Hosgeldiniz!

2009 bitti.

Yılın son Çarşamba günü.

Sanki 2009 bitmiyormuş gibi hissettiğim. Veya ( ki cümleler bildiğim kadarıyla ' veya ' gibi kelimelerle başlamaz - imla kuralı ) - kutlanacak çok da birşey yokmuş gibi hissettiğim.

Sıradan bir gün / gibi.

Tam, ' hah işte beklediğim mail geldi ' diyip, heyecanla gelen kutusuna baktığımda ' viagra ' reklamı spam maili gördüğüm, sıradan bir gün.

Dışarıda trafiğin durduğu, kornaların hep bir ağızdan bağırdığı, polisin düdüğünü çaldığı, karşı apartmandaki dedenin, pencereden dışarıyı seyrettiği, biraz daha fazla ışıklandırılmış sokakların fon yaptığı, evde kedicağzımın beklediği, biraz fazla argo kelime kullandığım, belki çıkışta markete uğrayacağım, spora yapmaya üşendiğim, bir Çarşamba.

30 Aralık.

Sonra 31 Aralık.

Sonra sil herşeyi, baştan başlıyoruz - biz pek severiz başlangıçları : 1 Ocak.

Hem de 2010.

Al Zeynep, bak gör, küçükken yaptığın hesaplarda 2000 yılında ( wow - 2000! ) 24 yaşında olacaktın - 2010'u hayal etmiş miydin?

Hayır.

2010'a kadar uzanmıyordu hayallerim küçükken. Ama 2000'e kadar uzanıyordu, ki o zaman daha çok vardı 2000'e.

Büyüdükçe daha kısa vadeli hayaller kurmaya başladığını farkettin mi?

2010 ile ilgili hayalin var mı?

Listen var mı - hani herkesin yaptığı ' to do list yeahhh ' tarzında?

Cevap : ı-ıh. yok.

Yok yavrucum, liste miste yapmayacağım ben bu sefer. Hayal de kurmayacağım. Bu sefer böyle.

Bu sefer, biraz önemsemiyeceğim olan biteni. Yeni yılı filan. Kutlama, süslenme, liste yapma, 1 Ocak'da diyete başlama, çılgınlar gibi dans etme, kırmızı iç çamaşırı giyme vesaire..Ne kadar önemsersem, beklentim o kadar fazla oluyor çünkü. Sonra, bu beklentiler gerçekleşmeyince de böyle ağzın bi karış açık, dişlerin gıcır gıcır bakakalıyorsun gelen geçenin ardından.

Pişşttt, 2010 : gel gel, güzel güzel gel, hoşgel, ama senden fazla birşey beklemiyorum ben. Giderken hesabını vereceğin şeyler yaşatma bize, yeter.

Bu yazıyı okuyan tatlı insanların yüzlerini asmalarına izin verme sakın 2010.

Yoksa bak, çok kötü yaparım! Demedi deme.

Adam gibi yıl ol, başka birşey istemiyorum senden. Hadi bakalım şimdi, gel.

Öperim.

* Bu yazıyı dün hazırladım ama internet çok yavaştı, bir türlü açamadım sayfayı. Delirdim :)

 

geçtiğim yollar...

 " Belki de önemli olan varılacak yer değil, hatta güzergah değil, sadece gitme fikrinin kendisidir. Daimi göçebelik. Bir öte diyar arzusu. Kimileri cennetteki Tuba ağacı misali. Kökleri var var olmasına da, toprağa bağlı değil, havada, yukarıda. Kimilerinin kökleri göçebe.

Ben ağaçlardan en çok Tuba ağacına yakın hissettim hep kendimi... "

Med-Cezir ( Elif Şafak )

  

" Ona neden ve nasıl aşık olduğunu sorarlar, cevap veremezsin. Sebebini bulamazsın. Zaten aşk dedikleri, solup kurumaya mahkumdur, bir sebebi olduğu andan itibaren.. "

Mahrem ( Elif Şafak ) 

Yukarıdaki fotoğraflar, geçtiğim yollardan. . .

Masalların sonunda gökten düşen üç elmayı anmak için...

