Hosgeldiniz!

Haydi vur kendini şaraba...Strasbourg'a, Alsace Şarap Yolu'na...

" Kuğuysan, yeminliysen bir ömür aşka.

Diyeceğim; gitsen başka, düğüm kalsan başka.

 

Ama vardı gidenler, onlarda gördüm;

( Her gidende seyreklikti, birşey, uçtun da orda ne gördün! )

Gitmemeyi seçtim ben, kaldım üst üste, kördüğüm.

 

Öğrendiğim, bir kuğu yeminliyse aşka ömrü gibi

Göldür bütün dünya, bitmez boyun eğriliği. "

Birhan Keskin, Y'ol...

Sizi ihmal ettiğim şu bir hafta içinde ' ufak ve cici ' bir kaçış içindeydim.

Kaçtım. Şaraba. Huzura. Televizyonda ve etrafımızda dönen saçma sapan haberlerden, kargaşadan uzağa. Şarap yoluna. Alsace'a, Strasbourg'a, Colmar'a, Fransa'nın şarap bağlarına...Yaklaşık bir yılda içmem gereken miktarda şarabı içmeye gitmişim meğer, buzağıları sevmeye, peynirleri yapıldığı gibi yemeğe, bir sürü şarap tatmaya, öğrenmeye, çimenlere yatıp ' Oh, Allah'ım, şükürler olsun! ' demeye...

Strasbourg, Avrupa Birliği'nin ikinci başkenti. Alsace Şarap Yolu'nun kuzeyinde, kendine has, çok huzurlu, sakin, keyifli, beklemediğim kadar renkli ve fotojenik bir kent. Bana bir sürü poz verdi. Ama ben ( bilirsiniz ) öyle manzara fotoğrafı ile aram pek iyi olmadığından, size oralardan bir sürü detay getirdim. Bir sürü çiçek, pencere, sevimli detay...

Alsace, 1. Dünya Savaşı'ndan sonra Fransa'da kalmaya karar vermiş. Almanya ile Fransa sınırında olduğundan, ülkeler arasında gidip geldikten sonra Fransız olmuş, ama Alman etkisi halen belirgin. 

Strasbourg, nefis bir kent.

Gelecek günlerde başka ipuçları da vereceğim size kent ve kentte yapılması gerekenlerle ilgili.

Bu seferki fotoğraflar, orada yemeklerin öncesinde sunulan ' Amuses Bouche ', yani eğlencelik niyetine...

 

Seyahatin Z'si - 2. Bölüm....

"Uçağın usulca havalanışı, iç dünyamızdaki bir dönüşümü simgeler kimi zaman. Uçak kalkış sırasında nasıl sakin bir güç sergiliyorsa, biz de kendi yaşamlarımızda benzer bir güçle hareket edebileceğimizi, bir şeyleri usulca değiştirebileceğimizi, bize acı verenlerin üzerinden sessizce uçup geçebileceğimizi hayal ederiz."

Alain de Botton - Seyahat Sanatı

" İnsanın kendine, kendi dışında bir özün gözleriyle bakabilmesi her zaman işe yarar. Bu bir alıştırmadır ve öğrenilebilir "

" İnsanın alıştığı kişi olmaktan çıkması çok tuhaf bir duygudur; kimliğini özümsemesi, kendini tanımlaması, sıradan bile olsa, karşılaştığı kişilerle yeni ilişkiler kurabilmesi için bir zamanlar olduğu gibi, o olduğu kişinin, yapmış olduklarının, doğum yerinin, tanıdığı kişilerin hiçbir önemi kalmamıştır artık. Bu, denemeye değer bir alıştırmadır: Belki seyahatlerde uygulanabilir! "

Tiziano Terzani - " Atlıkarıncada Bir Tur Daha "

Bilmediğin bir kentin, bambaşka bir diyarın sokaklarına kendini tanıtmak kolay olmaz. Zor iştir.
Önce kendini gökten zembille oraya inmiş bir uzaylı gibi hissedersin. Kedilerin yere yakın bir yürüme şekli vardır hani, ilk adımlar genelde öyledir. Tın tın tın. Çok ortalarda görünmeyeyim, dikkat çekmeyeyim. Bu süreç, bende maksimum 5 dakika sürer. Ondan sonra, ayaklarım yerden bir karış yükselir, peri dansı yaparak yürürüm sokaklarda, yüzüm güler, insanlarla selamlaşmaya, hatta burunlarının dibine girip fotoğraflarını çekmeye başlarım. Peri dansı figürleri konusunda size pek yardımcı olamam - ancak, bilmediğiniz, yabancı olduğunuz bir masalın içine düştüğünüzde, daha önce de söylediğim gibi, en önce yapılması gereken ' kendiniz olmak ' tır. Egonuzu, hırslarınızı odanızda çekmeye kilitleyip sokaklara çıkmalısınız. ( kilitlemeseniz de olur sanki? - kim alacak ki! )

İçinde bulunduğunuz kültürün size çok yabancı kuralları olması doğaldır, örneğin güney Etiyopya'da insanlar çıplak dolaşabilirler, elleriyle size çok uzak olan bir tada sahip yemek yiyor olabilirler, Hindistan'da arkanızdan sizi bir inek takip ediyor olabilir, yakılan ölülerin kokusu biraz keskin olabilir, Çin'de ağızlarını şapırdatarak yemek yiyorlardır, Hogwarts'da özellikle birinin ismini söylemeniz yasaktır, Fas'ta fotoğraf çektirmek istemezler...Bütün bu kültür ahengine uyum sağlamakla ve saygı duymakla yükümlüsünüz. Ayıplamak, gülmek, dalga geçmek, insanların yüzüne kötü kötü bakmak, üflemek püflemek : hayır!

