Hosgeldiniz!

şiirler, fotoğraflar, çocuklar, bu kent, ben, sen, bi de kediler ve köpekler işte...

 " ....

beni bu kentten götür diyorsun

çünkü burada

içlerine çöküyor inandığım bütün insanlar

çiçek adları verilmiyor artık sokaklara

devrim şarkılarını çoktan unuttu meydanlar

yüreğin yağmura karıştığı yerde 

içimi acıtan ne çok şey var..."

Akgün Akova

 

 "..

beni bu kentten götür diyorsun

çünkü burada

Karagöz'le Hacivat'ı şarkıcı sanıyor çocuklar

martılar çöplüklerde yiyecek arıyor

yalnız kadınların ağladığı oluyor otobüslerde

herkesi kurşunluyor kızgın adamlar

içi sıkıldığında avazı çıktığı kadar bağıramıyor insan

açık pencerelerden bile

beni bu kentten götür diyorsun

çünkü burada

burada

aşık olamıyorum

ister inan ister inanma .."

Akgün Akova

............. kanatlar ve bütün herşey için sevgili Akgün Akova'ya teşekkürlerimle........

iyi ki var.

Küba perileri....

Hani ben ' peri ' aşağı ' peri ' yukarı, burada başınızın etini yiyorum ya, siz misiniz bana inanmayan, benim karşıma Küba'da da periler çıktı. Bu sefer, fotoğraflarını çektim de bari inanmayanlar inansın..Yağmurla çıktılar benim karşıma bu periler; Trinidad sokaklarında, ayağımda terlikler ve üzerimde thsirt ve elimde kameralarla yağmura ( bu yağmur bereketli yağmur, iri iri yağıyor, ne sağanak hem de! ) yakalandığımda, Küba'da en çok görmenizi istediğim kentin, Trinidad'ın arka sokaklarında karşılaştım kendileriyle...

Trinidad rengarenk bir yer, Unesco koruma listesinde olduğunu duyduğumda güzel ve sempatik bir yer bekliyordum elbette, ama bu kadarını beklemiyordum..Insanın her evin kapısını çalmak ve herkesle sohbet etmek geliyor içinden...Caddelerin arasında kaybolmak serbest, hele benim gibi yol hafızanız yoksa, buyrun kaybolun ( ben hep kaybolurum! ), nefis görüntüler, muhteşem insanlar ve binalar sizi bekliyor...Beni de bu periler bekliyormuş işte...

 

Bu periler yağmurda beni evlerine konuk ettiler, evin bir babası, bir tane genç ağabeyi, bir annesi, bir de anneannesi ve bir tane de kuşu var. Sanchez ailesi. Küçük Sanchez perisi, Küba gezisi sırasında beni görmekten en çok mutlu olan insan olarak kişisel tarihime adını altın harflerle yazdırdı..Küçük Sanchez perisi, bana oyuncaklarını gösterdi, bir tane eski köpeği var tüylü, bir tane tahta arabası var, bir de salonda, yukarıda gördüğünüz siyah beyaz fotoğrafı...Durup durup gülüyordu ve bir yandan utanıyordu minik peri..Ona ve ailesine ve arkadaşlarına bayıldım..

Adreslerini de aldım elbette, şimdilerde aklımda onlara birşeyler göndermek var, ancak yurt dışına servis yapan kuryeler Küba'ya hem çok pahalı götürüyorlar, hem de gümrükte bir sürü sorun çıkıyormuş, bakalım bir yolunu bulacağım minik periye göndereceklerim için...En çok da fotoğraflarını görünce sevinecek, biliyorum, sokakta bütün evlerin kapısını çalıp, sağa sola koşturacak eminim!

işte böyle,

siz perilere inanmamaya devam edecek misiniz hala? Masallara bile mi inanmıyorsunuz yoksa?

Bence bu konuyu bir düşünün....Hayatta karşınıza çıkan bir minicik mucize bile masal gibi değil mi gerçekten???

:)

   

Zeynep denen hatundan Küba fotoğrafları..

Bugün internette gezinirken bir sitede benim hakkımda biri şöyle demiş : "Zeynep denen bu hatun deli gibi geziyor, inanılır gibi değil!!.." 

:))))

deli gibi miyim, deli miyim, tam bilmiyorum, olabilir, ama ne yapayım, duramıyorum...