Yılın Son Günleri

Yılın Son Günleri..

Kırdım mı incittim mi birilerini?

Kimleri kazandım, yitirdiklerim kimler.

Kendimi yeniledim mi yazdıklarımda?

Yeniden düşünmeliyim

Dostluklarımı, ilişkilerimi

Dağınık yatağım,mutsuz yatağım

Çoğalttım mı eksiklerimi?

Gözlerim çocukluk fotoğraflarında mı kaldı

Yitirdim mi yoksa masumiyetimi?

Borçlarımı ödedim mi?

Doğru seçtim mi soruların fiillerini?

Tırnaklarım kesilmiş, dişlerim fırçalanmış, saçlarım taranmış,

giysilerim ütülü, odam düzenli mi?

Ödünç aldığım kitapları geri verdim mi?

Geri verdim mi aldıklarımı:

Aşkları, dostlukları, sevgileri, güvenleri, bağları

Kitaplara, sayfalara, satırlara borcumu ödedim mi?

Yokladım mı duygularımı

Hala sevebiliyor muyum insanları?

.....

Murathan Mungan 

Yine geldiniz, ne güzel, hoşgeldiniz. Değişen birşey var mı son görüşmemizden bu yana? Güzel haberleriniz var mı bana? Söyleyin, lütfen.

Yıl bitiyor ya, hani son günleri ya 2009'un, hatırlayacak birşeyler kalsın bu yıldan da..Mesela..

* en çok kim için ' hoşgeldi hayatıma ' dediniz bu yıl? 

* en çok hangi olay için durup durup gülümsediniz?

* en çok ne için '..keşke ' dediniz?

Yanıtlarımı ben kendime saklayacağım bu sefer :)

Ben bu aralar : Duruyorum.

Böyle, hiçbirşey yapmadan. Öylece. 

Kent git gide daha da uzak görünüyor - Istanbul, onu Kolkata ile aldattığımı farketti, yüz vermiyor bana..Fırsat verseler, verecek elime biletimi, beni geri gönderecek Hindistan'a..

Kar yağsın isterken bir yandan, kar yağdıktan sonra kentin içine düştüğü durumu anımsıyorum, vazgeçiyorum.

Kar kokusunu özledim. Böyle, içinde yazın gelişiyle heyecanla ilk kez yenen dondurma hissi var. Hem kar tanelerinin şekli de ne mucizevidir. Nefis. Canım dondurma istedi. 

Istikarlı yazılar yazamıyorum. Belli bir konuya odaklanmış ve o konuyu alıp, oraya buraya götürüp, sonuca bağlayan, tatminkar, sizin de oturup uzun uzun okuyacağınız yazılar. ( düşününce aslında, ne zaman yazdım ki ben öyle yazılar?? )

Kısa ve hatta devrik cümlelerim var - belki kıştan, belki içimdeki o ' tuhaf 'lıktan. 

Evet, ben tuhafım. Kıştayım. Kıştasın. Kıştalar.

Ev ahalisinin diğer ferdi, Hürrem Hanım'ın bazı mevsimsel sıkıntıları baş gösterdi.

Iki huysuz hatun evde oturuyoruz, o sürekli konuşuyor, ben sürekli susuyorum. Hatta ben uyumaya çalışırken bile, o konuşmaya devam ediyor. Apartmanca bizi kapının önüne koyacaklar diye korkuyorum : Hürrem'im, biraz sus ne olur. Bak, ikimiz de yaşlandık. Hem yılbaşı. Noel Baba gelecek ziyaretimize, ellerinde bir sürü paketle..

Zencefile, reyhana, sıcak çaya, güzel bir kitaba ( bildiğiniz üzere, şu anda bu bir Murakami kitabı ' Sputnik Sweetheart ' ), fotoğraflara, tavuk suyuna çorbaya, spora gidip zıp zıp zıplamaya, birşeyleri beklemeye ve beklemenin verdiği heyecana, bir gün icat edeceğim uçan bisikletime atlayıp, buralardan gitme hayaline, geceleri içtiğim bir fincan kafeinsiz kahveye, içine karıştırdığım kakuleye, wasa'nın sandviçlerine, hergün karşıma çıkan o simsiyah güzel kediye, sizlerden gelen sıcacık maillere,' Ece'ye gitsem de rakı içsem ' cümlesine, arada bir duble içtiğim Hintli ' Old Monk ' a, kırmızı kaplı moleskine defterime sarılıyorum bu ara. Kuşkonmaz bulamıyorum, bulsam, ona da sarılacağım. Bulan varsa, benim yerime sarılsın kuşkonmaza. 