Güney Etiyopya'da kabileler, fotoğraf konusunda çok sorun çıkarmazlar, kimisi belli bir ücret karşılığı fotoğrafının çekilmesini kabul eder, ama onların da kendi içlerinde kuralları vardır, kimi insan arkasından fotoğraf çekilmesinden hoşlanmaz - normaldir, zira adam çıplaktır, poposunun fotoğrafını çekip ne yapacaksın, facebooka koyup kendini mi tagleyeceksin, ama bazen turistler, bu kuralları hiçe sayar, geçer adamın poposunun fotoğrafını çekmeye çalışır. O zaman da karşıdan gelecek tepkiye hazırlıklı olmalıdır. Kendisine hayatta başarılar dilerim. Kabilelerin mızrakları pek sivridir zira.

Hindistan'da tapınaklara ayakkabı ile almazlar çoğunlukla, bazılarına galoşla bile almazlar, neden, niçin, ay ben girsem ne olur, şuracıkta giyerim gizli gizli alayım da ayakkabımı : gereksiz çabalar!

Çok mu kuralcıyım. Hayır. Hiç değilim. Egomu, hırslarımı, kendi kurallarımı çekmeceye koydum. Şu ana kadar da kimse almadı onları, geri dönüşlerde hepsini geri alıyorum çekmeceden!

Yanımda fotoğraf makinalarım, lenslerim ( artık hepsini bir arada taşıyamıyorum, ah evladım, çok ağır oluyor - yaşlandım! ), çapraz takılan bir el çantası, güneş gözlüğü ( renkli olanlara bayılıyorum, yaşlandıkça daha renkli şeyler çekiyor insanın canı.. ), bir küçük su, kafama taktığım tuhaf örtüler ve çiçekler, küçük defter ( yaşasın Moleskine! ) ve kalem var.

Sokaklarda, fotoğraf çektiğiniz zaman, o fotoğrafın gerçek sahibi, kareye anısını sakladığınız kahraman, fotoğrafı görmek isteyecektir. Hakkıdır. Fotoğraf onundur aslında. Makinanızın minicik ekranından fotoğrafı ona gösterirsiniz, gülüşmeler, aynı lisan konuşulmasa da konuşmalar geçer...Belki, adresini vermek ister size, fotoğrafı gönderin eve dönünce diye, o defter o yüzden yanınızda olmalı, adres almak için. Dönüşte de fotoğrafı göndermek için.

Benim en sevdiğim şeylerden biri...Bu sayfada gördüğünüz fotoğrafların çoğu sahiplerine ulaştı. Okulların duvarlarına asıldı, evlerin bir köşesine konuldu. Keşke elimde olsa da hepsini gönderebilseydim...

Seyahatlerimle ilgili en büyük pişmanlığım çok fazla not tutmuş olmamam. Evet, o defter hep benimle ama akşam olup da oturacak bir köşe bulduğumda yorgunluktan uyuyakalırım - aklımın bir köşesine işlediğim anlar da benimle uyur, sabaha da unutmuş olabilirim bir kısmını...Siz siz olun, notlarınızı sıkı tutun, detayları defterinize işleyin, ayağınızın dibine düşüvermiş çiçekleri defterinizin arasına koyup kurutun, otellerden hatıra kağıtlar alın, sonra okuması çok güzel oluyor.

Son seyahatlerde - özellikle Hindistan'da uyguladığım bir yenilik ( Yeniliğin Z'si ) var, Lotus siparişi vermek. Kaldığım otelin resepsiyonuna bir demet lotus çiçeği sipariş ediyorum odama göndersinler diye ( romantik not yazdırmıyorum hayır, henüz o kadar değil ) - akşam o yorgunlukla odaya geldiğimde bir vazo içinde o kutsal, o nazik lotuslar beni bekliyor...Bir kadeh viski - eşliğinde güzel müzik, kırmızı ruj ve karşımda lotuslar...
Tavsiye ederim. Lotuslara benden de selam söyleyin.
Kolumdaki Ganesh'in elinde kocaman bir lotus var, ne mutlu, artık Ganesh ve lotus hep benimle...

Sevdiğim şeylerden biri de, sokakta bir köşeye oturup ( ki genelde teyzelerin veya dedelerin yanını tercih ederim, birbirimize bakar gülüşürüz, gençler bilmediğim lisanlarda çok konuşabiliyorlar, e anlamıyorum ben de pek ) - o içinde bulunduğum masalda olan biteni izlemektir. Etiyopya'da bu çok neşelidir. Etrafınız hep kalabalıktır! Elimde fotoğraf makinası olunca, gelen geçen ( şanslı günümdeysem ) durup poz verir ve yoluna öyle devam eder. Bazen sohbet uzun ve etrafım çok kalabalık olabilir - ama kalbim gülümser, yüzümdeki gülümsemenin yüz bin milyon katı kadar, bunu onlar bilirler...' Nasıl yapabiliyorsun? ' - ' Nasıl bu kadar iyi anlaşıyorsun? ' diye soranlar olur bana gezilerimde...Ben orada unuturum herşeyi, içimdeki gerçek Zeynep bir bakmışım ortaya çıkıvermiş ( ki o Zeynep'i severim ben, iyi kızdır ) - kalbimi açarım karşımdakilere, onlar da ne mutlu ki kalpleriyle bakarlar çoğunlukla bana...Bu yüzden her dönüşümde depresyona girerim, o fotoğraflara baktıkça ağlamaklı olurum. O anlar, hayatımın gerçek anlarıdır, tam o anda, deklanşörün ucundan bakan kadın gerçektir çünkü...Saftır, çocuktur, sevgidir, aşktır ve çok açtır : kalple bakılmaya çok açtır...

