonu Shiva ve Parvati'nin evliliklerini kutlayacağız. Aşkı, sevgiyi, evliliği, aileyi..Evli hanımlar eşleri için dua edecek, bekarlar da Shiva gibi bir koca için..( ben Shiva gibi bir koca için dua edenler kategorisinde yerimi aldım efendim.. )

Bırakamıyor insan burayı.

Hadi çok bıktın, hadi bırak bakalım.

Mümkün değil.

Hamdolsun.

Bütün herşey için. Hayatıma giren bütün kahramanlar için, güzel sabahlar, huzurlu uykular, ışık ışık gözler, Ganj'ın sunduğu o bir anda bütün hayatımı kaplayan sürpriz için, gerçekleşen hayallerim, giydiğim saree için, bütün bu hayat için...Hamdolsun.

İnşallah hepinize daha iyileri olsun.

Dua her zaman dua, dua hepimizin paydası...Hadi gelin dua edelim bu haftasonu bekar hanımlar, Shiva gibi bir eş için...

Aşkla.

 

 

G i t

"Bırak kentleri, bırak yapıların görkemini, yoksulluğunu, bırak yolları, istasyonları, insanları, yabancıları, sevdiklerini, çocukluğunu, ölen uzaklardaki insanlarını, bırak, bırak, bırak içinde seni kemiren seni bırak. bak nerelere varıyor gökyüzü. hangi zamanlara. hangi sonsuzluğa. git." 

Tezer Özlü

Dalgalandım da...

Yok daha durulmadım...Dalgalandım da durulmadım..

Ne ayıp değil mi, sen kalk senelerin Zeynep'i bu siteyi bunca ihmal et, bunca e-mail al, sus kal. Buraya birşey yazma. Sen kalk, Hindistan'a yerleş, sonra öyle bırak sevenleri cümlesiz, habersiz, fotoğrafsız. Evet ayıp ettim. Özür dilerim, siz de kusura bakmaz gülümsersiniz, biliyorum. 

Hindistan aldı beni avucunun içine, bir o yana bir bu yana savuruyor. Hayır dert yanmıyorum, yanlış anlaşılmasın. Evet biliyordum, ben buraya geldiğimde bambaşka bir insan olacaktım, çok şey öğrenecektim vs., ama benim beklediğimden daha fazla öğreti ile karşılaştırıp duruyor beni Hindistan. Hindistan karşımda, ben zıplayıp duruyorum karşısında ' gelsene gelsene hadi ne duruyorsun acımadı ki acımadı ki ' diye diye. Biz iki deli, biz iki saf, biz iki aşık, ah neyse ki kalbimiz aynı dili konuşuyor...Ah neyse ki ikimiz de biliyoruz birbirimizi ne çok sevdiğimizi...

Bakıyorum da ben daha önce hiç aşık olmamışım aslında. Adamlar gelmiş misafir olmuş hayatıma, aşık oldum sanmışım, olmamışım meğer. 

Şimdi, Hindistan'la yaşadıklarıma bakınca, gerçek aşkı aslında şu an yaşadığımı anlıyorum. Çok saçma gelebilir, ama ben hayatımda hiçbirşeye veya hiç kimseye bu kadar fazla ' ne yaparsan yap,seni bırakmam ' demedim. Hiçbirşey için bu kadar çok şey feda etmedim. 

En önemlisi, hiç kimseden aşkımın karşılığını böylesine almadım.

Dilerim hepiniz yaşayın böylesi bir rüyayı. 

Kocaman bir hayal koyun kalbinizin ortasına, sonra bir bakın içindesiniz o hayalin...

Bir sürü şey ters giderken, ben hayatta şükredecek bir sürü detay bulurken, bir sürü şey öğrenip, bambaşka bir insan olurken, dualarıma yeni dualar eklerken, inanılmaz bir şekilde, içimde bir ses belirip : biraz bekle, biraz dayan, herşey güzel olacak - derken, artık tam anlamıyla kendimi buraya ait hissederken...

Ben bu hafta Ganj nehrinde yıkanmaya gidiyorum.

Yıkanıp geleceğim.

Yepyeni masal kahramanlarıyla, bambaşka güzelliklerle...

Kelimelerle aram biraz bozuk bu ara. Siz bilirsiniz beni, o yüzden fazla dert etmiyorum, siz biliyorsunuz nasılsa...

Ne zor şeymiş aşk, sen gel ilk kez aşık ol, hem de Hindistan'a...

Öğreniyorum. Biraz daha öğreneyim, biraz da yıkanayım Ganj'da, geleyim hayırlısıyla, aşkla, yeniyle...

Dualarınızı esirgemeyin.

Aşkla...

Kurbağa Prensler, Mumbai ve Aralık.

Sizin oralara kis gelmis, oyle duydum. Bizim buralara da geldi.

Yani, kis geldi diyip montla ise gelmeye basladi is arkadaslarim. Ama hava 30 derece.

Bizim kis boyle.

 

Masaldan masala kosarken, araya kaynamis tuhaf masallara da denk geliyorum. Misal, Hintli kurbaga prens masali.

Bendeniz prenses. Ama bizim masalda bir sorun var. Kurbagalar prens olmuyor. Yahu opunce prens olmaniz gerekiyor, heeeyy!! Yok tatlim, kurbaga heryerde kurbaga. Dag bayir demedim, Hindistan’a geldim, hala ayni. Ben de gole geri atiyorum kurbagalari. Aman bi vraklamak bi vraklamak.

 

Istanbul’u ozledim.

Galiba o da beni ozledi. O yuzden ay sonu bir gidip goreyim, sarilayim, opeyim, koynunda uyuyayim istiyorum kismetse.

Hem simit, beyaz peynir, raki, meze, iskender, manti da cekiyor canim.

Burada yasayinca ve uzun sure alistigi tatlardan uzak kalinca insan boyle oluyor. Sabah kalktigimda burnuma iskender kokusu geliyor.