Şimdilik, başka da birşey yapmıyorum.

Yapınca söylerim.

 

Bundan sonraki şarkı, Zeynep'den tüm dinleyenlere geliyor...

Aklıma gelen herşeyi yazsam buraya..

Mesela, bugün, yaşlanınca kaplıcalara gidip gitmeyeceğimi merak ettim. Giderim herhalde, kaplıca dönüşü, sıcak suda fazla kalmış ellerimin büzüşmüş haliyle, örgü bile örebilirim. Yaşlanınca. Ne kadar kaldı yaşlanmama? ' az ' ne kadar ' çok ' ne kadar. Bilmiyorum. Zaman, birbirine girdi zaten. Hızlı geçmiyor, bize öyle geliyor. Birçok seyin ' bize öyle gelmesi ' gibi. Bu sene de ne çok şey ' bana öyle geldi '. Meğer ' öyle ' değilmiş. 2009 geçti. 2010 geldi. Ben, buradayım, İstanbul'un sokaklarından birinde, bir binanın bilmem kaçıncı katında, bir odada, bilgisayarın karşısında, ayağımda kalın çoraplarım, pijamalarım, yanımda kedim, tuşlara pıt pıt vurup, bu yazıyı yazıyorum. Siz de okuyorsunuz, kimbilir dünyanın neresinde, hangi sokakta, hangi binanın hangi katında, ne renk bir masada, üzerinizde hangi kıyafetiniz, ayağınızda hangi çorabınızla..

Kimbilir sabah kahvaltıda ne yediniz, veya, kimbilir kime aşıksınız.

Her aşk şarkısında onu mu hatırlıyorsunuz? Ne güzel. 

Siz de bir mucize olsun diye bekliyor musunuz? Hani, ' bir sabah kalkıp, aslında o günün hayatınızın geri kalanını değiştirecek gün 'olduğunu.. Ben, bunu bazen yapıyorum..( itiraf ediyorum : çocukluğumdan beri bu oyunu oynarım ve gerçekleşmese de çok eğlenceli gelir )' Zeynep, o sabah işe giderken, biraz sonra başına gelecek muhteşem olaylardan habersizdi.. '..Komiğim ben, biliyorum. Siz de komiksinizdir zaman zaman, eminim..

 

 

 

Mutlu uyandığım sabahlardan birinde, vapura bineceğim.

Simit de yiyeceğim. Yanında zeytin ezmesi, sıcak çay.

Vapurlarda sigaranın yasak olmasına sevinmiyorum doğrusu, bir de sigara içenler vapuru koysalar? Vapur diyince, akla gelen, simit, martı, rüzgarın dostluğunda tüttürülen bir sigara değil midir? Istanbul, dumansız hava sahasına iniş yaptı sayın seyirci. Hayırlı olsun. Kemerlerinizi çözün ve kaçın. ( not : Zeynep'in canı hem simit, hem zeytin ezmesi, hem de sigara ister - bir de üzerine bir tutam serpilmiş İstanbul vapur rüzgarı )

Geçen gün, Avatar'a gittim, sevgili Cameron'un Avatar'ına. Bayıldım ben de çoğu insan gibi, çok sevdim, bir de üç boyutlu olunca, aaa bir baktım ben de, orada, Pandora'dayım. Beni gördünüz mü filmde? Ejderhama binmiş dıgıdık dıgıdık geziyordum ortalarda. 