Seyahatin Z'sinde insanlara dokunmaktan, onlarla tokalaşmaktan, sarılmaktan çekinmek yoktur.

Seyahatin Z'sinde öğlen olunca yerel bira içmek vardır. Şöyle oralıların olduğu - keyifli, kalabalık bir mekanda bir sigara eşliğinde bira içilir. ( Meraklısına not : Küba'da iseniz Bucanero, Hindistan'da King Fisher veya Haywards, Etiyopya'da Saint George * Meraklısına Not 2 : Küba'da iseniz bira sonrasında rom ile devam edilmesi uygun gelir. - Hindistan'da da rom içeceğim diyen varsa, Old Monk nefistir. Afiyet olsun. )

Hadi şimdi masaldayız farzedip, üzerine bir de öğlen olmuş gibi yapalım, sonra yine burada görüşelim...

Not : Televizyonlarda gösterilen ve Güney Etiyopya'da çekilmiş bir reklamı beğenip beğenmediğim konusunda çok soru ile karşılaştım...Hiç beğenmedim...Hiç..Nedenini burayı takip edenler anlayacaktır, anlayamayanlara da bir porsiyon Güney Etiyopya gezisi tavsiye ediyorum...

Seyahatin Z'si...

Bir bavul. Pembe.
Şeker pembesi hatta.

Bir fotoğraf çantası. Lowerpro. Kocaman.
İçinde 2 tane makina. Canon 5D / Canon 5D Mark II.
Yanında bir sürü lens. L serisi.
Makinalar kullanılmış, belli, lensler de öyle, gıcır gıcır değiller, dünyanın dört bir yanını birlikte gezmişiz, izleri taşımışız, anıları saklamışız.
Omo Vadisi'nde ayakkabımın bağını bağlamak için eğilmem gerektiğinde, makinalarımı kabileden birine vermiştim tutması için, hayret içinde kalmıştı, ona güvenmeme ve makinaları ona vermeme çok mutlu olmuştu. Hiç unutmuyorum.
Makinalarımı satın aldığım Murat ' makyaj bile var bu makinalarda ' diye dalga geçer benimle. Allık sürmüşsem de fotoğraf çekmişsem, allık bulaşmış makinaya, e ne olacak! Kokoşun kokoş makinası olur, süslü, püslü, allıklı.
Öyle ' ah canım kırılganım aman bir yerine birşey olmasın aman toz kaçmasın ' itinasıyla yaklaşmadım fotoğrafa hiç. Ben nasıl yaşıyorsam, makinalarım da benimle yaşadı. Tozun içine girdim, yağmur altında kaldım, boklu suya düştüm, hep makinalarımla.

Seyahatin Z'si bu.
Fotoğrafın da Z'si.

Lowerpro çantanın ön gözünde, temizlik mendilleri, ikili olanlar kolay oluyor, ıslak / kuru yanyana. Sakız kutusu, ipad, moleskine defter, kalem, bazen oyuncak ve şeker.

Fotoğraf çantası ' çok ' ağır. Tahminden öte. Çok ağır. Ağır diyorsam : ağır!
Ama aşk.
Çok aşk. Çok fotoğraf.
Biraz pis. Tozlu.
Bir de makyajlı.
Kokoş.

Şöyle renklisinden bir fotoğraf çantası çıkaramadılar, kınıyorum. Hepsi siyah.
Cicili bicili giyinmişsin, başına çiçekler takmışsın, sırtındaki çanta ' siyah ' ve ' kaba '. Üf!

Çanta sırt çantası - omuz daha mı kolay olur diye bir ara omuz çantası da kullandım, olmadı. Çöktüm. Sırtta taşıyınca dengemi oturtuyorum.

Bir de el çantası lazım. Para, pasaport, bir başka moleskine defter, kalem, ilaçlar ( uçak mı dediniz, xanaxım nerede! ), wasa sandwich, renkli kalemler, biraz oyuncak, kitap, dergi ( ah o dergiler yok mu - onlar da çok ağır! ), minik bir pet şişe su ( bu minicik şişeler çok kullanışlı ), eğer loungeda çok beğendiğim bir sandviçle tanıştıysam, o sandviç, free shoptan aldığım minik şişe Chivas, yeni rujum.

Ayağımda Crocslarım. Hava nasıl olursa olsun uçak yolculuklarında yaşasın Crocs! Çorapla da giy, ne olacak. En rahat pantalon şalvar. En sevdiklerim Pokhara'dan aldığım renkli olanlar, bir daha da hiçbiryerde karşıma çıkmadılar.
Üzerine tshirt - onun üzerine sonra bir fermuarlı kapişonlu sweat shirt. Bir tane de şal.
O şal ki, yolculuk sırasında başa da bağlanıyor.