Istanbul’a gidecegimi duyan komsularimin da burnuna turk lokumu ve baklava kokusu geliyor, sabirsizlikla donusumu bekliyorlar.

Ben Istanbul’dayken apartmanda yeni yil partisi yapacaklarmis, kaciracagim partiyi diye cok uzuluyorlar, ama donuste onlara getirecegim lokum ve baklavalari dusundukce hoslarina gidiyor.

Hala asansorde karsilastigim bazi komsular benimle Hintce konusmaya devam ediyorlar. Artik alistim. Bu lisani ogrenene kadar onlar benimle sohbet ederken, gulumseyerek sakince, basimi asagi yukari salliyorum.

 

Selam verdigim, bana selam veren insan sayisi her gecen gun artiyor, artik tanidigiz birbirimiz icin, ben ‘ buranin ‘ insaniyim az biraz onlarin gozunde. Sirtinda koca cantasi, elinde kamerasi uc bes gunlugune gelip giden turistlerden degilim. Buraliyim. Artik turistlere davul ve balon satan saticilar bile biliyor beni, kimse bana davul satmak istemiyor.

Dunyanin en kocaman, en kalabalik kentlerinden belki de en guzelinin en guneyinde, en curcunali bolgesinde, boylesi kabul edilmis ve boylesi sahiplenilmis olmak, boylesi guvende hissettmek…Iste durum boyle olunca pek takmiyor insan kafasina kurbagalari prensleri vs. Sonra da evde kaliyor korkarim.

 

Dini festivallerin donemi bitti, evlilik sezonu basladi simdi Hindistan’da. Oncesinde astrologlara gidip evlenmeleri icin uygun tarihleri ogrenen ciftler muhtesem dugunlerle evlenmeye basladilar. Mart ayina kadar devam edecek bu dugun sezonu, sonra yine o muhtesem dini festivaller baslayacak. Bizim buralarda davul zurna eksik olmuyor. Eskiden her davul sesi duydugumda disari firliyordum, artik alistim.

Davul sesine alistim da, hala nasil hersey bu kadar mucizevi ve degisik geliyor anlamiyorum.

Bazen yolda gordugum birinin yuzunde, o cizgilerde, o bakislarda, kaybolup gidiyorum.

Oyle seyler cikariyor ki bu deli sehir benim karsima, ne yapsam ne desem ifade edemiyorum hissettiklerimi.

O yuzden bazen burada surekli ayni seylerden bahsediyormus gibi oluyorum sanki.

Oyleyse kusura bakmayin.

Ama aldigim maillerden, hosunuza gittigini, sizlerin de buraya olan ilgisinin, merakinin arttigini okudukca mest oluyorum.

 

Kotulukler, fenaliklar uzak dursun hepimizden.

Ask dolu, peri dolu, huzur dolu bir Aralik ayi olsun da, yilbasi gecesi soyle Ahhhh Aralik ne muhtesemdin diyelim hep birlikte insallah. Ben gobek de atayim diyorum biraz, sizi de beklerim.

 

Not : Kurbagalar prens olsun. Amin.

Fotoğraflar Mumbai'dan..Her sokak masal bana burada..Her sokak aşk.

Güneş gözlüğümü beğenip onunla fotoğraf çektirmek isteyen masal kahramanlarından, ışık gözlü çoçuklara...Sizden bana, benden size...

En üstte gördüğünüz tanrıça Lakshmi de bize uğur, bereket getirsin diye orada...

 

P u s h k a r

Sabah biraz serin.

Guzel. Antalya’nin Eylul sonu sabahlari gibi. Naneli limonata gibi.

 

Masmavi bir duvar.

Duvarin onunde iki inek.

Bana bakiyorlar. Ben de onlara. Mavi duvarin onunde iki inek, onlarin yaninda ben.

Duvarin tepesinde dort maymun.

Hepimiz sabah sabah bu karsilasmanin kahramanlari olarak, guzel bir Pushkar gunu diliyoruz birbirimize.

Yani, en azindan ben onlara.

Onlar, buyuk ihtimalle - sadece bakiyorlar.

 

Yollar toz toprak.

Ilerde domuzlar var. Domuzlarin yaninda yine inekler.

 

Biraz otedeki yoldan develer geciyor, sonra renkler – evet renkler, adamlarin turbanlari, kadinlarin sareeleri, rengarenk.

Pushkar.

Racastan’in o minicik, o guzel gol kenti.

Lord Brahma’nin kenti.

Lord Brahma’nin golu, Brahma’nin tapinagi. Onun evi.

 

Gol kenarina gidip dua ediyorum – her gun. Rahipler gelip, bilegime ipler bagliyor. Soyletiyorlar dualari bana. Onlar soyluyor, ben tekrar ediyorum. Sonra avuclar dolusu gul veriyorlar bana ki dileklerimle birakayim gole diye…

Gol nefis.

Dua dolu.

Ben de oyle.

Golun suyundan alip once kalbime, sonra sacima suruyorum.

 

Aslinda, Pushkar kolay kolay kabul etmiyor beni. Biraz tutucu. Biraz farkli.

Ancak ucuncu gun anliyoruz birbirimizi. Iste o zaman bir rahip cikariyor karsima, adi Govind. Govind aliyor beni motoruyla gezdiriyor. Bir tavus kusu tuyu buluyorum yerde, takiyorum sacima. Govind’le ordan oraya gidiyoruz. Ruzgar yuzumu oksuyor, dag tepe geziyoruz. Gulumsuyorum. Govind, anlatiyor da anlatiyor. Beni patates babayla bile tanistiriyor, adamcagiz sadece patates yiyormus, o yuzden ona patates baba diyorlar. Ashrami var Pushkar’da. Patates baba beni cok seviyor, alem adam.