Filmin birçok yerinde ağlamaklı oldum - e malum o kadar başarılı bir film, sizi içine alıyor - ama ağlamadım ( büyük başarı : zira ben, Independence Day'de ağlamıştım, sonra herkes dalga geçmişti, utanmıştım..gülmeyin. ) ..Film bittikten sonra ağlayanları görünce, tüh dedim, keşke ağlasaydım. Nasılsa gözünde siyah güneş gözlükleri var, ortam karanlık, bir daha nerede bulacaksın bunca insanın arasında rahat rahat ağladığın ortam..Kısmet bundan sonraki 3D filme artık. ( dip not : Allah ağlatmasın.. )

Sayın Yetkili, Amelie filminin devamı çekilsin ve üç boyutlu olsun lütfen. 

Sonra, geçenlerde ' Shell Rotella 20 50 , Shell Rotella 20 50.. ' şarkısı takıldı dilime. Nereye gitsem, bu jingle'ı seslendirdim. Hiçbir yerden kovulmadım. 

Eskiyi özlüyor olabilir miyiz? Hem de çok eskiyi? Adile Teyzeli, Yakarili, Şirin Baba ve Gargamelli, burnu ile piyano çalan Rıza Silahlıpoda'lı, Cenk Koray'lı.....Ben özlüyorum bazen..Tek özlemediğim Clementine. Kabusum Clementine...Artık büyüdüm ve hayatımda yoksun Clementine! 

 

İşte böyle, daldan dala kondum yine. 

Yazının belli bir ana fikri yok bu sefer. Depresifliği, manikliği, geli - giti, öyle kaprisi, nazı yok. Olduğu gibi. Fırına vermeden, üzerine sos dökmeden, okuyuşunuza sunuyorum.

Tavsiyeler de var en sonunda : Marukami kitapları okuyunuz, okutunuz, seveceksiniz..

Masalları da seviniz, okuyunuz, çocukken okuyup, sonra bir kenara atmayınız. 

Yeşil çay içiniz.

Portakal yiyiniz.

Çok para harcamayınız.

Sıkı giyininiz.

Çok abur cubur yemeyiniz.

Hayal kurunuz.

Hayatı çok ciddiye almayınız. ( günler o sırada gelip geçiyor, ayıp. )

Sokaktaki kedilere en azından gülümseyiniz.

Trafikte gereksiz yere kornaya basmayınız.

Sevgi ile kalınız ve yine geliniz. 

Radiohead dinlemek, kahve içmek, gökgürültüsünden korkmak..

Fotoğraflara bakmak, çektiğim fotoğrafların detayları arasında kaybolmak, içimdeki anlamsız neşesizlik ve durgunluğun peşinden koşup, küvette boğamayacak kadar üşengeç ve herşeyi oluruna bırakmış olmak, gitmek gitmek gitmek istemek, piyango alırken hayal kurmak, sıcak şarabı özlemek, insanların anlamsız hareketlerine anlam vermek için uğraşmamak, eve kapanıp, bir sürü film izlemek, spor yapmak, gülen yüzlere sevinmek, alınan birkaç iltifat karşısında yanakları kızartmak, üşümek, çikolata yemek, üzerine utanmadan başka abur cuburlar da yemek, vampirleri yakışıklı bulmak ( bu da mı gelecekti başıma ), yeni kararlar vermek, 2009'un boynuna taş bağlayıp denize atmak gibi planlar kurmak, 2010'u alıp pamuklara sarmak, üzerine su döküp fasulye gibi ortaya çıkmasını beklemek, aşık olamamak, kar yağması üzerine hayaller kurmak, Haruki Marukami okumak, Japonları sevmek, A.R.Rahman dinleyip durmak, uzun süreden sonra az biraz makyaj yapmak, ama sonra yine boşvermek, biraz durmak..

 2009 bitiyor diye seviniyorum.

Hoş şeyler yaşatmadı. İçimde açtığı kocaman bir delik var, hesabını sadece kendi kendime verebileceğim..İçini neyle doldursam, durup durup kendini hatırlatacak bir delik. kocaman. acı veren cinsten. tamiri için kaf dağının ardına gitmem gereken. 

 

 

  

Hürrem kızıyor çok bilgisayar başında vakit geçirmeme, şimdi onun yanına gidiyorum.Zaten gök gürlüyor dışarıda, hiç bana göre değil...

Ponyo'yu izler, sonra uyuruz.