Uçakta koridor.
Camdan aşağı bakmasam da olur. Ama sevimli bir 'pamuk' bulut geçerse yanımızdan, el sallayabilirim.
En sevdiğim ikili koltuklar.
Yanımda bir kişi otursun, tanıdık olursa canıma minnet, tanıdık olmasa da çok samimi olmaya gerek yok. Pek konuşmam.
Uçak sevmem.
Uçak tuvaletlerini daha da sevmem.
Metaliktir, bi tuhaftır ve bana hep Istanbul-Ankara arası dört yıl boyunca yaptığım tren yolculuklarını hatırlatır. Üf!

Uçakta en sevdiğim anlar kemer ikaz ışığı yanmadığı zamanlardır.
Bir de hosteslerin ikram zamanları. Yabancı kırmızı şarap da varsa, iki şişe de aldıysam ( sevimli görünmeye çalışarak, Shrek'deki çizmeli kedi bakışı yapınca iki şişeden fazla da alabiliyorsunuz ) - yolculuk iyi başlamıştır. Bon voyage!

Uzun bir yolculuksa, uçakta film izlemeye koyulur, teknoloji tatlısı Ipad'de oyun oynar ( angry birds ve plants and zombies hiç bitmese! ) ve uyuyakalırım.
Sızarım da diyebiliriz.
Genelde uçak yolculuklarında sızarım. Sızmazsam, korkarım. Her sızışımda ' ah keşke uçak indikten sonra uyansam ' derim ama öyle olmaz. Uçak inmeden önce hep benim uyanmamı bekler. ' Nihoho! Hadi Zeynep uyan, toparlan, kemerini bağla, korkmaya başla, bak ineceğiz ' der. Bolca korkarım, ellerim terler ve onca alkole rağmen uçağın en ayık halde olanı hep benimdir. Indikten sonra da hiçbirşey olmamış gibi yapar, hafif gergin görünen yolculara ayıplayan gözlerle bakarım :' ah-korkacak ne var - ne ayıp! '

Havalimanlarını ise severim.
Ayağım yerde diye belki de.
Indikten sonra en çok gülümsediğim ve hoşuma giden görüntü ise, ellerinde isim tabelaları bekleşip duran insanların oluşturduğu görüntüdür. Her defasında kollarımı açıp onlara doğru koşmak isterim. O görüntünün en güzeli Hindistan'dadır.

Havalanından çıkışta sigara içme ve etrafı kolaçan etme ve bir taşıt bulma, karaya adapte olma safhalarından geçmek ve seyahatin gelişme bölümüne doğru ilerlemek uygundur.

Otelleri de severim.
Otel odalarında saklanan minik detaylara bayılırım. Hindistan'da bu detaylar sonsuzdur. Özellikle Racastan bölgesinde, gittiğimiz her otelde odama girdiğimde kendimi kraliçe gibi hissetmiştim. Marakeş'de de Riad'larda kalmak pek keyiflidir. Daha önce de bahsetmiştim. Kentin içine girer, duvarların arasında kaybolur, masalın kahramanı olursunuz.
Evet, kalacağınız yer önemlidir. Çadırda dahi kalıyor olsanız ( ki ben Etiyopya'ya ikinci gidişimde çadırda kaldım bildiğiniz gibi ve çadırımın fotoğrafı yukarıda ), kaldığınız yeri sevmeniz, bulunduğunuz destinasyonla aranızdaki bağı kuvvetlendirir.

Küba'da Camagüey'de eskiden han olan ve gecelik konaklamalara ev sahipliği yapan değişik bir yerde kalmıştım. Odanın içinde iki kişi hareket edemiyordunuz, minicikti. Bir kova vardı. Bir de uzay mekiği gibi televizyon. Hiç unutmuyorum, anısı bile gülümsetiyor beni.

Bavulumuzu yaptık, uçağımıza bindik, yepyeni bir dünyaya geldik.....

Devamı yakında...Çok uzun yazmayayım, sıkılmayın :)

Yonas, balıklar ve kuşlar

" the photograph itself does not interest me. I want only to capture a minute part of reality."

Henri Cartier Bresson

Yonas'la tanışmanızın zamanıdır.

Hani hep bahsettiğim, ilk Etiyopya'ya gittiğimde tanıştığım ve ikinci gidişimde de birlikte gezdiğim Yonas. Canım Yonas. İnsanlar şaşırıyor, hala haberleşiyoruz diye. Geçen hafta aradı, Cibuti'deymiş. Bir önceki işinden ayrıldı, bir süre işsiz gezdi, şimdi yeni bir iş buldu. Bir arkadaşının söylediğine göre, iyi bir işmiş. Bir önceki işi de iyiydi, aylık bizim paramızla 80 lira maaş alıyordu, ama yetiriyordu parasını. 

Yonas'ın kafasında gördüğünüz çiçekler benim. O gün bir baktım almış takmış, çok gülmüştük, fotoğraf da o günün anısına. Bana hediye ettiği bilezikler, elbise ve onca anı, her zaman baş tacım. 