 

Koylere gidiyoruz. Govind motoru durduruyor rengarenk turbanli dedeler, isil isil bakan kadinlar gordukce. Inip kosturuyorum ordan oraya, dedelerin biyiklarini cekiyorum, guluyoruz da guluyoruz. Colun ortasinda oturmus oyunlar oynayan kadinlara katiliyorum bir ara, ben de oynuyorum onlarla. Cingenelerle sarilip selamlasiyorum. Basimin uzerinde tavus kusu tuyu, Pushkar’da ordan oraya...Bilinmeyen dag tepe ardina saklanmis tapinaklara gidiyoruz. Hersey pek degisik. Aman bitmesin bu ruyalar, masallar, dualar diye dua ediyorum. Yine her yanim dua.

 

Saddhularla oturuyorum saatlerce, onlar ot sarip iciyorlar, Lord Shiva da iciyordu, o yuzden onlar da iciyor. Ben oylece oturuyorum yanlarinda, dagil dugul Hintce konusuyorum arada. Basimi omzuna yasliyorum bazen yanimda oturan 60 yasindaki Saddhu’nun. Ben bunlari nasil yapiyorum, nasil bu kadar guveniveriyorum bu insanlara – ben bile anlamiyorum. Beni Kumbh Mela’ya davet ediyorlar, bu Subat ayinda Allahabad’da, kutsal nehirde yikanacak Saddhular…Hayatimda en cok gormek istedigim olaylardan biri – kismet diyorum icimden, kismet…Allahabad beni isterse cagirir, ben de giderim…Artik olaylari zamana, daha da onemlisi O’na birakmayi ogreniyorum sanirim.

 

Gece Govind’le yuruyus yapiyoruz kutsal golun etrafinda, yalinayak. Her yanda mumlar yaniyor, Diwali zamani diye.

Masallar var.

Masal kahramanlari da.

Ben perilere de inaniyorum zaten.

Pushkar peri dolu.

 

Pushkar dinlendiriyor beni, iyi geliyor.

Sukredip duruyorum yine yine…

 

Sonra eve donuyorum, Bombay’ima.

Deli kadin Bombay, cilgin..Diwali zamani rengarenk, isik isik, pata kute her yanda havai fisekler, ses bombalari….

Ve bir yil boylece doluyor.

Simdi ikinci yilimdayim.

Merhaba diyoruz birbirimize. Kimbilir neler getirecek, Kimbilir neler yasatacak.

Bir dilegim var.

O biliyor.

Bombay da biliyor.

Sanki zamani artik, hemfikiriz galiba.

 

Ah iste ben, hani su mucizeyle buraya getirilen kadin, simdi hazirim diger mucizeye.

Aciyorum kalbimi, dualarimla, sukrederek, atiyorum kendimi ikinci yilin kucagina.

Hooppaaa.

 

Namaskar.

 

ॐ

Ay Zeynep, ben de yasamak istiyorum Hindistan’da, ben de senin gibi mutlu olmak istiyorum, buralar cok kotu, senin anlattiklarindan okudugum orasi cok guzel!
Tamam guzelim, neden olmasin.

Oncelikle herseyi birakacaksin ardinda, kedini bile. 13 yil birlike yasadigin o cilgin tuylu afacani.
Sonra olecek kedin, hazirlikli ol.
Alistigin herseye veda etmen gerekiyor, Istanbul’a asik misin, kusura bakma, ozlesen de delirsen de, kolay olmayacak ona kavusman.
Gerci Istanbul biraz tatsizlasti, biliyorum, ama olsun – kolay mi, o deli, sen deli, senelerin aski. Sen ve Istanbul.
Sonra o Dolce Gabbanalar, Miu Miular filan, unut. Havada bulut.
Ayy bugun ne yesem, ne yapsam, hangi cafeye gidip hangi saraptan icsem, kendime ne alsam, Beymen yeni sezona girmis, gidip gorelim’ler yok.
Herseyi birakacaksin.
Sevgilinden de ayril, uzaktan uzaga iliski yurumez.

Evinde biriktirdigin anilari, esyalari kutulara koy, kaldir. Coskun Sabah’tan ‘ anilllarrr, anilllaaarrr ‘ sarkisi esliginde her koseden bir ani ciksin karsina kutulara atarken gecirdigin yillari. Ah be Coskun Sabah.

Isinden ayril, kimse sana para vermesin artik, SSK’ya git, issizlik maasi baglat kendine bir sureligine. Kendine kufur et keske harcama yapmasaymisim da para koysaymisim bi kenara zamaninda diye.

Zaman cabuk gececek.
Bavullarini hazirla. Yola cik.
Hindistan’a.

Hic gelmediysen buraya bilmezsin, ucaktan inince hava bir carpar seni. Daha ucaktan adimini atar atmaz hem de, sicaktir, nemlidir, kendine has bir kokusu vardir buralarin. Havaalanindaki halida yuru, o hali ki, ne kadar temiz dusunme bile.
Tek basina olacaksin ama, oyle turla filan gelmek olmaz, kimseyi de tanimayacaksin, tek basina. Tek.
Hem daha dur, kendine kalacak bir yer bulacaksin, arkadas edinmen de lazim, Hindistan’da yasayacaksin kolay mi.

Insanlar burada bakmayi, izlemeyi cok severler birbirlerini. Sana da bakacaklar. Uzun uzun izleyecekler seni. Bi tek seni izliyorlar zannedeceksin o an. Once sinir olacaksin, haberin olsun. ‘ Neden bakiyorlar bana? ‘ diyeceksin. Utanacaksin, delireceksin hatta.

Cesmeden su icmeyeceksin, sise suyuyla dis fircalayacaksin, onun arkan sagin solun Hint yemegi olacak, simit , beyaz peynir, zeytin, et ozleyeceksin.

Bir arkadasim uyariyordu beni daha gelmeden ben ‘ oyle fotograf makinani alip cikma sokaklara surekli Mumbai’da, orada ceteler var, seni bellerler, kacirirlar, sonar fidye isterler. ‘ Annemle babami benim icin fidye toplarken dusunmustum bunu duydugumda. Artik sizler de pamuk elleri cebe atardiniz, degil mi.

