Hosgeldiniz!

Çektiğim Fotoğraflar...

gitmelerin ardından bana kalan, bir sürü güzel anı yine.

Ben giderken, bana takılan bir çift kanattı peşime takıp götürdüğüm, kanadı takana şükran duyduğum, ama yine de uçmaktan korktuğum, inadına uzun uzun uçtuğum..

Uçak yolculukları çok ciddi geliyor bana, hani bir de korkuyorum ya delicesine, şansıma hep uzak destinasyonlar düşüyor, ' sen misin uçmaktan korkan, al da gör, saatlerce uç ' karşıma getirilen...

Evet, gittim de geldim yine ben, bu sefer hem çok uzağa gittim, pek sıcak, pek canlı, pek hayat , pek aşk bir yere gittim hem de...Merak etmişsiniz beni, iyiyim, sürpriz yapmak istedim, hem size, hem kendime..Gitmelerin ardından, yine buradayım..Yine bir sürü fotoğrafla, bu sefer bambaşka bir dünyadan...

Hoşbuldum..

Gidişler var. Sonunda ‘ hayırlısıyla ‘ dönüşleri olan. Dönüşlerinde, ceplerime mutluluk, bir sürü anı, bir sürü hikaye doldurup dönmemi umut eden gidişler.

Gidişler umut dolu. Dönüşleri çok sevmeyen, yine de dönüşleri dileyen, gidişler.

gidişlerin durduramadığı kalışlar var.

Dönüşleri olmayan.

Düşleri olmayan.

Kalan.

Bir zamanlar sevişler vardı. Gidip de dönüşleri artık olmayan.

Sevişlerin yerini alan gidişler.

Seni sana anlatan gidişler. Bir zamanların sevmelerini itinayla yok eden ve tutkunu olduğum gidişler.

Gidişlerle üzerini örttüğüm, kaçışlar var. Kaçışlarla üzerini örttüğüm, başkaları. Belki kendim. ‘ ben ‘ var.

Zamana ihtiyacım olduğunu düşündüğüm ‘ zamanlar ‘.

Anlamı bulmaya çok yaklaşmışken, aslında bu yakınlaşmanın ve anlamın ilüzyon olduğunu hissettiğim zamanlar.

Tekrar en baştan başlamamı gerektiren, sakinliği tembihleyen zamanlar.

Sakin olamadığım, korktuğum, durduğum zamanlar.

Kurgulardan bıktığım, gerçekleri aradığım, gerçekleri bulunca da, gerçek olduklarına inanmak istemediğim zamanlar.

Belki, çok da anlamadığım,

Sanırsın anlamamak için uğraştığım, bu yüzden bekleyişler, kalışlar arasında bir yerlerde öylece durduğum zamanlar.

Beni bana, seni sana anlatan, anlatan, anlatan, ama bir türlü beni sana, seni bana anlatmayan, yine de susmayan zamanlar.

Beni benimle, seni seninle bırakan ve asla bir araya gelmemize izin vermeyecek zamanlar.

Evet – uzak zamanlar.

İşte bu uzak zamanlardan bir kesit tam bu an. Ben, bu yazıyı yazarken, sen bu yazıyı okurken. Kendi kalışlarımız, kendi sevişlerimiz ve kaçışlarımız arasında sakin olamadığımız, bu an. Zeynep – kendini dinlesin, sen kendini diyen ama aslında kendimizi dinlemekten bıkmış, gerçeklerin bunlar olmayacağını düşündüğümüzü de bilen zamanlar.

Ben, zamanların bu kesitinde bir ay kadar burada olmayacağım.

Mart ortasına kadar. Amacım, seni seninle bırakmak veya kendimi içime hapsetmek, zamanlara yenik düşmek değil. Önce biraz durmak , sonra biraz gitmek düşlerin peşinden. Sonra dönmek ve kısmetse sakin olmak. Sonra yeniden başlamak.

Evet – hatırlıyor musun, bir de ‘ başlangıçlar ‘ var...