Ikinci gidişimde videolar da çektim, onları da en kısa zamanda paylaşacağım, zira Yonas, her Etiyopyalı gibi çok güzel dans ediyor. Çok özlüyorum. Kulakları çınlasın. İlk fırsatta yine karşılaşalım. Amin. Şöyle kocaman bir sarılayım. Lisan bilmediğinden pek sözlü anlaşamıyoruz, ama belli başlı kelimeler yardımcı oluyor bize..Zaten telefonda bile ' konuşuyoruz '. Özellikle ikinci gidişimde, kendimi evimde gibi hissettirdi bana. Etiyopya'yı gezmeye gelmiş turistler bana bakakalıyorlardı gittiğimiz yerlerde. Ben, turistlerin olduğu yerlerde değil, halkın yanında oturuyor, onların yemeklerinden yiyip, onların içkilerinden içiyordum. Onların selamlaşmasıyla selamlaşıyordum ( ki çok sevdiğim bir selamlaşma tarzıdır, eller birleştirilir ve çapraz omuzlar birbirine değdirilir ). Ben, Etiyopya'yı bu kadar çok sevdiysem, Yonas'ın payı çok büyük. Kendimi onun yanında hep çok güvende hissettim, birlikte birçok tehlike atlatmış da olsak...

Tam şu an, onun bana aldığı CD'deki müzikleri dinliyorum. Bütün Omo Vadisi gezisinde dinlediğim gibi.

Yonas fotoğraflarından sonra, size biraz da Etiyopya'dan getirdiğim diğer fotoğraflardan sunayım. Madem haftasonu geldi, madem hava bir türlü düzelemedi, bizim fotoğrafların güneşi olsun bari...

Araya bir tane de benim fotoğraf makinasının içine düşmüş cici fotoğrafı alalım :) * Lensin üzerindeki de malumunuz, benim saç bantım :)

Gerçek, hoşlanıyormuş gibi yaptığımız bir saçmalık....

" Hindistan ve halkı için geçerli olan basit ama hayret verici bir gerçek de oraya gidip onlarla kaynaştığınızda kalbinizin sesinin sizi mantığınızın sesinden çok daha iyi yönlendirmesidir. Dünyanın başka hiçbir yerinde böyle bir şey yoktur."

Shantaram

Yine aynı kitapta, yani güzeller güzeli Shantaram'da, "ruhun rengi, aksanı ya da yaşam biçimi yoktur" diyor..Ruh sonsuzdur ve birdir...Cümleler beni buradan alıp, uzaklara götürüyor, satır aralarında değil de sokak aralarında geziniyorum sanki...Kente güneş gelmesine rağmen, Mart ayının bana hediyesi olan grip üzeri bol sarmısaklı depresyonumsu ' şey ' benim, kente, İstanbul'a gelmemi engelliyor adeta. Düşünüp düşünüp varamadığım sonuçları kendimce : havalardandır, diyerek geçiştiriyor ve kuşburnu çayımı yudumluyorum. 

Araya angry birds, lahana ve ıspanak fırlattığım zombiler, chopstikle topladığım sushiler de alıyorum elbette...

Bob Marley çalıyor şu an, mesela o da beni alıyor, Etiyopya'ya Omo Vadisi'ne geri götürüyor. Burnumda tütüyor orası, kabileler, arkadaşlarım, sevdiklerim, yollar, sessizlik, saflık ve doğallık...

Bob Marley bitti, şimdi Herbie Hancock'un nefis Imagine uyarlaması çalıyor...Dinlemediyseniz, bir yerden bulun dinleyin ne olur. Bu şarkı da beni savaş dövüş, felaket vs. olmayan tozpembe bir dünyaya götürüyor....Hep beraber eğleniyoruz, dans ediyoruz mesela, bir yanımda siz, bir yanımda Hintliler, Pakistanlılar, Etiyopyalılar, Japonlar...

Mart adım adım geçiyor, gidiyor, hayırlısıyla gitsin, zira bu ne böyle...Her sabaha bir haberle uyandığımız ve bu haberlerin hiçbirinin de iyi olmadığı - tuhaf bir ay geçiyor. Güneş geliyor, fenalıklar gidiyor...

Günler geçiyor, hayat devam ediyor, uzaklar çağırıp duruyor, hayaller bitmiyor...

Ben en iyisi gidip ' Yetenek Sizsiniz ' izleyeyim...

 

Zeynep yine düşüyor yollara...

Son 2 gidiş de Etiyopya'ya olunca, şimdi bavul hazırlarken, kafamda varışı hayal ederken, ister istemez gözümün önüne Addis Ababa geliyor, beni bekleyen Yonas ve gözlerimin dolması, kocaman sarılmamız aklıma geliyor...Yine karanlık olacak evet ben oraya varınca sağsalim - kısmetse.. , ama bu sefer Asya kıtasındaki ruh evime gidişim..Bu sefer biliyorum, Yonas yerine kollarını açıp bekleyen Hindistan beni...Koca bir yıl geçti, çok özledik birbirimizi...Hindistan çok özler sizi bir gittiniz mi, bu özlemini de size öyle bir hissettirir ki, durup durup aklınıza gelir, nereye gitseniz, başka diyarlarla aşka düşseniz de, hep çıkar karşınıza...Hindistan, size iyi gelir, sizi iyi eder, avucunun içine alır, okşar başınızı usul usul...Gitmeleri şenliklidir Hindistan'ın, öyle rengarenk olmak, cıvıldamak gerekir, başka türlü kabul etmez...