Calisacagin ofis oyle orta halli, normal bir ofis olmayacak ayrica, ilk girdiginde binadan iceri, ‘ bu kotu bir saka olmali ‘ diyeceksin hatta.
Duvarlarda ‘ lutfen yere tukurmeyin ‘ yazacak. Tavana bakip, ‘ bu tavan tepemize yikilir mi ‘ diye dusuneceksin. Ofisin ilk gunu guzelim iphone’un calinacak masanin uzerinden, pilavindan hamam bocegi cikacak, masandaki hamam bocekleriyle iyi gecinmen gerekmedigini daha o gun anlayacaksin. Fare pisligi gordugun yerde, gormemezlikten gel. Arada masalarin altinda fare olur, olsun, bi adam var gelip onlari kovaliyor, onu cagirirsin.
Bazen de baska bi adam gelip bocekler icin gazete kagitlarina sarilmis birsey atacak masanin altina.
Tuvalete gitmemek icin onceleri su icmeyeceksin ofiste, oldu cisin geldi, akrobasi hareketleriyle halledebilirsin isini.

Ev ararken, kiralarin ne kadar yuksek ve evlerin ne kadar ‘ farkli ‘ oldugunu farkettiginde, cizgi filmlerdeki gibi yildizlar ucusacak kafanin tepesinde. Ayyy kus bile ucar valla.
Diyecekler ki, Muslumansin sana ev yok.
Diyecekler ki, evi veririm ama et pisirmek yok, sogan yok, sarmisak yok. Kapinin yaninda koca bi delik var – apartmanin orta yerinde.
Diyecekler ki, misafir yok.
Diyecekler ki, sunu sunu da istersen su kadar daha arttiririm kirayi.
Salak gibi olacaksin.
Sersemleyeceksin. Umitsizlige ve panige kapilacaksin.
Maasinin yarisindan fazlasi kiraya gidecek, ona gore yasamaya alisacaksin. Alismalisin. Ogrenmelisin. Korkacaksin, olsun varsin.

Butun bunlar olurken, hayat karsina bir suru yeni insan cikaracak. Onlar senin masalinin kahramanlari.
Butun bunlar olurken, kelebekler gecip gidecek yanindan, sana gulumseyerek.
Butun bunlar olurken, eger gormezsen butun bu kahramanlari, kelebekleri, melekleri – eger sukretmezsen – bunca zamandir hayalini kurdugun sey gerceklestigi icin -, kusura bakma. Hic ugrasma, geri don sen.

Butun bunlar olurken, sokakta gordugun farelere alismaya baslayacaksin.
Geceleri sokakta uyuyan insanlarin nerelerde uyudugunu gorup hayrete duseceksin. Hayatin ne kadar acimasiz, ama insanlarin buna ragmen ne kadar mucizevi yaratiklar oldugunu, gozlerindeki o isigin, o gulumsemelerinin ne kadar farkli oldugunu goreceksin.
Yavas yavas, saracak benligini etrafindaki masal, sen kalbini acarsan, birseyler olmaya baslayacak – anlayamayacaksin bile.
Once acitacak biraz, sonra saracak, sarilacak, iyilestirecek seni.

Bir sene gectikten sonra, daha da iyi anlayacaksin. Buralar sana iyi gelecek. Tek sartla, maskeni cikarip atacaksin. Kalbinin etrafina sardigin o cer copu sokup atacaksin. Sen olacaksin. Ancak o zaman, buralar sana iyi gelecek.

Artik sabahlari ofiste sen de bol baharatli, soganli sarmisakli, yagli kahvaltilar etmeye baslayacaksin onlarla, ellerinle yiyeceksin, dagil dugul Hintce bile konusacaksin, cok sevecekler seni, el bebek gul bebek olacaksin, o kotu dedigin ofis binasi sana farkli gorunmeye baslayacak, anlamaya baslayacaksin cunku – hayatin ne anlama geldigini anlamaya baslamis olacaksin aslinda. O ego denen pis canavardan kurtulmaya calismanin bile, sana ne kadar iyi geldigini goreceksin. Tutsuler yakacaksin ofise, tanri resimleriyle susleyeceksin ofisi, Krishna’ya bakip bakip guleceksin. Asansore bindiginde, Ganesh’e selam vereceksin, sukredeceksin – bazen cikip zamanin disina, yukaridan izleyeceksin kendini, iste o zaman – sen bile inanamayacaksin gorduklerine.

Topuklu ayakkabi giymeye baslayip, Bollywood muzikleri calarken, elinde Hint birasi, Hintli arkadaslarina danslar edeceksin. Bir sene once buraya kimseyi tanimadan geldigindeki caylak halini hatirlayip gulumseyeceksin. Cok komiksin. Allah yolunu acik etsin.
 
Hayat gelip gecerken, Hindistan’da birinci yilimi doldururken ben, nacizane, simdilik boyle dusunuyorum.
Gelecek gunler, aylar, yillar ne getirir bilemem.
Elimden ve kalbimden tek gelen, guzel dilekleri evrene gondermek, Allah’a tesekkur etmek, sukretmek ve elbette, kendimi birakmak, hayata, aska, O’na…

Namaskar.

D u r g a

Starbucks acildi bizim buraya.

Ogle tatillerimde gidip kahvemi iciyorum, Hint usulu hazirlanmis mamalardan yiyorum. Hani orada calisanlar guler yuzlu olur ya ( genelde – hani musterilere gulumseyin demislerdir ), bizim burada demelerine gerek yok zaten, calisanlarin gozunden isik cikiyor. Mutlular. Yeni bir isleri oldugu icin, guzel oldugu icin. Bardaklarin uzerine isim yazip, o ismi cagirma ritueli ise – belki ilk gunler oldugu icin – cok itina ve eglenceyle yapiliyor. Ben kolay olsun diye adima Zey dedim. Rahatca yazip, sesleniyorlar.