Sonra bir başka sitede gezi bağımlılığından bahsetmiş biri, tam olarak beni anlatıyor, adam sonunda zaten bırakmış herşeyi, cebindeki üç kuruş parayla dünyayı gezmeye başlamış...Erkek olsam yapardım sanırım öyle birşey...Ama bayan olunca tek başına dünyayı gezmek gerçekten cesaret işi..Yanıma benim gibi bir deli lazım benim...

Mailler geliyor sizden, daha çok fotoğraf istiyorsunuz, buyrunuz efendim, sizi mi kıracağım, Küba'ya devam...Ben zaten hala ordayım sanki..

      

Küba'nın sonrası İlkbahar . . .

İlkbahar geldi. Tam bugün. Ben, çekindim, utandım biraz ilkbahardan bu sefer..Yine de güzel dilekleri ihmal etmedim hepimiz için..

Bahçe, ağaç, çiçek, böcek çekti canım çok bugün. Kentin göbeğinde, bir apartmanın içinde olduğuma üzüldüm bir an, sonra hayallere daldım, ağaçların ortasına koydum kendimi hayallerde, sevdiğim insanları serpiştirdim etrafıma sonra..Küba'nın anısına bir kadeh de rom içtim, hayallerime şerefe yaparak..

Bahar geldi, bakalım bize neler getirdi...

 

 

  

Ben daha tam dönemedim galiba Küba'dan...Geçen gece, Küba'daki sevdiklerimizi telefonla aradığımızda olduğum yerde sevinçten zıp zıp zıpladığımdan belli...Yakında, alışırım, bilirsiniz...   

Aç Kalbini...

 

Önce burayı tıklayınız lütfen... Teşekkür ederim..  

Bir gün yolunuz Küba'ya düşerse, yanınızda müzik dinleyebileceğiniz bir mp3 çalar vs. varsa, unutmayınız Compay Segundo'yu..Ikinci Compay..Favorim..Ben bu yolculuğumda kendisini konuk ettim ruhumun bir köşesine. Önemli birşey de farkettim, böyle uzun uzun yollar giderken bambaşka diyarlarda, gerek Tibet, gerek Hindistan, gerek Küba, oraya ait yerel müzik dinleyerek bakarsanız yollara, bütün hikayelerini açıveriyorlar size..Adeta bambaşka bir kapıdan giriyorsunuz o dünyaya..Minik bir tavsiye benden size..

Yine, bir gün baktınız Küba'ya gideceksiniz, biraz ruj, biraz oje, biraz sabun alır mısınız yanınıza? Neden böyle söylediğimi gidince anlayacaksınız..Oradaki insanlara hediye eder misiniz bunları? Para vermek yerine - ki para vermemek lazım diye düşünüyorum -, inanın bu tarz eşyaları vermeniz çok daha mutlu edecek onları..

Sonra bir de, gittiğinizde kalbinizi açar mısınız onlara?

Hatta, gitmenize gerek yok, tam şu an kalbinizi açar mısınız bana? Tabii, önce kendinize..Çok zor biliyorum, ama bir dener misiniz yine de? Ne kadar kocaman bir yüreğimiz olduğunu unuttuğumuz, birçok şeyi unutmaya zorlandığımız zamanlar bunlar, koca koca binalar dikiyorlar her yana, birbirimize olan tahammülümüzü deniyorlar, mutsuzluk sınırlarımızı daraltıyorlar biliyorsunuz, neden açmıyorsunuz kalbinizi...Kendinize, bana, sabah ' günaydın ' dediğiniz komşunuza, sokaktaki kediye, yaşlı nineye, arkadaşınıza,,...

Ben, bu seyahatten döndüğümden beri, kalbimi açıp açıp bakıyorum, çookk uzak diyarlarda bambaşka hayatlar var, inanması güç, hayal gibi, hayatın gerçeklerini yüzünüze çarpan hayatlar..Her gerçekliğin inadına dimdik ayakta duran, gülümseyen, dans eden insanlar var...İşte ben, kalbimi açıp bakmaya çalışıyorum geldiğimden beri, sonra kikirdiyorum gördükçe içinde olan biteni, zor evet, kapanıveriyor sonra bir anda, öyle ürkek alıştırmışız ki kendimizi..Ama inat ettim bu sefer, öğreteceğim kalbime..Açıl susam açıl...