Ben de - işte - cıvıldamalardayım bu ara...

Üç vakte kadar - üç güne kadar, Allah yolumu açık etsin, gidiyorum...

Fotoğraflardan görüleceği üzere, seviniyorum.

Crocslarım, Canonlar, lensler, bir adet Moleskine, bir sürü ümit, bir sürü hayal ve dilekle birlikte yollara düşüyorum yine...

Hindistan, hazır mısın, bak yine ben geliyorum....Aç kollarını...

Yeni Delhi'den başlayıp, Mumbai'de sonlanacak, yaklaşık 15 günlük bir gidiş olacak bu seferki...Yine sokaklarda bir o yana, bir bu yana koşacağım, misafirliğe gideceğim, bir sürü King Fisher içip, nan yiyeceğim, yine aşka düşeceğim, yine bir sürü insan tanıyacağım, bir sürü bakış, bir sürü ruh takıp ardımsıra, size getireceğim..kısmetse...

Yolum açık olsun.

Şubat sonu görüşmek üzere, hoşçakalın....

 

g ö r m e k

you may say i'm a dreamer....

but, i am not the only one...

I hope someday you join us...and the world will live as one....

Hayal kurup duruyorum. Böyle bambaşka bir dünya işte...Saçmalıkları tartışmadığımız, kafamızı çerçöple doldurmadığımız, huzurlu, mutlu bir dünya...Barış dolu, aşk dolu...

Sonra işte, ben böyle hayal kurarken, siz bunları okuyup, hayallerimi paylaşırken, hep birlikte içimizden ' keşke ' ile başlayan cümleler kurarken, bir bakacağız, yaşlanmışız....Bir bakmışız, geçmiş gitmiş zaman, keşkeler içimizde, biz bir köşede, sanki hiç yaşlanmayacakmışız da zaman hep olduğu gibi kalacakmış gibi düşünüp, kalakalmışız bir sürü şeyi erteleyerek...

Fotoğraflarda gördüğünüz insanlar hiç o kadar uzakta değiller...Çok mu geç gitmek için?

Çok mu geç birşeyleri gerçekleştirmek, hayallerin peşinden koşmak için....

Yoksa, beklesek de, zamanla birlikte sağa sola savrulsak, sonra bir baksak, yaşlanmışız da, kalakalmışız mı...

Bilmem ki....Siz, sanki, biliyorsunuz yanıtı...

Ocak da geçiyor, sonrası Şubat...biraz gayrete bıraksak hevesi, sonra sabaha alıp pişirsek bir güzel hayallerle...ardından bir de aşkla soteledik mi....var mı bize yan bakan işte o zaman...

Ne dersiniz?...Olmaz mı....

 

Etiyopya'da gezersin, gözlerini süzersin..

Dert yanmadan. Başınızın etini yemeden.

Bu sefer.

Hep ' geri gideyim, şöyle özlüyorum, böyle özlüyorum ' var ya hani, bu sefer yok. Kendim bile sıkıldım bu dırdırlarımdan.

Yeter. Sanki. Gittim, geldim, o kadar. Sonra yine giderim : amin.

Hem diş hekimi korkumu yendim ( sayılır ) bu haftasonu. Hayat akıp gidiyor işte. Sonra kar yağsın diye bekledim, yağmadı. Olsun.

Omo Park'a giderken çektim bu fotoğrafı. Kabilelerin sürüleri. Issız, ucu bucağı görünmeyen bir yolda, benzin bitti ışığımız da yanarken karşımıza çıkıveren sürülerden sadece biri...

Bu güzellik de karşıma Kibbish'de çıktı..Surma Kibbish...Surmaların yaşadığı bölge. Kibbish'in bir de Kenya kısmı var. Benimki Etiyopya kısmı. Balık tutuyorlar, bu seferki av hiç fena geçmemiş belli ki...

Afrika'ya giderim de güneş fotoğrafı çekmez miyim...Güneş bir güzel batıyor, bir güzel doğuyor o diyarda...Kırmızı kırmızı..Ateş ateş..

Burası Tum. Güneye inerken ilk kamp yaptığım yer. O gece ben çadırda bir o yana bir bu yana dönerken, çok fazla yağmur yağdı. Şimşek de çaktı, gök de gürledi, çadırımın başında bir eşek ve bir inek nöbet tuttu. Ayrıca, bana hoşgeldine gelen polislere kuruyemiş ikram ettim, çok sevdiler. Gece onlarla sohbet ettik uzun uzun. Beni en sevdikleri Türk ilan ettiler, daha önce hiç Türk gitmedi diye. Sabah, yağmurdan sonra polislerden biriyle gezmeye çıktım. Bana köyü tanıtmak istedi...Yolda bir kadın durdurdu beni ' senin ellerin, yüzün neden beyaz ' dedi..Elimin yanına elini koydu...Erkek misin, kadın mısın diye de sordu..Evet, Tum turist bilmiyordu, iyice anlamıştım..Zaten bana söylenen, daha önce birkaç erkek turistin geldiği, ama tek başına bir kadının hiç gelmediği yönündeydi...Tum'un en sevdiği Türk benim. Pek mutluyum.