Hala hindistan cevizi suyu satan adamin tezgahinin yanindaki tabureye oturuyorum. Illa otur beklerken diyor. Peki diyip, oturuyorum. Mumbai’ya gelirseniz, beni Colaba’da, en islek caddenin neredeyse ortasinda duran bir taburede otururken gorebilirsiniz.

Bir tane kocaman kelebek var bu ara pesimde. Siyah, sari, yesil renkli, kus kadar olacakmis biraz daha buyuseymis. Surekli karsilasiyoruz. Dukkanlara bile pesimden giriyor. Gecen gun ev sahibimle gorusmeye gittim, bir baktim orada duvarda. Ev sahibimin de dikkatini cekti hatta : koruyor seni galiba dedi. Gulumsedik.

Arada bir de Kolkata’ya gittim ( Bati Bengal’in incisi, eski adi ile Kalkuta ). Daha once de gitmistim, seneler once, kisacik gormustum Kolkata’yi. Aklimda kalmisti. Durur muyum, bir firsat bulup hemen kactim Kolkata’ya. Bu sefer tanrica Durga’nin dogumgunuydu. Onu kutladik. Masal gibiydi. Anlatmaya kalkmayacagim, zira anlatamayacagimi biliyorum. Ne kelime, ne fotograf, ne video yetmez tarif etmeye. Arkadasimda kaldim gittigimde. Cok misafirperverler, inanilmaz guzel agirladilar beni…Surekli gezdik, yedik, ictik. Bir gun dedim ki, ben yanliz gidip dolasacagim sokaklarda, peki dedi zorla ( aman dikkat et, biri birsey derse hemen ara tembihlerinden sonra ). O kadar guzeldi ki. Oyle inanilmazdi ki. Karanlik iniyordu tam, Durga’nin dogumgunu diye sokaklari isiklarla suslemisler – bir anda heryer isil isil oldu. Renkler, sesler, kokular sariverdi etrafimi. Hic bilmedigim, gormedigim sokaklarda tek basimaydim. – bu cumleden sonra bir durdum, nasil devam etsem diye dusundum, tarif etmem lazim ne hissettigimi, ah ne zor –

Tek basima, Hindistan’in Kolkata’sinda, tas sokaklarda, ben – ve evet yuzumde o aptal gulumseme – bana sunulan prasadlari ( dualarda sunulan adak yemekleri ) yedim, insanlarla sohbet ettim, guldum, durdum izledim, durdum baktim icime, kalbime : ne cok sevdigime. Kipir kipir icim. Hayir olsun insallah, sukurler olsun.

Hani canin cok cikolata ister arar bulamazsin, sonra cikolata bulup, ilk isirigi aldiginda icin bi tuhaf olur ya, ondan oldu bana.

 

Anlatacak cok sey var – baksaniza bir senem doluyor Hindistan’da, anlatmak cok istiyorum, ama boyle kisa kisa anlatilir mi ki, kelimelerim neden eksik gibi, hersey cok hizli ilerliyor, nasil yapsam nasil etsem, dusunup duruyorum. Belki ilerde oturur en ince detayina kadar anlatir, bir de utanmadan kitap yazarim. Cunku bilin istiyorum. Ama anlatinca olur mu ki? Anlatabilir miyim ki?

 

Bir de 29 Ekim Cumhuriyet Bayramimizi kutladik burada.

Ben bayrak gormedim o gun kutlamada, Istiklal Marsi da yoktu, hatta serbet sundular bize icelim diye, ama sasirdim mi diye sorarsaniz, sasirmadim elbet.

Burhan Ocal konseri vardi Mumbai’da, ozlemisim, iyi geldi.

Cumhuriyetimizin 89. yasi kutlu olsun.

Kiskananlar catlasin.

 

Fotograflar Kolkata’dan ( bence Kalkuta demesi daha guzel – Calcutta! ), Durga’dan.

Yakinda Hindistan’da birinci yilimi kutlayacagim.

Ne inanilmaz.

Hala mucizelere inanmiyor musunuz?

Ganapati Bappa Morya!

Gecen gun, Lord Ganesha'yi evine yolcu ettik.

Hep beraber, Mumbaililar olarak. Muslumani, Hiristiyani, herkes oradaydi. Ganesha, evlerde 10 gun kadar kaldiktan sonra, hayatimda gordugum en muhtesem festival ile denizden annesi Parvati'ye gitti. Gule gule gitsin, seneye yine gelsin...

Hep hayalimdi, o gun sahilde olup, ama bir kayik bulup, denizden fotograf cekeyim. O gun sahile gittik, bir baktik deniz cekilmis, deniz yok, aaa Zeynep al sana iste, kayiga gerek yok, gelsin Ganapatiler...Ben bir o yana bir bu yana kosturdum, dans ettim, zipladim, guldum, duygulandim, sacim basim cicek icinde kaldi....Arkadaslarim Ganeshlerden sonra en buyuk ilgiyi benim topladigimi soyledi, ben ruyada gibiydim, hicbirseyin farkinda olamadim, yerden yukselmis bile olabilirim ( om shanti! )...Ne mucizevi, ne muhtesem bir torendi o oyle....

Mumbai yine yapti yapacagini, bir hayalimi daha gerceklestirdi....

Eve dondukten sonra, durup durup - evet, cok asigim ben buraya diyip durdum kendi kendime...Gozum baska birsey gormuyor, cok asigim sana Bombay. Ne olur sonumuz bilemem, ama hep diyorum ya, Allah sonumuzu hayir etsin. Ben senin gibi birsey gormedim daha once...Masallah sana...Sonra da bana.

Bu arada kaprisli Ekim geldi. Eylul biraz hoyratti, degil mi?

Simdi hersey masal gibi olsa, periler gelse, hinzir hinzir gulumsetse bizi....

Ask olsa....

Mesk olsa...

