Hosgeldiniz!

derken, bir gün....

 

 

 

 

Sizin oralara kar yağmış. Duydum.

Kar gelmiyor buraya, Arap Denizi'nin kıyısındaki bu büyülü kente...

Siz oralarda kar tanelerini izlerken, ben, evimden gökyüzünü seyrediyorum mum ışığında. Pencerenin kenarında Ganesh, oturmuş beni izliyor. Gökyüzünde, onun bana o karanlık gecede teker teker anlattığı yıldızlar, evimdeki mumlarla ve tapınağın mavi ışığıyla birleşip aydınlatıyorlar geceyi.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mumbai, bana iyi bakıyor...Komşularım her gece kapıları açık oturuyor, benimle sohbet ediyor, takside giderken enerjisizim dediğimde yanımdaki arkadaşım bana değişik yoga ipuçları veriyor, ofiste yaktığım tütsüler, astığım posterler devlet binasını tapınağa çevirse de herkesin hoşuna gidiyor, pazardaki herkes dövmelerime bayılıyor, sabah işe giderken yolda karşılaştığım dede beni kutsuyor, apartman boşluğunda uyuyan adamların üzerinden atlayıp evime ulaştığımda, yüzümde bir tebessüm oluyor...Şükürler olsun...Bu mucizevi hediyeyi bana veren güce, her gün teşekkür ediyorum ve herşeyi ona bırakıyorum....Senaryonun başı, sonu ona ait...Bana kalan, kalbimi açmak....( biraz fazla açmış olabilirim - imdat.. )

Buraya yazdıklarımın gücüne ve sihrine inandım her zaman, bu yüzden, aşk da güzel olsun diye dileğimi yazıyorum ...Sanki artık, bunca yol gelmiş, herşeye yeniden başlamışken, güzel bir aşk yakışır bu satırlara...İnşallah...

Siz, kar yağarken, ben Mumbai rüzgarlarla serinlerken, beni gülümsetip dururken, aşkla, sağlıkla, mutlulukla dolalım dilerim....

Amin...

 

sil baştan....

....Sil baştan başlamak gerek bazen 
Hayatı sıfırlamak 
Sil baştan sevmek gerek bazen 
Her şeyi unutmak.....

' hayat sana teşekkür ederim.....bana bütün bunları yapabilme gücünü ve cesaretini verdiğin için...'

 

 

 

.yine mi çiçek.

içimde bir festival var.

kutlayanlar, dans edenler var. ayrı bir köşede sadece oturup bekleyenler var.

bekleyenlerin rehaveti, ağırlığı çöküyor ara ara. ' beklemeyin ' diyorum - bizim yapacak başka neyimiz var, beklemekten başka diyorlar...

Beklemek ne anlamsız bazen. Beklenenin bilmediği bekleyişler hep bekleyenin hanesine yazılıyor...

ama senaryonun içinde beklemek de var. öyle bir senaryo ki, bir gün bir dilek tutmuşken ben,o dileğin gerçek olmasıyla başlayıp, beni buralara kadar getiren...Durmadan, ara vermeden devam eden...Uzun bir film, upuzun ve heyecanlı bir senaryo...Beni kendimle yüzyüze getiren, bazen başımdan aşağı peri tozu serpen, bazen uzun uzun ağlatan bir senaryo. Başrolünde ben varım...Hergün dahil olan yeni yüzler, yeni kahramanlar var..elleri kınalı, burnu hızmalı kadınlar var, akşam gözlü adamlar var, sıcacık masala çayı var...

Senaryo benim etrafımda dönerken, kalbime yakın geçen kalpler var, ben, festivalin ortasında, festival kalbimin ortasında...Dans edenler, kutlayanlar, duranlar, bekleyenler, hepsi benim içimde...

yanan bir ateş.

kocaman, süslü, rengarenk kamyonların geçtiği karanlık bir otoyol kenarı..

eski bir bina..

bahçesinde palmiye..

havlayıp duran ama sonrasında susup kedi gibi uyuyan koca koca köpekler..

beyaz bir masa..

masada yeni açılmış ama yarılanmış bir black label şişesi..

yandaki kulübede pişirilip tencereyle getirilmiş nefis tavuk yemeği...

oturduğum bir yatak, otoyolun kenarında...

yanımda senaryoya o gün dahil olmuş iki yeni ışık gözlü kahraman ve ben..

bir sürü yıldız gökyüzünde...

tam o gece işte, kalbimden geçirdiğim bir dilek...şimdi kalbimin ortasında, senaryonun etrafında döndüğü, her yanı sarmış...

dileklerden hiç vazgeçmiyor insan, gözüm kamaşıyor bütün olan bitenden, dualarım bitmiyor, her yanımı sarmış, periler, uçuşup duruyorlar....

' varsa kalbinden geçen bir dua, sahip çık ona ' der gibi, her yanda periler....

her güzel duanın gerçekleşmesini dilerken ben, tam şimdi, Mumbai'de...

her mucizenin gerçekleşebileceğini de bilerek, sabah beni karşılamaya hazırlanan o deli kırmızı güneşe döneceğim yüzümü, hepimiz için.

sevgiyle.