Ardında yepyeni bir hafta, haftanın içinden Babylon'da güzel mi güzel bir konser geçecek, Kolektif 24 Aralık'da Babylonda. Mutlu olacağız, bolca dans edeceğiz, bekleriz..2009'a inat..

 

Sahile gittim ben...

 

 

 

  

 

Ayağımda terliklerim, bir o yana, bir bu yana koşturduğumu hatırlıyorum o sahilde..Bir ara, hani becerebilsem, kumda takla atabilirdim heyecandan ve mutluluktan..Ama, nafile..Beden eğitimi derslerinden beri takla atamıyorum..Oysa ki minicikken, bizim o eski evde, takla atardım..Gerçi artık hiçbirşey eskisi gibi değil..

Fotoğraflar Mumbai'de çekildi..Oradaki sahili otobüsle geçerken görüp, gün batımında orada olmayı aklıma koymuştum..Hiç turist yoktu. Hintliler, sahilde oturup, suyu seyretmeyi seviyorlar, suya girmekten hiç hoşlanmıyorlar..Ama yeni yeni, bu adet değişiyormuş, birkaç kişi suya giriyordu..Balonlar, oyuncak arabalar, aşıklar, aileler, pamuk şekerler,.. hepsi oradaydı..

Fotoğraflara bakınca şimdi, keşke diyorum, keşke şimdi orada olsam...

 

 

  

Geldiğimden beri, televizyonda haberleri çekine çekine izliyorum...Birşeyin farkına vardım, orada, Hindistan'da, dini, dili, ırkı farklı bir sürü insan bir arada, birbirleriyle uğraşmadan mutlu mesut yaşıyorlar, ama biz...Yahu, hepimiz ana kuzusuyuz aslında, hepimiz pamuk şeker severiz, hepimiz aşık oluruz, güleriz, ağlarız..Biz neden sever olduk bu kadar birbirimize kızmayı, birbirimizle didişmeyi, hatta birbirimizi öldürmeyi...Aklım almıyor, çok üzülüyorum...Bir yandan korkuyorum, böylesine güzel insanların canavarlaşmasını izlemek istemiyorum...Beceremeyecek miyiz mutluluğu? O kadar mı zor...Aklım karışıyor, mutsuz oluyorum...Artık haberleri izlemek istemiyorum..Ne biber gazı, ne birbirini döven insanlar, ne öfke, ne kin...Hiçbirini istemiyorum...Şu kısacık hayatta, birbirimize yapıp ettiklerimiz..aklım almıyor..susuveriyorum..

Biz, ev ahalisi, yani Hürrem ve ben, sevmiyoruz kavga dövüş. Yeter diyoruz. Kapanıyoruz evimize. Sevmiyoruz bu olan biteni, haberiniz olsun... 

al sana hayatın ta kendisi..

 

 

 

 

 

 

İşte onlar..

İşte ben..

İşte hayat..

Bu ara, neşeli şarkılar dinle, devirdiğin koca bir yılın ardından..Her sabah güneş senin için doğuyormuş gibi davran...Bak, onların gözleri, herşeye rağmen nasıl da pırıl pırıl...Sen ne alemdesin??

M u m b a i

 
Kalabalık, sıcak, nemli, gürültülü..Eski adıyla Bombay, yeni adıyla Mumbai..Geçen sene yüzlerce insanın öldürüldüğü, otellerde insanların rehin alındığı, gidemedim diye günlerce ağladığım kent. Bence İstanbul'la ruh ikizi..Ben kardeş kent ilan ettim onları, tanışmıyor olsalar da..

Kalbini açıp girersen kente, veya aslında Hindistan'da herhangi bir kente, öyle bir buyur ediyor ki seni, şaşırıp kalıyorsun..