Her gunumuz Gangnam style olsa....( sormayin cok fena takildim bu sarkiya )

operim.

sevgiyle.

T u r u n c u

Sabah yolda turuncu suslu mu suslu, cok kokos kocaman bir kamyon onumden gecti.
Arkasinda da ‘ horn ok please ‘ yaziyordu.
Oyle durdum, baktim.
Turuncu ne guzel renk, hele gune baslarken. ( Yolda durup kamyona gulumseyen kadin figuru )

Yolda yururken ( evden cikmis ise gidiyordum ), Hindistan’in hayatimdaki en buyuk ask oldugunu dusunuyordum bir yandan. Az degil, 7 yildir Hindistan’a  gelip gidiyor, askimdan vazgecemiyordum. O da sonunda illallah edip, beni yanina aldirdi. Uzaktan ask mi olurmus, hem bizimki platonik de degil, en iyisi birlikte yasamak diye karar verdik. Yaklasik 10 aydir da birlikte yasiyoruz. Gecen gun, yaninda daha da kalmak icin gidip oturma iznimi uzattim ( hmmm aglayan cocuklarla ve bir suru insanla dolu kucuk bir odada 4 saat bekleyerek ). Ben bunca asikken bu Hindistan’a, tabii baska kimselere asik olamam. Yoksa adam mi yok. Ama kalbim Hindistan’a ait, kusura bakmayin lutfen beyler.

( araya girmeliyim : surekli Hindistan’a olan askimdan bahsediyorum, kusura bakmayin valla ama cok hosuma gidiyor )

Ganesha’nin dogumgunu yaklasiyor. Benimki de. 18 Eylul benimki, onunki de bu sene 19 Eylul. Pek senlikli. Nay nay nay.
Evet, yaslaniyorum, olaya gercekci yaklasirsam, evde de kaldim ( kimse beni almadi ) ama dogumgunleri yine de cok guzel. Hele bir de Hindistan’daysam. Burada dogumgunu pastasi kestikten sonra yuzlerine suruyorlar pastayi ( ciddiyim ).

Kolumda Ganesha dovmesini goren Hintliler, gelip bazen selam veriyorlar kolumdaki dovmeye. Kimisi dokunuyor, sonra elini kalbine ve alnina goturuyor, kimisi gelip bana gulumseyerek bakiyor ‘ ganapati! ‘ diyor.
Cok sohbet etmek istiyoruz karsilikli, ama lisan sorunu cok fena..Hintce ogrenmem lazim, ogretmen bulamiyorum. Zira sohbetin boylesi benim ‘ ney malum Hindi ‘ dememle son buluyor. Yine de anlatiyorlar da anlatiyorlar.Ah bir de anlasam ne anlattiklarini.

Buraya geldikten sonra farkettigim sey, Istanbul’da insanlarin birbirine tahammul edemedigiydi. Tahammul sinirlarimizin ayarlariyla oynanmisti da, hersey zorlasmisti sanki orada.
Burasi, dunyanin en kalabalik ikinci kenti. Muson yagmurlari da yagiyor. Herkes semsiyeyle geziyor. Yahu bir kere mi batirmaz kimse kimsenin gozune semsiyeyi. Istanbul’da kac tane semsiye yemisligim vardir benim.

Biz Istanbul’da biraz mutsuzlastirilmisiz sanki. Burada bunu anliyorum. Dusman edilmisiz birbirimize. Tahammul edememeye baslamis, daha da yalnizlastirilmisiz. Bilmem. Insan nerede olursa olsun memleketini dusunmeden edemiyor. ( Memleket ne guzel kelime, ne guzel olgu… )

Sonra iste yanimdan rengarenk sareeler giymis kadinlar gecti, ayak bileklerinde halhallar, kikirdeye kikirdeye.
Okula giden sirtinda kocaman cantali minicik veletler..
Bisikletler…( ah sabahlari yanimdan gecen bisiklet esintisi, bisiklet sesi..cok seviyorum )
Uyuklayan kopekler, gunes bulup arabalarin uzerine yatmis kediler..
Kafalarinin uzerinde koca koca cuvallar tasiyan teyzeler…
Kocaman agaclar..Yapraklarin aralarindan suzulup, yanagima dokunan gunes…Sariliyorum bazen agaclara, kimse deli demiyor. Bombay’a gelince agaclara bakin ne olur, gorun ne ihtisamlilar..
Ganesh ile benim dogumgunumuz icin suslenen sokaklar…
Sabah selamlari, ‘ Namaskar ‘…
Sabah gulmeleri, sabah renkleri, sabah dualari…

Allahim hepimize boyle guzel sabahlar versin insallah. Devaminda bolca ask, bolca kahkaha, bolca huzurla dolu gunler..

Not 1 : Icine su kacmis Hintli kadin sandaleti sesi var bu ara etrafta… yagmurlardan.. ses  ‘ girc girc girc cirk cirk cirk  ‘..olarak degisiyor. Gecen gun ofisteyim, kesin fare var ofiste imdat diye bagirdim, sonra cok gulduk, meger bizim Revathi’nin terliginden cikan sesmis. Fareler uyuyormus. ( herseyi anlatacagim ya iste, bu da boyle bir animdi )

Not 2 :
Mailler yaziyorsunuz bana ( hastayim hepsine o maillerin, cok sahanesiniz! ), oradaki hayatin ne kadar guzel, refah icindesin vs.. ( Masallah diyenlere ayrica tesekkur ederim ) ..Maddi sorunlarim var, cok hasta oluyorum, buradaki insanlarin hayatlari cok zor, onlar icin birseyler yapmak isteyip tek basima bi halt yapamiyorum, sise suyuyla dis fircalayip, sebze meyveleri sise suyuyla yikiyorum, sevgilim yok ( evde kaldim diyorum daha ne olsun! ), karafatmalar cok kocaman, eve girmisse deliriyorum, kilo vermeye calisip veremiyorum, cok yoruluyorum, burada gegirmek ve tukurmek ayip degil, garrkk diye bir ses duyabiliyorsunuz bi anda …. beyaz peynir, pastirma, dolma, manti, iskender ozluyorum ( dusunursem bu listeyi uzatmak hic de zor degil benim icin ) . Ben bunlari bir kenara koydum. Bana 35 yasimdan sonra bir hediye verildi ve ben o hediyenin tadini cikariyorum, sukrediyorum, ogreniyorum, sabretmeyi, yeniyi, insanlari, hayati…yoksa oturup dert edecek cok sey var, sadece diyorum ki, ne gerek var negatifle, sacmalikla vakit kaybetmeye…Aman be gulum, geldik gidiyoruz, yasamaya bakalim en guzelinden. Ne zaman ne olacagini bilmedigimize gore, hadi canim, vakit kaybetmeyelim.