Yolda durduk, minik bir lokanta. Televizyon vardı. Televizyonda da Van Damme filmi. Lokantada 3 kişiydik. Bu bey de Sprite içip, televizyon izliyordu.

Burası da Omo Park. Kırmızı crocslarımı görüyorsunuz. Ayakta duranlar o bölgeyi koruyan askerler. Koca ormanda on sekiz tane asker, bir de ben vardım. 2 gece çadırda kaldım. Omo Park maceramı ayrıca anlatacağım, çünkü çok alem. Bana defter imzalattılar, oraya giden ilk Türkmüşüm ( evet - yine ben ! :) Defteri imzalayan 3. kişiydim. Bir Fransız, bir Belçikalı, bi de ben. Deftere gülümseyen surat da yaptım. Kenya sınırında, bazen çatışmaların da olduğu, vahşi hayvanları, zengin florasıyla, tatlı askerleriyle Omo Park...

İşte hep buralar da Tum'dan fotoğraflar..

Selam olsun,

yeni hafta hepimize pek iyi gelsin, yüzümüzü güldürsün. 

not : sayfa yavaş açılıyor, biliyorum, çok fotoğraf var, ne yapayım.

not 2 : iyi ki varsınız.

A n a d o l u

Anadolu...Anadolu...Ne güzel ismin var...Kendin gibi...

Bunca Etiyopya macerası arasına bir de Anadolu kaçamağı sığdırdım ben...Çok da iyi ettim, Anadolu seni bir özlerse, çağırıp duruyor, gitmezsen de olmuyor zira..

Uçhisar'da Museum Otel'de kaldım.

Çok güzel, çok keyifli bir otel yapmışlar...Yaz olmadan, ilkbaharda bir daha gitmek istiyorum...Öyle güzel teraslara, bahçelere ve havuza sahip ve açıkçası bir o kadar da romantik ki...Fırsat bulursanız kaçırmayın diyorum...

Kapadokya'ya gidince balon gezintisi de yapmayı ihmal etmeyin...Sabah erkenden, hele bir de hava güzelse, bambaşka bir tecrübe oluyor balon gezisi...

Nevşehir'in arka sokaklarında kaybolmayı, taş kentin atmosferini taa içinize solumayı unutmayın...

Fotoğraflarda gördüğünüz otel Museum Otel...

Ben de otelin tavşanı.

Etiyopya fotoğraflarına biraz ara vermiş ve Anadolu'ya selam göndermiş olayım istedim Aralık başında....

2010'un son dönemecine girdik...

Aralık işte, sonrası 2011. Hem kış da kapıda...Mısır patlatır mıyız bu kış? Belki, birbirimize güzel haberler de veririz...

Hem sıcak şarap da ne güzel olur. Şerefe bile yaparız biz, biliyorum ben....

Sevgiyle...

 

❤

"Ne güzel yazıyorsun, Zeynep, fotoğraflarla senin cümlelerini okumak ne keyif " diyorsunuz...Teşekkür ederim...Ama, öyle anlar var ki, cümleler yakışmıyor fotoğrafların altına..Kelimeler çirkin duruyor o güzelliklerin yanında...

Benim diyecek birşeyim kalmadı...

Bu fotoğraflara bakıp bakıp, duruyorum şimdilerde...

Yıldızları hatırlıyorum o diyarda gördüğüm, o parlak, o vahşi, o yakın, o değişik yıldızları..Gecenin bir vakti gözümde yaşlar, kollarımı açıp o yıldızlara sarılayım diye gökyüzünü kucakladığım anlar düşüyor aklıma..Her yeni sabahta, beni bekleyen masalları anlatırlarmış meğer o yıldızlar bana, şimdi şimdi anlar gibiyim...

Yok, hiç kolay değil...Kendime gelemedim...Ne çok açmışım kalbimi, kapanmıyor meret, dolmuş ağzına kadar....

 

Sanki herşey bambaşka artık...

 Döneli bir hafta olacak neredeyse..

Yoksa dönmeyeli mi desem..Bilemiyorum...Neden bu kadar çarpıldım bu destinasyonda, bilmiyorum..Anlayacağım elbet bir gün gelecek..

Hindistan ile Etiyopya farkını sordu bugün bir dostum..Yanıt vermeye çalıştım...Bilemedim..

Belki, benden kaynaklı bütün bunlar, belki yanıtlar taa derinlerde, bilemiyorum..Ama bir gün, bileceğim..Size de söyleyeceğim o zaman...

Gidişlere mi aşığım, insanlara mı...

Yoksa dönüşlerde bu sizinle olan paylaşıma mı...

Günlerin akıntısında, ben de yuvarlanıp gidiyorum şimdilerde.

Sanki hırslarım, öfkem azaldı, sanki sihirli bir değnek dokundu bana..

Sanki ben, daha bir farkındayım hayatın artık...Sanki, o bizi esir etmiş hayatta o kadar anlamsız ki kafayı taktığımız bir sürü şey...

Sanki ben, büyüdüm mü ne..

Bilmem..

 

 

Aç Yüreğini.......

Omo Vadisi.

Etiyopya'nın güneyi.

Kabilelerin yaşadığı yer....Yabancıları kabul etmeyen onlarca kabile var..Kabul edenler de en ufak bir anlaşmazlıkta saldırgan olabiliyorlar...

Haklılar..

Bambaşkalar...