Ben, Mumbai'a bayıldım. Hayran kaldım. Uzak mı? Değil aslında, hani Avrupa'da bir kente gitmek nasılsa, oraya gitmek de o kadar zor bence. Gündüz kentin dört bir yanını arşınlayıp, sahillerde zaman geçirmek, akşam da sahilde yerel halkla oturup, sohbetler etmek, faytonla gezmek, belki dört bir yanda olan düğünlere konuk olmak. Bu ay, onların inancına göre evlenmek için uğurlu bir zamanmış, ne çok düğün vardı! E ben de boş durmadım, kendime bir Hintli prens aradım, hatta Pazar günleri gazetede yayınlanan evlenme ilanlarına baktım, ama elim boş döndüm :)

 

Bu seferki gezim, Hindistan'ın güneyi ve Kolkata'yı ( eski adıyla Kalküta ) içine alan bir geziydi. Güney Hindistan, Kuzey'den çok farklı. Ilk goze carpan örneğin, insanlar çok daha esmer, doğa çok daha bakir..Çok fotoğraf çektim. Bir süre Hindistan dolu olacak bu sayfa yine..

Mumbai, bu gezinin en çarpıcı kentiydi bence..Sonra gelen, Kolkata oldu...Zaten Hindistan'ın en büyük kentlerinin başında geliyor bu ikisi. Fotoğraf için cennet, iki kent için en az bir hafta gerek, kalıp fotoğraf çekmek için..Kalamadım, ama yine gideceğim, Allah izin verirse..Belli mi olur, bir bakmışsınız, orada yaşamaya başlamışım..Hayat bu, biliyorum, hiçbirşey belli olmaz..

Her gittiğim yerde, malumunuz fotoğraf çekiyorum, bu sefer bir farklılık vardı..Çok fazla fotoğraf çektirdim..Sarı saçlı insanlara karşı ( eh her ne kadar çakma sarışın da olsam ), çok ilgi gösteriyorlar, sanki çok meşhur biri gelmiş oraya, etrafınızı sarıveriyorlar, ellerinde cep telefonları, fotoğraf makinaları ( hem de filmli makinalar, hani bir kare bile çok değerlidir o makinalarda.. )..Hepsi teker teker yanınıza geçip, poz veriyor kendi kamerasına, kadınlar, gençler, çocuklar..Ismimi soranlar, gelip öpenler, tokalaşanlar ( bu onlar için çok önemli )...  
 

Çektiğim fotoğraflar arasında, beni en çok etkileyen fotoğraflardan birincisi, yukarıda gördüğünüz, Mumbai'de, liman meydanında, maske satan o dedenin fotoğrafı..Daha sonra maskesini çıkardı, onunla da tokalaştık, gülüştük, çok yaşlıydı, çok zayıftı...Fotoğrafını çektim diye çok sevindi, birlikte baktık fotoğrafına..Sonra akşam - o gün neler çektim diye bakarken kameradan, bu fotoğrafı görünce gözlerim doldu..Onca açlığın, fakirliğin, hastalığın arasında, renkli bir maske, ardında yaşlı mı yaşlı bir dede..Onun ardında, bir sürü hikayeyle dolu Mumbai...

uzaklardan dönüp de, aklını, ruhunu uzaklarda bırakmak, aslında dönememek..

 Bu bir rüya ise eğer, ben bu rüyayı bırakıp da uyanmak istemiyorum hiç..

 Bu yol beni bir yere götürüyor, biliyorum...

Aç kollarını Hindistan...

Ardına kadar..

Hani küçükken babam ' beni ne kadar seviyorsun? ' diye sorduğunda, benim kollarımı açıp ' işte taaaammm bu kadar! ' diye haykırdığımdaki gibi...

Ben, geliyorum..Evet - yine...Çok özledim seni..Hindistan..Aç kollarını...

 Al beni kollarına, gülümset, düşündür, hüzünlendir, neşelendir, hani hep yaptığın gibi, kaybolduğum sokakların gibi, sarıldığım çocukların, sohbet ettiğim teyzelerin, gülüşüp durduğum insanların arasına al azıcık beni...

Biraz düşünmeyeyim - biraz unutayım herşeyi, olur mu???

Yolum açık olsun...

Dostlar, sevginizi katın yanıma, düşeyim yollara, iki hafta sonra görüşelim yine burada, yepyeni yüzlerle, hikayelerle inşallah..Hindistan dönüşü...

Ben, onlara sizin sevginizi götürüyorum, dilerim gelirken onların sevgisini de size getireyim..