Operim.

Tiridine Tiridine Tiridine BandIm

Yarin Lord Krishna’nin dogumgunu.
Festivaller, kutlamalar donemine girdik, bir sure neredeyse her hafta birseyleri kutluyor olacagiz.
Benim icin hava hos. Canima minnet.

Her davet edenin duasina ( pooja diyoruz biz burada ), kutlamasina katiliyorum. Komsular pooja yapacaklari zaman beni cagiriyorlar, yedirip icirip, yanima da bir suru yemek verip geri yolluyorlar.
Ofiste kutlama olacagi zaman butun kadinlar toplasip, saree giymelisin diyorlar, giyiyorum, herkes beni gormeye geliyor ‘ aaaa o yabanci kiz var ya, saree giymis hadi gidip gorelim ‘..

Bu ara hava cok guzel Mumbai’da. Yagmur adeta bereketin simgesi, renk, koku, gokyuzu, hersey bir anda degisiyor yagmurla. Gokkusagi da cikarsa, el sallayip alkisliyorum. Insan islanmaktan korkmuyor burada. Yagmur, dualarin yaniti. Dualarin yansimasi.

Bizim burada sokaklar dua dolu zaten. Din-irk-dil farketmiyor, bir yanda Muslumanlar iftarlarini aciyor, diger yanda tapinakta ziller caliyor. Dualar gulumsetiyor beni, sanki gelip basimi oksuyor.

Mumbai’i kesfetmeye devam ediyorum. O sokak senin, bu sokak benim, kelimelerle tarif edemeyecegim anlar – insanlar – detaylar – renkler – kokular – sesler. Bu kadar detayi nereden bulmuslar hic bilmiyorum. Hersey mucize mi? – evet.

Mumbai bazen zorluyor beni, didisiyoruz ( e olacak o kadar ), inatlasiyoruz, sonra oyle bir barisiyor ki benimle, oyle kalakaliyorum, seytan diyor mincikla yanaklarini, yatir gidikla. Cilgin sehir. Deli kadin.

Hayat bir mucize.
Bunun uzerinde calistiriyor beni Mumbai ( tamam tamam Bombay ).
35 yasinda herseyi birakip beni buraya cagiran da mucize.
Dogumgunumun Lord Ganesha’nin dogumgunuyle ayni gune gelmesi ve buradaki birinci yilimi kismetse isik bayrami ( Diwali ) ile kutyalacak olmam da.
Evimin gokyuzunu goruyor olmasi, her sabah uyaniyor olmam, nefes almam, hersey mucize.

Bu kent bana aslinda ask’in ne oldugunu ogretmeye devam ediyor. Mucizeyle, duayla.
Ask oyle elin adamina duyulan, ‘ cok da yakisikliymis, acaba beni begenir mi, arar mi ‘ duygusu degilmis. Ask bambaska birseymis.
Ogreniyorum.
Tamamiyla ogrenemem sanirim, ama bu sinifta bu dersi aliyor olmak bile sukretmeme yetiyor da artiyor.

Kolay degil.
Hic kolay degil.
Tek basimayim.
Hindistan’da tek basima.
Ama.
Iste o ‘ ama ‘ dan sonrasini simdilik kelimelerle tarif edemiyorum.
Edebildigim zaman hemen size gelip anlatacagim. Icimde tutamam zaten, biliyorsunuz.

Not. Yine ozur dilerim, Turkce font kullanamadim bu yazida. Rahatsizlik verdiysem affola..
Not 2. Ne olur Hindistan’a bir kere gelip, on gun luks otellerde kalip, sonra yuvaniza donup Hindistan gezi kitabi yazmayin.
Not 3. Fotograflar tren yolcugulumdan, hayatimdaki en renkli tren yolculuguydu! Iyi ki sadece kadinlara ait kompartman yapmislar, yoksa dusunemiyorum kaosu. Yanimdaki Hintli arkadasima soruyorlar hanimlar : Hintce biliyor mu? – hayir. Ee nasil sohbet edecegiz biz onunla? Guluyoruz…Hayat hic kolay degil, tahminimden daha da zor onlar icin, ama yine de guluyoruz, - tanri yolunu acik etsin guzel kizim diyor bir teyze…Sariliyoruz. Basim teyzenin omzunda, trende seyahat ediyoruz…Sagim solum onum arkam Hintli kadin dolu. Nasil tutsu kokar bunca insan – kokar iste. Al sana mucize.
Not 4. Hayatta karsiniza cikan detaylari gorun, onlar size, sizin dualariniza verilen yanitlar aslinda, farkinda misiniz?
Not 5. Yazinin basligi ‘ tiridine tiridine tiridine bandim ‘, dilinize dolansin da butun gun soyleyin diye...

A u g u s t

love us back August...

a ş k

Bu sabah, fotoğraf çekmeye çıkıyorum tam, evden çıktım, kapının önünde bir sürü ayakkabı, yan komşumun ( sağolsun günlerdir beni besliyor - nefis yemekler pişiriyor ) kapısı her zamanki gibi açık, dedim ' ne oldu hayırdır.. '..çapraz komşu sabah erken kalp krizi geçirmiş vefat etmiş...gözler dolu dolu - ama geri gelecek nasılsa, bir sonraki hayatında. O yüzden alıştığım ölümler gibi değil de, sanki bir yere uğurlamışız, yakında yine kavuşacağız gibi...