Masallara inananlara birebir..Bambaşka bir masal...Toprağın, havanın, ağacın kokusu başka..Bakışlar başka, ışık başka...Aç yüreğini, git yüzünü suya tut, fotoğraflara öyle bak ne olursun....Bak, neler anlatacaklar...

Öyle gerçekler ki, ben artık kendimi sorgular oldum ' ne kadar gerçeğim ' diye...

Demiştim, biliyordum, masallar gerçek....

Ben, gittim, gördüm, sarıldım onlara, aşık oldum...

Ben, döndükten sonra, Etiyopya'dan bir telefon aldım....

Bu yüzden, size yakında bir sürprizim daha olacak...Evet, hayallerimin peşine düşeceğim..Her türlü gerçeğin, acının inadına, masalların ardından gideceğim...Biliyorum hayat çok kısa, biliyorum mutsuzluk her yerde...Bu yüzden, Allah yardımcım olsun, siz yanımda olun...

Tek dileğim, yüreğinizi açın.....

Mutsuz edenleri koyun bir kenara...

Bırakın onlar uzak dursun sizden...

Her birimiz mutluluğu hak ediyoruz...Her birimiz masalları hak ediyoruz...Mutsuz edenleri bırakın - gitsinler... 

Artık biz, ardımıza bakmayalım...Düşelim masalların peşine...

Açın yüreğinizi, ne olur....

Bir de öyle deneyelim.......

 

M e s k e l

M e s k e l.

H a ç.

Addis Ababa'da bizi bekleyen görkemli festival. Birçok yerde kutlanan, ama Afrika'da en ihtişamlı olarak Addis Ababa'da kutlaması yapılan Meskel Festivali...Hayatımda hiç bu kadar çok rahibi bir arada görmemiştim.

Büyük Konstantin'in annesi Helena'nın, İsa'nın gerildiği haçı bulması anısına yapılıyor.

Dualar ediliyor, kutlamalar yapılıyor...En sonunda da toplanan ve bir araya konulan dallar, çiçekler yakılıyor...Bütün halk orada, ellerinde mumlar, dualarını ediyorlar..Büyük ateş yakılınca, herkes ayağa kalkıyor, sesler yükseliyor, görüntü mucizevi...Ağzım bir karış açık, nereye kaçsam da üzerime ateşin külleri yağmasa diye bir o yana bir bu yana koşturduğum, izdihamda kaybolduğum, muhteşem bir Addis Ababa gecesi....

Etiyopya, bizi Meskel ile karşıladı.

Kocamandı ateş....

Kocamandı yürekler....

Addis Ababa, bize ' merhaba ' dedi....Hoşgelmiştik...

Senelerden 2010, aylardan Ekim...

Her masalın sonunda, o masalın kahramanları geceleri rüyama konuk olur benim..

Kendi hikayelerini anlatan kahramanlar, gözlerinin içindeki ışıkla geceme ışık tutar...Ellerinden tutarım onların, yüzlerini severim, öperim...

Nasıl oluyor da bu kadar ışık ışık bakıyorsunuz diye sayıklarım, bir sağa bir sola dönerken gece yatağımda..

Her masalın sonunda, gerçeğe dönüş, acı verir.

Masallar bitmez bilirim, onlardan uzak kalmaktır acı veren, uyutmayan, ruhumu çekiştirip duran..

Afrika'nın kara çocuklarının, beyaz masalları...En güzel siyahların, büyülü masalları...Kendimi bir anda içinde buluverdiğim, Omo Vadisi'nin derinliklerinde, uçsuz ovaların ardında beni bekleyen minik köylerde, seslerin, yüzlerin, gözlerin, ruhların dansı...

Kimse dokunmasın onlara, kimse gidip görmesin, kimse incitmesin istedim oradayken..

Bizden önce gidenler, incitmiş onları, kültürlerini, geleneklerini yıpratmış..İlerde daha da incitecekler onları, turistler, meraklılar...

Saldırganlar, ince bir iple bağlı onlarla kurulan iletişim..İnsan gibi yaklaşana, insan gibi yaklaşıyorlar, ama rahatsızlar, bir show izler gibi izlenmekten, turizm malzemesi olmaktan, istememelerine rağmen zorla fotoğraf çektirme ısrarlarından..

Burada göreceğiniz fotoğraflardaki insanların hiçbirinin fotoğrafı kendi rızası dışında çekilmedi. Her birinin gözündeki ışığı içimde hissettim - içimdeki ışığı paylaştım onlarla...

Anlatacak çok şey var, nasıl anlatılır bilmediğim..

Kelimelerim yetmeyecek. Biliyorum. Fotoğraflar da yetmeyecek bu sefer...Öyle hassas ki herşey, öyle saf ve temiz ki...

Bakın onların gözlerine, bakın ne olur. Taaaa en derine...

Masallardan bir masal..

Aşklardan bir aşk..

Diyarlardan bir diyar..

Aylardan Ekim, senelerden 2010...

Evde bir kedi, elimde sigara, sabahların en erkeni...Kolumda hediye edilen bilezikler, içimde aşk, kuşlar, çocuklar, yüzler...

Durma dön dünya, durma dön...Ettiğim duaların artık başka sahipleri de var, hoşgeldiler.. Selam olsun onlara...Hepimizi belalardan, felaketlerden uzak tut...

Amin.