Siz de dener misiniz, usul usul...

 

  

Cuba, mi amor!!

 

Evet, Hindistan'ı aldattım. Önce biraz vicdan azabı duydum, sonra umrumda olmadı. Malumunuz, senelerdir, en çok gittiğim yer sürekli Hindistan oldu ve artık öyle bir hale gelmiştim ki, Hindistan'da başka hangi bölgelere gidebilirim, oralara nasıl ulaşırım diye düşünmekten başka destinasyonlar aklıma bile gelmiyordu artık, hatta başka bir yere gitsem, fotoğraf çekemeyeceğimden korkmaya başlamıştım.. 

Sonra, bambaşka bir destinasyona karar kılındı, Karayipler'in şu muhteşem adasına gidecektik..Küba!!

Uzaktı, aktarmalı uçulacaktı, olsundu, farklı bir yer görmek, farklı insanlarla iletişime geçip geçemediğimin yanıtını almak, güzel olacaktı. O insanlar da Hindistan'daki insanlar gibi kucak açacaklar mıydı bana?? 

Sonuç olarak, gittim..Zor bir gidiş yolculuğundan sonra Küba'ya ulaştım..Air France ile uçmak ve saatlerce rötar, bir sürü türbülans ve berbat bir hizmet almaktan bıkmış bir şekilde hiç beklemediğim kadar enterasan Havana'ya ulaştık. Uçakta hosteslerden dayak yemekten korkabilirsiniz giderken, ben çok korktum! Türk Hava Yolları neden akıl edip de direk uçuş yapmıyor oraya? Oysa ne çok insan gidiyor Küba'ya..

Havana, Santa Clara, Trinidad, Camagüey ve Santiago de Cuba...Uzun yollar, güzel müzikler, bolca rom, bolca Bucanero ( yerel birası Küba'nın - tavsiye olunur ), bolca salsa, bolca Karayip havası, bolca doğa, bolca sevgi, bolca kahkahayla dolu bir seyahatti...Orada bir sürü şeyin, özellikle hayatın bambaşka bir boyutunun farkına vardım..Her gittiğim destinasyon bana bambaşka şeyler öğretiyor, şükürler olsun...Bambaşka insanlar giriyor hayatıma, defterim adres dolu dönüyorum her gittiğim yerden, aklıma kazınmış anlar, sözler, hikayeler...

Anlatacak çok şey, paylaşacak çok fotoğrafım var.

Yine gitme hayalim var. İnsanın içine seyahat böceği girince böyle oluyor..Aklım da kalbim de Küba'da kaldı. Allah kısmet etsin, bir daha gideyim..

Yavaş yavaş başlayalım fotoğraflara, hikayelere, masallara..Bu seferkiler Hint masalları değil, Karayip masalları olacak..Bu seferki fotoğraflar bolca renk, rom, puro ve aşk kokacak.. Ve hepsi size ' asla hayal kurmaktan vazgeçmeyin ' diyecek...Hayat bir anda öyle şeyler karşınıza çıkarıyor ki, bakakalıyorsunuz, hayal kurup, umutsuzluğa düşsek de inatla o hayallerin peşinden gitmek gerekiyor..Dilerim hepimizin hayalleri gerçek olsun... 

Sevgiyle....

   

Gitmelerin Ardından...

 

 

 

 gitmelerin ardından bana kalan, bir sürü güzel anı yine.

Ben giderken, bana takılan bir çift kanattı peşime takıp götürdüğüm, kanadı takana şükran duyduğum, ama yine de uçmaktan korktuğum, inadına uzun uzun uçtuğum..

Uçak yolculukları çok ciddi geliyor bana, hani bir de korkuyorum ya delicesine, şansıma hep uzak destinasyonlar düşüyor, ' sen misin uçmaktan korkan, al da gör, saatlerce uç ' karşıma getirilen...

Evet, gittim de geldim yine ben, bu sefer hem çok uzağa gittim, pek sıcak, pek canlı, pek hayat , pek aşk bir yere gittim hem de...Merak etmişsiniz beni, iyiyim, sürpriz yapmak istedim, hem size, hem kendime..Gitmelerin ardından, yine buradayım..Yine bir sürü fotoğrafla, bu sefer bambaşka bir dünyadan...

Hoşbuldum..