Onu yolcu ettik, yeniden görüşmek üzere, bu arada Temmuz geldi.

Sanırım hoşgeldi. Dışarıda çok fazla papağan var, onlar söyledi, sürprizli geçecekmiş bu Temmuz.

Hikayemin başlama yıldönümü. Geçen sene bu dönem 13 yıllık işimden çıkıp, sudan çıkmış balık misali ne yapacağım imdat imdat diyip duruyordum. Al sana Zeynep! Al sana Hindistan! :)

Bugün Mumbai'daki en nefis yapılardan biri olan Victoria Station'da idim...Şu ana kadar gördüğüm en muhteşem tren istasyonu...Terör olaylarından sonra fotoğraf çekmeyi yasakladılar, ama bu adamlar güler yüz gördüler mi yasak filan dinlemiyorlar, biraz fotoğraf çekme imkanım oldu bu nedenle..

Mumbai'a alıştıkça ( sekizinci ayımdayım - inanılmaz! ), her yeni gelen günle, bambaşka şeyler öğreniyorum. Burası ruha iyi geliyor, ölüm bile ' son değil ki! başlangıç! ' ....

Söylemeden geçemeyeceğim : Siz ne güzel, ne hoş, ne içten mailler gönderiyorsunuz bana....

Bu kadın o mailleri okuyor, gözleri doluyor bazen - bazen kahkalarla gülüyor, nasıl seviniyor, anlatamam...Ne mutlu bana; yollarımız burada kesişiyor, siz okuyorsunuz, hissediyorsunuz...Ben, hayatın içinde gelip geçerken, ' bunu onlarla paylaşmalıyım ' diyerek anları saklamaya çalışıyorum, siz de bilin, görün, hissedin diye...

Mesela, ilk baştaki fotoğrafın kahramanı şahane çocuk, Temmuz'un müjdecisi bence. 

Nasıl sevdim onu anlatamam...Sarıldım öptüm, güldük güldük...Maşallah ona...Temmuz uğurlarla, saflıkla geldi, böyle devam etsin inşallah...

Daha yağmurlar tam başlamadı...Diyorlar tanrılar kızgın bize, yağmur yağmıyor....Arada yağınca öyle bir yağıyor ki, muson işte....adına yakışırcasına...

Ben bu ay hepimize aşk diliyorum.

Aşk.

O kadar.

Sonra Ağustos gelince, ne dileyelim, karar veririz...

Sanırım hepimize iyi gelecek " a ş k "..Karnımızda kelebekleri hissetmek, pır pır....

başka neye ihtiyacımız var ki.

..............

 

M o n s o o n

Ben yağmura deli buluta deli
Bir büyük oyun yaşamak dediğin
Beni ya sevmeli ya öldürmeli...

Muson zamanı.

Mumbai'a muson yağmurları yağmadan, bir haftalığına İstanbul'a sarılıp geldim. İstanbul daha neşeli geldi bu sefer, oldum olası sever yaz mevsimini bizim deli kız malum. Yine de birşeyler eksik, birşeyler buruk. Hürrem de yoktu bu sefer, reenkarne olup Hindistan'a yanıma gelir mi ki? Belki hazırlık yapıyordur, belli mi olur...

Köşe bucak saklanmış anılar, saklandıkları köşelerinden usulca çıkıp selamladılar beni, uğurlar olsun, yolum açık olsun diye arkamdan bi kova su döktüler, yeni evime, Bombay'ıma yolcu ettiler...

Evime döndüm, yine Mumbai'dayım, uzunca bir süre İstanbul'a dönmemek üzere hem de bu sefer..

Mumbai beni yağmurla karşıladı, yağmurun kraliçesi ile, musonla...

Muson çok romantik, bilesiniz...öyle bir yağıyor ki, sanki daha önce gördüklerim yağmur değilmiş gibi, fırla sokağa yalınayak, aç kollarını göğe, dans et, dua et der gibi...

Ben de işte, buluta deli, yağmura deli, aşka deli....

 

6

Gecen seneyi dusunuyorum. Icinizden biri cikip da ‘ Zeynep, seneye bu zamanlarda Hindistan’a tasinmis, orada yeni bi ise baslamis ve yeni bir hayatin icine dalmis olacaksin ‘ dese, dalga gecme der ve asla inanmazdim.

Gecen sene bu zamanlar, Istanbul’da, kedimle yasayip gidiyordum. Istanbul’u aldatiyordum, zira Hindistan’a asiktim. Istanbul’la didisip duruyorduk.

Olacaklardan habersiz.

Sonra hersey – bir anda degisiverdi. Olaylarin gelisme hizina yetisemedim. Hayat, butun mucizesini onume serdi, ‘ bir dilegin var, onu gerceklestirecegiz birlikte ‘ dedi ve aldi beni Hindistan’a getirdi.

…Zeynep, o sabah uyandiginda basina geleceklerden habersizdi ……. Cumlesiyle baslayan masal.

Simdi bakiyorum da, aslinda her gun oyle. Sabah kalktigimizda basimiza geleceklerden habersiziz. Her an hersey olabiliyor. Hic bilemiyoruz. ( farkına varınca bu bilinmezliğin.... )

ve hep inanınca perilere, masallara...cadıların, kötü büyücülerin, fenalıkların inadına...

Hindistan’a geldigimden beri, hayatin aslinda ne kadar mucizevi ve etrafimizdaki herseyin ne kadar kusursuz bir duzende oldugunu farkedip, bircok olaya bakis acimin degismesini izliyorum. Yasiyorum, izliyorum ve degisiyorum. 

Ve Mumbai'de 6. ayıma ' Merhaba.. ' diyorum...